juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Redelijke termijn
0 subrubrieken 57 rechtstreekse arresten 57 arresten in totaalRechtspunten
74Arrest n° 253.528
Verzoeker XXXXHet is een beginsel van behoorlijk bestuur dat de tuchtoverheid, wanneer haar in de regelgeving daarvoor geen specifieke termijn is opgelegd, de tuchtprocedure tegen het betrokken personeelslid afhandelt binnen een redelijke termijn. Die termijn begint te lopen vanaf het ogenblik dat het betrokken personeelslid ervan op de hoogte wordt gebracht dat hem mogelijk tuchtfeiten ten laste worden gelegd en eindigt met het nemen en ter kennis brengen van de tuchtstraf. De redelijkheid van de termijn voor het afhandelen van de tuchtprocedure moet voor elk geval afzonderlijk worden beoordeeld, waarbij in het bijzonder rekening moet worden gehouden met het belang voor de betrokkene, met de complexiteit van de zaak en met de houding en het gedrag van de partijen. De verplichting om een tuchtzaak zonder verwijl af te handelen, houdt (...)…Arrest n° 252.817
Verzoeker XXXXUit artikel 78, § 3, van het koninklijk besluit van 2 oktober 1937 'houdende het statuut van het rijkspersoneel' blijkt niet dat de notulen van het verhoor van de ambtenaar binnen een bepaalde termijn, of zelfs onmiddellijk zouden moeten worden opgesteld. Er wordt enkel bepaald dat de ambtenaar wordt gehoord tussen de veertiende en de dertigste dag - in dit geval werd die termijn nageleefd - niet dat de notulen moeten worden opgesteld binnen diezelfde termijn. In dit geval zijn de betrokken notulen 14 dagen na de hoorzitting per gewone post naar verzoeker verzonden en zijn ze hem ook nog eens 20 dagen na de hoorzitting overhandigd. Verzoeker blijkt meermaals uitdrukkelijk te zijn verzocht om het proces-verbaal te ondertekenen alsook zijn eventuele opmerkingen bij het verslag aan de verwerende partij te bezorgen. Echter (...)…Arrest n° 252.279
Verzoeker XXXXDe redelijketermijneis als beginsel van behoorlijk bestuur is van toepassing wanneer in de regelgeving geen specifieke termijn is bepaald waarbinnen door het bestuur moet worden gehandeld. In tuchtzaken geldt hij niet alleen voor het voeren van de eigenlijke tuchtprocedure vanaf het ogenblik dat het betrokken personeelslid ervan op de hoogte is gebracht dat hem mogelijk tuchtfeiten ten laste worden gelegd tot de kennisgeving van de finale tuchtbeslissing, maar ook voorafgaand aan die procedure, wanneer de tuchtoverheid feiten heeft vastgesteld of daarvan kennis heeft genomen en zij moet beoordelen en beslissen of op grond van die feiten de tuchtprocedure tegen het betrokken personeelslid moet worden ingesteld, althans wanneer de regelgever niet uitdrukkelijk in een verjaringstermijn heeft voorzien. Wat de duur van de (...)…Arrest n° 252.279
Verzoeker XXXXHet valt niet uit te sluiten dat de tuchtoverheid een miskenning van de redelijke termijn bij het voeren van de tuchtprocedure goedmaakt door ze in rekening te brengen bij het bepalen van de strafmaat. Dat lijkt evenwel niet mogelijk te zijn wanneer de tuchtoverheid reeds daaraan voorafgaand niet binnen een redelijke termijn ertoe gekomen is de tuchtprocedure in te leiden. Zoals bij het verstrijken van een door de regelgever bepaalde verjaringstermijn lijkt dan het teloorgaan van de tuchtbevoegdheid het onvermijdelijke gevolg.Arrest n° 251.127
Verzoeker XXXXDe periode die voorafgaat aan het opstarten van de tuchtprocedure tegen verzoeker mag evenwel niet in aanmerking worden genomen bij het beoordelen van de redelijke termijn. De redelijke termijn geldt immers slechts aanvullend ten aanzien van een normatief geregelde termijn – zoals in casu de verjaringstermijn van zes maanden, die zoals uit de beoordeling van het eerste middel is gebleken, door de verwerende partij is gerespecteerd – en het bestuur mag dan ook een dergelijke termijn ten volle benutten. In die omstandigheden wordt besloten dat een doorlooptijd van zeventien maanden voor alle procedurestappen niet buiten het normale verwachtingspatroon valt.Arrest n° 251.126
Verzoeker XXXXUit het voorgaande blijkt dat er eenentwintig maanden verstreken zijn tussen het opstarten van de tuchtprocedure en de BB. De verwerende partij heeft de in het koninklijk besluit van 2 oktober 1937 voorgeschreven vervaltermijnen gerespecteerd, doch voor het overige in diverse fasen nagelaten om de procedure voldoende te benaarstigen. Zij heeft een aantal haar opgelegde termijnen zonder enige verantwoording schromelijk overschreden. Gelet op de hiervoor uiteengezette omstandigheden wordt besloten dat de behandeling van verzoekers tuchtzaak in zijn geheel bekeken ongerechtvaardigde vertragingen heeft opgelopen, zodat de redelijketermijnvereiste is miskend. Dat binnen die eenentwintig maanden ook de beroepsprocedure werd doorlopen, rechtvaardigt de verschillende vertragingen in de loop van de volledige procedure nog niet.Arrest n° 250.211
Verzoeker XXXXIn zoverre verzoeker aanvoert dat "het normdoel van artikel 56" van de tuchtwet is geschonden doordat de hogere tuchtoverheid ruim vier maanden heeft gewacht alvorens de tuchtprocedure op te starten, zet hij niet uiteen welk normdoel van die bepaling zou zijn geschonden zeker nu blijkt dat het inleidend verslag binnen de in artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet bepaalde verjaringstermijn van zes maanden na de kennisneming of vaststelling van de feiten door de tuchtoverheid is betekend en die termijn ertoe strekt de politieambtenaar te garanderen dat hij korte tijd nadat de tuchtoverheid op de in de tuchtwet bepaalde wijze kennis heeft van de feiten, uitsluitsel krijgt over zijn onzekere situatie. Het feit dat, volgens verzoeker, de hogere tuchtoverheid tijdens de verjaringstermijn van zes maanden "nodeloos vier maanden (...)…Arrest n° 250.211
Verzoeker XXXXKan het stilzitten van de tuchtoverheid tussen de kennisneming van de feiten en de betekening van het inleidend verslag, ondanks de naleving van de verjaringstermijn van artikel 56, eerste lid, op zichzelf een schending van het beginsel van de redelijke termijn inhouden? De redelijkheid van de duur van een tuchtprocedure moet niet alleen worden beoordeeld aan de hand van de totale duur van de procedure, maar ook aan de hand van de zorgvuldigheid waarmee de tuchtoverheid deze in de tussenliggende fasen heeft gevoerd, in functie van de concrete omstandigheden van de zaak, de aard en de complexiteit van de zaak, het gedrag van verzoeker en dat van de tuchtoverheid. In elke fase van de procedure moet worden nagegaan of er in het licht van deze factoren sprake is van niet-gerechtvaardigde vertraging van de procedure. De (...)…Arrest n° 247.395
Verzoeker DE BRABANTEREr kan niet worden aangenomen dat de verwerende partij heeft nagelaten om de feiten snel te onderzoeken en de genomen maatregelen zo kort mogelijk op de feiten te laten volgen. Te rekenen vanaf de laatste dag van de feiten - 30 mei 2016 - tot de notificatie van de definitief genomen maatregelen aan verzoeker - op 13 september 2016 - is immers slechts een periode van iets meer dan drie maanden verstreken, waarin dan nog de zomervakantie begrepen is. Verzoeker maakt in zijn inleidend verzoekschrift ook gewag van zijn "buitenlandse reis van 5 weken […] gepland in de zomervakantie". In het licht van die gegevens kan niet worden aangenomen dat de verwerende partij artikel 101 van ARPS-bundel 550, dat voorschrijft dat de strafmaatregelen zo kort mogelijk moeten volgen op de feiten die er aanleiding toe geven, zou hebben (...)…Arrest n° 241.980
Verzoeker XXXXDe redelijke termijnvereiste is van toepassing wanneer in de regelgeving geen specifieke termijn is bepaald waarbinnen de procedure moet worden afgehandeld. In dit geval legt een normatieve tekst (art. 81, § 3, van het KB van 2 oktober 1937 'houdende het statuut van het Rijkspersoneel') uitdrukkelijk een verjaringstermijn van zes maanden op aan de tuchtoverheid voor het instellen van de tuchtvervolging. De redelijke termijn geldt slechts aanvullend ten aanzien van een normatief geregelde termijn en het bestuur mag dan ook een dergelijke termijn ten volle benutten.Arrest n° 241.980
Verzoeker XXXXTussen de oproeping van verzoeker voor het tuchtverhoor over het eerste tuchtdossier en de finale tuchtbeslissing over de beide tuchtdossiers samen is bijna één jaar verstreken. Een dergelijke termijn op zich lijkt bezwaarlijk als onredelijk te kunnen worden beschouwd, in acht genomen dat een tweede dossier aan de lopende tuchtprocedure werd toegevoegd en de administratieve beroepsprocedure haar beslag diende te krijgen. Bovendien kan op het eerste gezicht geen abnormale vertraging in de afhandeling van de tuchtprocedure worden ontwaard. Evenmin werd verzoeker door de tuchtoverheid in het ongewisse gelaten, waardoor hij erop zou hebben mogen vertrouwen dat hem geen tuchtsanctie zou worden opgelegd.Arrest n° 241.447
Verzoeker XXXXEen tuchtvordering wordt geacht te zijn ingesteld op het ogenblik dat de tuchtoverheid laat blijken dat een personeelslid zich voor bepaalde feiten voor de tuchtoverheid moet verantwoorden, met het oog op het opleggen van een tuchtsanctie.Arrest n° 241.447
Verzoeker XXXXTe dezen is de vertraging in de afhandeling van de tuchtprocedure hoofdzakelijk toe te schrijven aan de omstandigheid dat de verw. partij heeft beslist om het ministerieel besluit in te trekken omdat zij van oordeel was dat niet de minister, maar de Koning bevoegd was om aan verzoekster een tuchtstraf op te leggen. Uit het intrekkingsbesluit blijkt dat die intrekking niet lichtzinnig is gebeurd. Ook voor de RvS bevestigt de verw. partij deze overtuiging. In die omstandigheden kan de keuze om het ministerieel besluit in te trekken haar niet ten kwade worden geduid. Dat achteraf is gebleken dat de verw. partij ten onrechte van oordeel was dat de minister onbevoegd was, doet daaraan geen afbreuk. Vervolgens diende door de Koning een nieuw tuchtbesluit te worden genomen. Bovendien situeerde de periode waarbinnen de (...)…Arrest n° 238.561
Verzoeker DEWILVerzoeker betwist de redelijkheid van de termijn die de verw. p. nodig heeft gehad om na het vernietigingsarrest een nieuwe beslissing te nemen over zijn tuchtzaak. Het vernietigingsarrest hield niet alleen een beoordeling in van het gegrond bevonden middel, maar tevens van zeven ongegrond bevonden middelen. Bij het hernemen van de tuchtprocedure vermocht de verw. p. na te gaan welke opties zij na het vernietigingsarrest nog had, daarbij rekening houdend met alle relevante elementen die zij tegen elkaar diende af te wegen. Dit kan redelijkerwijze verklaren dat eerst de juridische dienst en vervolgens de minister elk ongeveer anderhalve maand de tijd hebben genomen, waardoor een termijn van drie maanden is verstreken tussen de kennisgeving van het vernietigingsarrest en het ogenblik dat de thans bestreden, nieuwe (...)…Arrest n° 238.561
Verzoeker DEWILDe bij art. 94, derde lid, KB van 2 oktober 1937 voorgeschreven termijn is een termijn van orde. De loutere omstandigheid dat hij niet is gerespecteerd, noopt niet ertoe tot de onwettigheid van de tuchtbeslissing te besluiten. Dit is in casu des te meer het geval doordat de verw. p. zich in een andere, meer complexe situatie bevond dan diegene die door de voormelde reglementaire bepaling wordt beoogd. Zij was immers niet alléén geplaatst tegenover een advies van de raad van beroep, maar ook tegenover een vernietigingsarrest van de RvS.Arrest n° 237.377
Verzoeker XXXXWat de schending betreft van de redelijketermijnvereiste bestaat er geen absolute drempel waaronder of waarboven de duur van een tuchtprocedure noodzakelijkerwijze redelijk of onredelijk is. De beoordeling van het normale of abnormale karakter van de duur van een tuchtprocedure gebeurt immers in het licht van de omstandigheden van de zaak en aan de hand van de volgende criteria: de complexiteit van de zaak, de houding van degene lastens wie een tuchtprocedure wordt gevoerd en van de bevoegde autoriteiten, alsook het belang van de zaak voor de betrokken partijen. Te dezen komt het, zeker in het raam van een prima facie-onderzoek, aan verzoeker toe voldoende aannemelijk te maken dat die duur, in het licht van de omstandigheden van de zaak en aan de hand van de voormelde criteria, abnormaal lang is. Inzake het stilzitten (...)…Arrest n° 236.468
Verzoeker VAN MIEGHEMDe periode voor de berekening van de redelijke termijn zoals bedoeld in artikel 6, lid 1, EVRM begint te lopen vanaf het ogenblik dat de betrokkene op de hoogte is gebracht van het feit dat hem mogelijk tuchtfeiten ten laste worden gelegd en eindigt deze met het nemen en ter kennis brengen van de tuchtstraf. De periode tijdens dewelke de tuchtvordering door de strafvordering wordt geschorst omdat de tuchtoverheid krachtens de toepasselijke regelgeving verplicht is te wachten op het resultaat van de strafrechtelijke procedure, wordt in aanmerking genomen voor de beoordeling van de redelijke termijn. Gebeurlijke vertragingen bij de afwikkeling van de strafprocedure kunnen bijgevolg aan de tuchtoverheid worden toegeschreven. In deze zaak is de periode voor de berekening van de redelijke termijn beginnen lopen vanaf 15 april (...)…Arrest n° 235.401
Verzoeker ANTHONISSENLuidens artikel 94, derde lid, van het koninklijk besluit van 2 oktober 1937 dient het tuchtbesluit te worden genomen binnen vijftien dagen vanaf de betekening van het advies van de raad van beroep. Verzoeker heeft geen beroep ingediend bij de bevoegde raad van beroep en is er dan ook geen advies door die raad verstrekt geworden. Bovendien dient te worden vastgesteld dat artikel 94 van het koninklijk besluit van 2 oktober 1937 in geen sanctie voorziet op de overschrijding van de daarin bepaalde termijn. Deze termijn dient derhalve te worden beschouwd als een termijn van orde, waarvan de overschrijding op zich niet de nietigheid meebrengt van het bestreden tuchtbesluit. De overheid blijft ook na het verstrijken van een dergelijke termijn van orde bevoegd om alsnog een beslissing te nemen en slechts onredelijke schendingen (...)…Arrest n° 235.401
Verzoeker ANTHONISSENHet tuchtbesluit is genomen vier maanden na de melding van verzoeker dat hij afstand had gedaan van de beroepsmogelijkheid bij de bevoegde raad van beroep. Dit betekent niet dat daaruit meteen moet worden afgeleid dat de redelijke termijn werd overschreden. Zelfs zo te dezen een termijn van vier maanden is verstreken vanaf de melding van verzoeker dat hij afstand doet van de beroepsmogelijkheid bij de interdepartementale raad van beroep tot aan de uiteindelijke tuchtbeslissing, dient te worden vastgesteld dat de ganse tuchtprocedure in totaal minder dan tien maanden heeft geduurd. Al de verschillende stappen die in casu zijn doorlopen, hebben ertoe geleid dat een termijn van niet meer dan tien maanden is verstreken vanaf het instellen van de tuchtprocedure tot de uiteindelijke tuchtbeslissing. Dat de staatssecretaris (...)…Arrest n° 230.085
Verzoeker DEWILDe omstandigheid dat de termijnen van orde, voorzien in art. 79, § 1, eerste lid, van het KB van 2 oktober 1937, zeer kort werden overschreden, impliceert nog niet dat de redelijke termijn in het gedrang zou zijn gekomen. Binnen negen maanden na de vaststelling van de ten laste gelegde feiten en binnen zes maanden na het opstarten van de tuchtprocedure werd een eindbeslissing genomen. Uit niets blijkt dat de verwerende partij nodeloos zou hebben getalmd. Geen overschrijding van de redelijke termijn.