Naar hoofdinhoud

juriDict

Zoektips

Zo verfijnt u uw zoekopdracht:

  • alle woorden moeten voorkomen
  • exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
  • minstens één van beide woorden
  • sluit een woord uit
  • woorden die zo beginnen
  • arrestnummer
  • datum van het arrest

Bevel om het grondgebied te verlaten

0 subrubrieken 44 rechtstreekse arresten 44 arresten in totaal

Rechtspunten

62
Arrest n° 226.065 Verzoeker XXXXUit de bewoordingen van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit kan geen verplichting worden afgeleid om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven wanneer het verblijfsrecht wordt geweigerd. De weigering tot verblijf en het bevel om het grondgebied te verlaten vormen afzonderlijke beslissingen, zelfs al worden zij met hetzelfde document ter kennis van de betrokkene gebracht. Indien een bevel om het grondgebied te verlaten wordt gegeven is een motivering vereist die losstaat van de motivering voor de weigering van verblijf. Waar de RvV overweegt dat de motivering van de beslissing tot weigering van verblijf ook geldt als motivering voor het bevel om het grondgebied te verlaten, miskent hij de inhoud van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit.Arrest n° 225.871 Verzoeker XXXXDe beslissing tot verwijdering en de beslissing houdende inreisverbod zijn afzonderlijke beslissingen in die zin dat de beslissing houdende inreisverbod op afzonderlijke motieven is gesteund en dat de verwijderingsbeslissing op grond van eigen motieven ook zonder inreisverbod zou blijven bestaan. De RvV schendt dan ook de artikelen 1, 8° en 74/11 van de vreemdelingenwet door te stellen dat de twee beslissingen één en ondeelbaar zijn zodat de vernietiging van de beslissing tot inreisverbod de vernietiging van het bevel om het grondgebied te verlaten met zich meebrengt. Elk van deze beslissingen kan met een afzonderlijk beroep worden bestreden. Enkel op grond van de vernietiging van de beslissing houdende inreisverbod mocht niet tot de vernietiging van het bevel om het grondgebied te verlaten worden besloten.Arrest n° 220.339 Verzoeker XXXXUit de bewoordingen van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit kan geen verplichting worden afgeleid om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven. De interpretatie die de verz.p. aan deze bepaling geeft, namelijk dat zij een gebonden bevoegdheid had om het aanvankelijk bestreden bevel te geven, is in strijd met de tekst ervan.Arrest n° 220.339 Verzoeker XXXXIn artikel 7 van de vreemdelingenwet wordt aan de bevoegde staatssecretaris de mogelijkheid gegeven om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven, zonder dat er sprake is van een verplichting. Er is dus geen sprake van een gebonden bevoegdheid. Artikel 54, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit kan als lagere norm geen gebonden karakter geven aan de in artikel 7, eerste lid, van de vreemdelingenwet vastgelegde bevoegdheid om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven. De RvV heeft dan ook niet op onwettige wijze geoordeeld dat de formele motiveringsplicht met de aanvankelijk bestreden beslissing was geschonden omdat die beslissing geen motivering bevatte voor het geven van het bevel om het grondgebied te verlaten.Arrest n° 219.276 Verzoeker XXXXArtikel 7, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet is niet geschonden nu blijkt dat de verweerder wel degelijk was gemachtigd tot een verblijf van meer dan drie maanden toen hem het aanvankelijk bestreden bevel om het grondgebied te verlaten werd gegeven.Arrest n° 217.116 Verzoeker XXXXWanneer het verblijfsrecht als familielid van een Unieburger en de daarop volgende vestiging en C-kaart het resultaat van bedrog zijn, kan wel degelijk een bevel om het grondgebied te verlaten worden gegeven in plaats van een koninklijk besluit tot uitzetting. De afgifte van een verblijfskaart heeft immers een declaratief en geen constitutief karakter. Dit brengt met zich mee dat het verblijf van een burger van de Unie niet als legaal kan worden aangemerkt, enkel op grond van het feit dat een dergelijke kaart hem geldig is afgegeven.Arrest n° 214.221 Verzoeker XXXXDoor aan de verzoeker het belang bij een annulatieberoep tegen het aanvankelijk bestreden bevel te ontzeggen omdat het om een gebonden bevoegdheid zou gaan en door het annulatieberoep om die reden niet-ontvankelijk te verklaren, heeft het bestreden arrest het recht op een beroep tot nietigverklaring geschonden. Het gebruik van het woord "kan" in artikel 7, eerste lid, van de vreemdelingenwet (waarop het bevel was gesteund) betekent immers een mogelijkheid en geen verplichting voor de bevoegde minister, zodat het niet om een gebonden bevoegdheid gaat.Arrest n° 206.948 Verzoeker XXXXDe bevoegdheid van de minister van Migratie- en Asielbeleid tot het geven van een bevel om het grondgebied te verlaten, is van discretionaire aard. Overeenkomstig artikel 52/3, §2, van de vreemdelingenwet beslist de minister of zijn gemachtigde onmiddellijk bij het indienen van de aanvraag dat de vreemdeling onder de in artikel 7, eerste lid, 1° tot 11°, of de in artikel 27, §1, eerste lid, en § 3, bedoelde gevallen valt. De beslissing dat de betrokkene onder de in artikel 7, eerste lid, bedoelde situaties valt, betekent uiteraard niet dat de in artikel 7, eerste lid, voorziene bevoegdheid daardoor een gebonden karakter krijgt.Arrest n° 202.352 Verzoeker XXXXUit artikel 13, § 3, 3°, van de vreemdelingenwet, op grond waarvan de minister of zijn gemachtigde een bevel om het grondgebied te verlaten kan afgeven aan de vreemdeling die gemachtigd werd om voor een beperkte tijd in het Rijk te verblijven indien deze onder meer valse of misleidende informatie heeft gebruikt die van doorslaggevend belang zijn geweest voor het bekomen van de machtiging van verblijf, volgt niet dat het bestuur in de motivering van zijn beslissing moet vermelden waarom de valse of misleidende informatie doorslaggevend is geweest bij de eerdere toekenning van de verblijfsmachtiging. Ook de uitdrukkelijke motiveringsplicht houdt dit niet in.Arrest n° 200.597 Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt opgemerkt dat ingevolge artikel 569 van het Gerechtelijk Wetboek de erkenning van de status van staatloze tot de exclusieve bevoegdheid behoort van de rechtbank van eerste aanleg. Deze rechtbank heeft de vordering tot het erkennen van de staatloosheid ongegrond verklaard. Gezien het gewijsde van dat vonnis en niettegenstaande het declaratieve karakter van het statuut van de staatloosheid, kon de RvV besluiten dat de verz.p., ten tijde van het bestreden arrest, geen staatloze was. Zij maakt aldus geen schending van artikel 1 van het Staatlozenverdrag aannemelijk.Arrest n° 196.577 Verzoeker XXXXDoor te overwegen dat het bevel om het grondgebied te verlaten een politiemaatregel bevatte tegen dewelke een eerder ingediende vraag tot machtiging van verblijf geen hindernis kan vormen, miskende de RvV de draagwijdte van artikel 62 van de vreemdelingenwet en de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 en schond hij het beginsel van behoorlijk bestuur. Deze bepalingen verplichten het bestuur immers om rekening te houden met alle omstandigheden van de zaak, waaronder het instellen van een machtigingsaanvraag en de uitzonderlijke omstandigheden die werden ingeroepen, alvorens een verwijderingsmaatregel te nemen.Arrest n° 193.522 Verzoeker XXXXArtikel 8 van het EVRM primeert als hogere norm boven de vreemdelingenwet. De algemene stelling dat een correcte toepassing van de vreemdelingenwet geen schending van artikel 8 van het EVRM kan uitmaken, volstaat niet. De toepassing van de vreemdelingenwet moet, zeker wat betreft een bevel om het grondgebied te verlaten, aan de voorwaarden van artikel 8 van het EVRM worden getoetst. In casu blijkt niet dat de RvV is nagegaan of de verw.p. in haar beslissing tot weigering van de vestiging met bevel om het grondgebied te verlaten aan de voorwaarden van artikel 8 van het EVRM heeft voldaan.Arrest n° 193.380 Verzoeker XXXXArtikel 8 van het EVRM staat er niet aan in de weg dat staten voorwaarden vastleggen voor de binnenkomst en het verblijf van vreemdelingen op hun grondgebied, noch dat zij een verwijderingsmaatregel nemen jegens de vreemdeling die niet aan de voorwaarden voldoet. De vreemdelingenwet is een politiewet die correspondeert met de voorschriften van artikel 8 van het EVRM. Het bevel om het grondgebied te verlaten bij een beslissing houdende de weigering van verblijf kan als zodanig geen maatregel bevatten die strijdig is met artikel 8 van het EVRM. Bijgevolg kon de RvV, zonder de draagwijdte van artikel 8 van het EVRM te miskennen, de verz.p. niet verwijten het bevel, dat vergezeld ging van een beslissing houdende de weigering van verblijf, niet derwijze te hebben gemotiveerd dat hij zijn wettigheidscontrole op de (...)…Beschikking n° 15.291 Verzoeker XXXXUit het rechtsplegingsdossier blijkt dat de beslissing van de verwerende partij die tot het bestreden arrest heeft geleid als opschrift draagt "Herbevestiging van een bevel om het grondgebied te verlaten" en als enige inhoud heeft dat verzoeker "dient gevolg te geven aan het bevel om het grondgebied te verlaten dat hij heeft betekend gekregen op 11/01/2018 door de politie/gemeente/gevangenis van PZ ARRO IEPER". De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht derhalve op wettige wijze te oordelen dat de betwiste informatiebrief van de verwerende partij er niet toe strekt een terugkeerbesluit of een verwijderingsmaatregel op te leggen doch eraan herinnert dat verzoeker gevolg moet geven aan een eerder gegeven bevel om het grondgebied te verlaten en dat het beroep tot nietigverklaring derhalve niet-ontvankelijk is. Hieruit (...)…Beschikking n° 15.048 Verzoeker XXXXUit artikel 13, § 3, 2°, van de vreemdelingenwet blijkt duidelijk dat, indien het gaat om een verblijfsmachtiging voor beperkte tijd en indien de betrokkene niet meer voldoet aan de aan zijn verblijf gestelde voorwaarden, een bevel om het grondgebied te verlaten kan worden gegeven, dit wil zeggen zonder een afzonderlijke beslissing tot beëindiging van het verblijf.Beschikking n° 15.048 Verzoeker XXXXHet blijkt dat verzoekster (met verblijfsmachtiging om au-pair te zijn bij één welbepaald gezin) geen schending heeft ingeroepen van een bestaande vaste gedragslijn van de overheid. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen merkt op dat het bestuur te dezen nooit concrete toezeggingen of beloftes heeft gedaan aan verzoekster. In het bestreden arrest wordt de voorgehouden schending van het vertrouwensbeginsel aldus beantwoord zonder schending van de inhoud van dit beginsel. Waar verzoekster aanvoert dat zij het bestuur wel mocht vertrouwen in de zin dat het bestuur ingevolge haar aangekondigde wil om van statuut te veranderen niet meteen een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten zou nemen, vraagt zij in wezen een nieuwe beoordeling van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als administratieve (...)…Beschikking n° 15.044 Verzoeker XXXXBij de aanvankelijk bestreden beslissing wordt een einde gesteld aan verzoekers duurzame verblijf in België met bevel om onmiddellijk het grondgebied te verlaten en een inreisverbod voor 15 jaar. Die beslissing is ingegeven door ernstige en actuele redenen van openbare orde en nationale veiligheid (de sociale contacten van verzoeker spelen zich hoofdzakelijk af binnen het salafistische extremistische milieu, verzoeker wendt zijn functie als imam aan voor het verspreiden van extremisme en hij is betrokken bij activiteiten van inmenging en spionage voor de Marokkaanse inlichtingendiensten). Het blijkt dat de RvV wel degelijk heeft onderzocht of de verwerende partij de door artikel 8 van het EVRM vereiste proportionaliteitstoets heeft uitgevoerd. Verzoeker (die verblijft in Nederland waar hij een verblijfsaanvraag indiende (...)…Beschikking n° 15.044 Verzoeker XXXXBij de aanvankelijk bestreden beslissing wordt een einde gesteld aan verzoekers duurzame verblijf in België met bevel om onmiddellijk het grondgebied te verlaten en een inreisverbod voor 15 jaar. Die beslissing is ingegeven door ernstige en actuele redenen van openbare orde en nationale veiligheid (de sociale contacten van verzoeker spelen zich hoofdzakelijk af binnen het salafistische extremistische milieu, verzoeker wendt zijn functie als imam aan voor het verspreiden van extremisme en hij is betrokken bij activiteiten van inmenging en spionage voor de Marokkaanse inlichtingendiensten). Het blijkt dat de RvV wel degelijk heeft onderzocht of de verwerende partij de vereiste proportionaliteitstoets heeft uitgevoerd in het licht van de door verzoeker ingeroepen vrijheid van meningsuiting en godsdienstvrijheid. Verzoeker (...)…Beschikking n° 13.157 Verzoeker XXXXArtikel 74/20 van de vreemdelingenwet vereist niet dat een beslissing tot intrekking van een machtiging of toelating tot verblijf en een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten in afzonderlijke materiële aktes na elkaar worden genomen, waarbij een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten slechts mogelijk zou zijn nadat een beslissing tot intrekking werd genomen.Beschikking n° 13.157 Verzoeker XXXXDe aanvankelijk BB verwijst naar artikel 74/20, § 2 (intrekking verblijfsrecht, hierna IV) en §3 (bevel om het grondgebied te verlaten, hierna BGV) vreemdelingenwet, vermeldt de gevallen waarin intrekking van machtiging of toelating tot verblijf kan gebeuren met erna een BGV, stelt vast dat het verblijfsrecht frauduleus is verkregen en er geen element voorligt dat een beletsel vormt voor de IV en de afgifte van een BGV. De RvV kon dan ook zonder de bewijskracht van de aanvankelijk BB te schenden oordelen dat deze beslissing zowel een beslissing tot IV, als een BGV bevat. Hieraan wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat de hoofding van de aanvankelijk BB enkel "bevel om het grondgebied te verlaten" vermeldt.