juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Bevel om het grondgebied te verlaten
0 subrubrieken 44 rechtstreekse arresten 44 arresten in totaalRechtspunten
62Arrest n° 261.438
Verzoeker XXXXEen bevel om het grondgebied te verlaten heeft een andere draagwijdte dan een beslissing waarmee een aanvraag om machtiging tot verblijf onontvankelijk wordt verklaard. De belangenafweging in de laatstgenoemde beslissing is beperkter dan het door artikel 74/13 van de vreemdelingenwet vereiste onderzoek bij het opleggen van een beslissing tot verwijdering. De RvV schendt artikel 74/13 van de vreemdelingenwet wanneer hij oordeelt dat het onderzoek dat in de onontvankelijkheidsbeslissing is gemaakt over de mogelijkheid om terug te keren naar het land van herkomst, volstaat in het kader van de verwijderingsbeslissing.Arrest n° 261.327
Verzoeker XXXXIn de vreemdelingenwet bestaat een onderscheid tussen enerzijds de beslissing tot verwijdering, waarmee de illegaliteit van het verblijf van de betrokkene wordt vastgesteld en hem een terugkeerverplichting wordt opgelegd (artikel 1, § 1, 6°, van de vreemdelingenwet), en anderzijds de verwijdering zelf, waarmee de uitvoering van de beslissing tot verwijdering en dus de fysieke verwijdering wordt bedoeld (artikel 1, §1, 7° van de vreemdelingenwet). Het verweer dat België gebruik zou hebben gemaakt van de in artikel 6.6 van richtlijn 2008/115 voorziene mogelijkheid en dat daardoor voor de gedwongen tenuitvoerlegging van een terugkeerbesluit (bevel om het grondgebied te verlaten) geen bijkomende beslissing nodig zou zijn, faalt naar recht.Arrest n° 261.327
Verzoeker XXXXArtikel 74/17 van de vreemdelingenwet heeft uitsluitend betrekking op de “verwijdering” en dus op de situatie van een imminente gedwongen fysieke verwijdering van de betrokkene van het grondgebied van het Rijk. Dit artikel vormt de omzetting in het Belgische recht van en stemt vrijwel letterlijk overeen met artikel 9.1, a), en 9.2 van richtlijn 2008/115.Arrest n° 261.327
Verzoeker XXXXTe dezen is nog enkel sprake van een bestaand bevel om het grondgebied te verlaten in hoofde van verweerder doch niet van een imminente verwijdering. Bijgevolg kon de RvV geen toepassing maken van artikel 74/17 van de vreemdelingenwet, dat uitsluitend betrekking heeft op imminente gedwongen fysieke verwijdering, om tot de onwettigheid van de aanvankelijk bestreden beslissing (de beslissing dat geen gevolg kan worden gegeven aan verweerders aanvraag tot verlenging van het bevel om het grondgebied te verlaten) te besluiten. In deze zaak was goed 17 maanden voorafgaand aan de voormelde afgewezen aanvraag in hoofde van verweerder een beslissing genomen houdende bevel om het grondgebied te verlaten met beslissing tot vasthouding met het oog op verwijdering , werd verzoeker effectief ook opgesloten met het oog op repatriëring (...)…Arrest n° 260.194
Verzoeker XXXXDe beslissingen houdende bevel om het grondgebied te verlaten en tot het opleggen van een inreisverbod in hoofde van verzoeker kunnen niet worden geacht impliciet te zijn ingetrokken door de afgifte van een “bijlage 19ter” bij het indienen van zijn aanvraag tot gezinshereniging. Het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wijst er dienaangaande terecht op dat in artikel 1/3 van de vreemdelingenwet wordt gesteld dat het indienen van een verblijfsaanvraag door een vreemdeling die reeds het voorwerp uitmaakt van een verwijderingsmaatregel, het bestaan van deze maatregel niet aantast en dat de afgifte van een attest van immatriculatie de uitvoerbaarheid van een verwijderingsmaatregel slechts opschort in afwachting van een beslissing inzake de verblijfsaanvraag.Arrest n° 259.255
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen miskent het gegeven dat het aanvankelijk bestreden bevel om het grondgebied te verlaten niet enkel berust op “de vaststelling dat de verzoeker door zijn gedrag geacht wordt de openbare orde of de nationale veiligheid te kunnen schaden”, maar ook op het zelfstandige motief dat de betrokkene “niet in het bezit [was] van een geldig paspoort en niet van een geldig visum/verblijfstitel op het moment van zijn arrestatie”. Hij gaat er tevens aan voorbij dat, indien abstractie wordt gemaakt van het motief dat huidige verweerder door zijn gedrag geacht wordt de openbare orde of de nationale veiligheid te kunnen schaden, de minister of diens gemachtigde, overeenkomstig artikel 7, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet slechts beschikt over de gebonden bevoegdheid om een bevel om het (...)…Arrest n° 259.255
Verzoeker XXXXOmtrent de keuze om geen enkele termijn toe te staan om het grondgebied te verlaten, wordt erop gewezen dat luidens artikel 74/14 van de vreemdelingenwet kan worden afgeweken van de termijn van dertig dagen, onder meer, indien er een risico op onderduiken bestaat. De in artikel 74/14, § 3, bepaalde gevallen waarin van de termijn van dertig dagen kan worden afgeweken, zijn niet cumulatief van aard. Voor het bestuur volstaat het met andere woorden, om te kunnen beslissen om geen termijn voor vrijwillig vertrek toe te kennen, dat één van de in artikel 74/14, § 3, bepaalde gevallen van toepassing is. Elk aldaar opgesomd geval levert derhalve een zelfstandige rechtsgrond op basis waarvan de minister of diens gemachtigde kan beslissen om geen termijn voor vrijwillig vertrek toe te staan. In het bestreden arrest gaat de Raad (...)…Arrest n° 258.767
Verzoeker XXXXArtikel 74/13 van de vreemdelingenwet, dat de omzetting vormt van artikel 5 van richtlijn 2008/115, bepaalt enkel dat rekening wordt gehouden met het hoger belang van het kind en het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan doch het houdt geen bijzondere motiveringsplicht in. In de uitoefening van zijn wettigheidscontrole hoefde de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zich dan ook niet te beperken tot de uitdrukkelijke motieven dienaangaande, of het ontbreken daarvan, in de aanvankelijk bestreden beslissing. Derhalve kan, althans wat de voorgehouden schending van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet betreft, niet worden besloten tot de onwettigheid van een bevel om het grondgebied te verlaten, enkel op grond van het ontbreken van uitdrukkelijke motieven in dat bevel over de door het (...)…Arrest n° 258.767
Verzoeker XXXXArtikel 74/13 van de vreemdelingenwet doet geen afbreuk aan de formelemotiveringsplicht die voortvloeit uit artikel 62, § 2 van de vreemdelingenwet. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen spreekt zich niet expliciet uit over de voorgehouden schending van de in artikel 62, § 2 van de vreemdelingenwet vervatte formelemotiveringsplicht, maar verwerpt de door verzoeker in zijn beroepschrift aangevoerde schending van de motiveringsplicht wel impliciet door te oordelen dat uit de in het administratief dossier aanwezige synthesenota blijkt, dat rekening werd gehouden met de in artikel 74/13 van de vreemdelingenwet vervatte elementen. Daarmee oordeelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen impliciet maar zeker dat geen uitdrukkelijke motivering vereist was. Door te oordelen dat de belangenafweging conform artikel 74/13 van de (...)…Arrest n° 258.767
Verzoeker XXXXGelet op artikel 62, § 2 van de vreemdelingenwet is de administratieve overheid verplicht in de akte zelf de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen die aan de bestreden beslissing ten grondslag liggen en dit op afdoende wijze. De motieven moeten daarbij kenbaar zijn hetzij vóór de beslissing wordt genomen, hetzij ten laatste met de eindbeslissing. Aangezien de overheid bij het nemen van een bevel om het grondgebied te verlaten in het bijzonder rekening moet houden met de eerbiediging van de fundamentele rechten van de betrokkene, komt het haar toe uiteen te zetten op welke wijze rekening werd gehouden met de vereiste belangenafweging voorzien in artikel 74/13 van de vreemdelingenwet.Arrest n° 258.741
Verzoeker XXXXDe verzoekende partijen houden voor dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet is ingegaan op de attesten betreffende de gezondheidstoestand van tweede verzoeker. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt dat in het desbetreffende medisch attest enkel de aandoening van tweede verzoeker wordt vastgesteld doch dat de verzoekende partijen in gebreke blijven aan te tonen dat een dergelijke behandeling voor hem niet beschikbaar of toegankelijk zou zijn in het land van herkomst. Vermits de verzoekende partijen de medische toestand van tweede verzoeker voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet hebben aangehaald als een hinderpaal voor het beleven van een gezinsleven in Guinee maar enkel in verband met een mogelijke schending van artikel 3 van het EVRM, heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen de grief (...)…Arrest n° 258.519
Verzoeker XXXXOm een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten te nemen op grond van artikel 52/3, § 1, iuncto 7 van de vreemdelingenwet, volstaat het niet enkel vast te stellen dat de betrokkene op het grondgebied van het Rijk verblijft zonder in het bezit te zijn van de bij artikel 2 van de vreemdelingenwet vereiste documenten, met name een geldig paspoort voorzien van een geldig visum. Het bestuur dient op grond van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet ook rekening te houden “met het hoger belang van het kind, het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan van een derde land”. Artikel 74/13 van de vreemdelingenwet bepaalt slechts dat rekening wordt gehouden met het hoger belang van het kind en het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan van een (...)…Arrest n° 258.198
Verzoeker XXXXHet bevel om het grondgebied te verlaten, is een individuele beslissing die onderscheiden moet worden van de beslissing waarbij het verblijf wordt beëindigd.Arrest n° 258.198
Verzoeker XXXXHet feit dat artikel 11, § 3, tweede lid, van de vreemdelingenwet bij of na de intrekking van het verblijfsrecht ook de mogelijkheid voor de verzoekende partij voorziet om een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten te nemen, doet geen afbreuk aan de verplichting om dat bevel om het grondgebied te verlaten formeel te motiveren. De verwijzing naar artikel 13, § 3, van de vreemdelingenwet doet niet anders besluiten. Door te overwegen dat “de verwerende partij [thans de verzoekende partij] niet heeft aangegeven op basis van welke wettelijke bepaling zij heeft beslist dat een bevel om het grondgebied te verlaten diende te worden afgegeven en op welke feitelijke gegevens zij zich steunde om over te gaan tot het nemen van een bevel om het grondgebied te verlaten”, schendt de rechter in vreemdelingenzaken (...)…Arrest n° 258.198
Verzoeker XXXXZoals blijkt uit artikel 11, § 3, tweede lid, van de vreemdelingenwet kan de minister of zijn gemachtigde in de daarin omschreven gevallen beslissen om het verblijf van de vreemdeling in te trekken of te beëindigen en hem een bevel geven om het grondgebied te verlaten. Eens hij of zij gebruikt maakt van de discretionaire bevoegdheid om een bevel om het grondgebied te verlaten te bevelen, zal dat bevel overeenkomstig artikel 8 van de vreemdelingenwet dienen te vermelden welke bepaling van artikel 7 werd toegepast.Arrest n° 255.200
Verzoeker XXXXDe verzoekers hebben in hun enig middel voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) zelf aangegeven dat een terugkeer naar Syrië uitgesloten is gezien het advies van de commissaris-generaal in zijn beslissing en dat dus moet worden vastgesteld dat de verwerende partij beoogt hen uit te wijzen ofwel naar een land van doorreis, zijnde Turkije, Tunesië, Mauritanië, Algerije of Marokko, ofwel naar een derde land. In het bestreden arrest van de RvV wordt onder meer vastgesteld dat geen geloof kan worden gehecht aan de verklaringen van de verzoekers tijdens de behandeling van hun verzoek om internationale bescherming betreffende hun verblijfplaatsen voor hun komst naar België, dat de verzoekers geen coherent beeld hebben geschetst van hun eerdere verblijfplaatsen voor hun komst naar België en dat de verzoekers melding (...)…Arrest n° 255.200
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest van de RvV worden wel degelijk de landen vermeld waarnaar de verzoekers zouden worden teruggestuurd. De verzoekers brachten en brengen geen enkel concreet element aan waaruit kan blijken dat een terugkeer naar (één van) die landen in strijd zou zijn met het hoger belang van de kinderen of dat zij daarover bepaalde elementen zouden hebben kunnen aanvoeren indien zij erover zouden zijn gehoord. Zij tonen dan ook niet aan dat de RvV met de betrokken beoordeling het hoorrecht, artikel 74/13 van de vreemdelingenwet, artikel 8 van het EVRM en/of het hoger belang van het kind zou hebben geschonden.Arrest n° 255.200
Verzoeker XXXXDe verzoekers hebben voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zelf laten gelden dat de verwerende partij beoogt hen uit te wijzen naar een land van doorreis, zijnde Turkije, Tunesië, Mauritanië, Algerije of Marokko (of naar een derde land), en dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest oordeelt dat zij "na[laten] aan te tonen dat zij in voormelde landen een risico lopen op een behandeling strijdig met artikel 3 van het EVRM" en dat zij "geen gewag [maken] van concrete, op hun persoonlijke situatie betrokken elementen, waaruit een behandeling strijdig met artikel 3 van het EVRM blijkt". De verzoekers gaan uit van een foutieve lezing van het bestreden arrest als zou daarin geen onderzoek zijn gebeurd naar het reëel risico op een schending van artikel 3 van het EVRM in geval van een terugkeer naar (...)…Arrest n° 254.377
Verzoeker XXXXNaar luid van artikel 7, eerste lid, van de vreemdelingenwet kan, of moet in een aantal gevallen, "de minister of zijn gemachtigde aan de vreemdeling, die noch gemachtigd noch toegelaten is tot een verblijf van meer dan drie maanden in het Rijk of om er zich te vestigen, een bevel om het grondgebied binnen een bepaalde termijn te verlaten afgeven". Dit houdt in dat de rechtstoestand van de betrokken vreemdeling als dusdanig bestaat op het ogenblik dat de beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten wordt genomen, dat die vreemdeling op dat ogenblik dus geen titel (meer) heeft om op het grondgebied te verblijven zodat hij er onwettig verblijft en dat hij derhalve het grondgebied dient te verlaten. De omstandigheid dat de vreemdeling met toepassing van het eerste lid van dat artikel slechts "binnen een bepaalde (...)…Arrest n° 253.529
Verzoeker XXXXDe aanvankelijk bestreden beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten, terugleiding naar de grens en vasthouding met het oog verwijdering, maakt een beslissing uit tot verwijdering. De verzoekende partij gaat uit van de verkeerde premisse dat het te dezen niet om een verwijderingsmaatregel zou gaan en dat er nog geen voornemen zou zijn om over te gaan tot verwijdering. Waar het ook te dezen gaat over een verwijderingsmaatregel, heeft de RvV met de enkele zin dat volgens het EHRM voor een grondig onderzoek in het licht van de artikelen 2 en 3 iuncto 13 van het EVRM het land van bestemming duidelijk moet zijn, geen betekenis gegeven aan het arrest van 15 april 2014 van het EHRM in de zaak Asalya tegen Turkije die niet overeenstemt met de bewoordingen of de inhoud ervan. Verder betreft de voorgehouden schending (...)…Arrest n° 253.374
Verzoeker XXXXAnders dan de verzoekende partij voorhoudt, besluit de RvV te dezen niet tot een schending van de formelemotiveringsplicht op grond van een algemene vaststelling dat in de aanvankelijk BB niet wordt gemotiveerd over verweersters gezondheidstoestand maar slechts na de concrete vaststelling dat uit het administratief dossier blijkt dat verweerster geen kennis had van de beslissing van 4 april 2017 met een beoordeling van haar gezondheidstoestand en dus ook niet kon opkomen tegen die beoordeling. Volgens het bestreden arrest blijkt daarom niet dat de verzoekende partij voldoende rekening heeft gehouden met verweersters gezondheidstoestand. Slechts omdat volgens de RvV uit het administratief dossier dus niet afdoende blijkt dat rekening werd gehouden met verweersters gezondheidstoestand, acht hij de formelemotiveringsplicht (...)…Arrest n° 252.889
Verzoeker XXXXM.b.t. de voorgehouden schending van de artikelen 3 en 13 van het EVRM antwoordt de RvV op verzoekers kritiek dat het “tot de taak van de asielinstanties [behoort] om te beoordelen of een verwijderingsbeslissing het beginsel van non-refoulement zou miskennen” op wettige wijze dat “noch de bestreden beslissing noch onderhavig arrest een verwijderingsmaatregel betreft daar de bevoegdheid van zowel de commissaris-generaal als de Raad zich in casu beperkt tot een beoordeling van verzoekers nood aan internationale bescherming in de zin van artikelen 48/3 en 48/4 van de vreemdelingenwet”. Verzoeker houdt dan wel voor dat de dienst Vreemdelingenbetwistingen “automatisch” een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten neemt, dit neemt niet weg dat het om een afzonderlijke beslissing gaat waartegen verzoeker (...)…Arrest n° 250.723
Verzoeker XXXXWaar de verzoekende partij uit het arrest van het EHRM van 13 december 2016 in de zaak nr. 41738/10, Paposhvili t. België afleidt “dat er slechts sprake is van een door de Lidstaat te voeren onderzoek, wanneer de Lidstaat het voornemen heeft om de betrokken vreemdeling effectief te verwijderen”, dient te worden opgemerkt dat de RvV uit de bewoordingen van de aanvankelijk BB heeft afgeleid dat de verzoekende partij wel degelijk beoogde verweerder “zonder verwijl naar de grens te doen terugleiden” en dat zij daartoe beschikte over een uitvoerbare beslissing, minstens een tegenstrijdige houding aannam. Artikel 3 van het EVRM verzet zich nochtans tegen dergelijke ambigue houding die een zinnig onderzoek naar de risico’s van een verwijdering verhindert.Arrest n° 250.723
Verzoeker XXXXArtikel 28 van de vreemdelingenwet bepaalt dat de verwerende partij de grens aanwijst waarover de vreemdeling het land zal verlaten indien hij weigert te kiezen of de documenten vernielt die hem in staat stellen naar een ander land te gaan. Deze bepaling primeert echter niet op artikel 3 van het EVRM in de zin dat de verwerende partij zonder onderzoek van een mogelijke schending van deze verdragsbepaling reeds een bevel om het grondgebied met terugleiding naar de grens en vasthouding met het oog op verwijdering zou mogen nemen alvorens de nationaliteit van de betrokkene (en daarmee de grens waarnaar hij zal worden teruggeleid) te bepalen.Arrest n° 250.422
Verzoeker XXXXDat verzoeker voordien het Frans zou hebben gebruikt, doet geen afbreuk aan het feit dat de RvV op wettige wijze kon vaststellen dat verzoekers aanvraag van een duurzaam verblijfsrecht in het Nederlands is opgesteld en door hem werd ondertekend en dat verzoeker dus het Nederlands heeft gebruikt. Uit niets blijkt dat verzoeker nadien het Frans heeft gebruikt in zijn contacten met de verwerende partij. De RvV kon alleen al op grond van deze vaststelling op wettige wijze beslissen (art. 41, §1, bestuurstaalwet) dat de verwerende partij het Nederlands vermocht te gebruiken voor de aanvankelijk BB (tot beëindiging van verblijf met bevel om het grondgebied te verlaten en inreisverbod en terugleiding tot de grens en vasthouding met het oog op verwijdering), waarmee een einde wordt gesteld aan het duurzaam verblijfsrecht (art. (...)…Arrest n° 248.391
Verzoeker XXXXDe voorwaarde van het belang bij een administratief cassatieberoep bestaat hierin dat een verzoeker, na een gebeurlijke vernietiging van de door hem bestreden jurisdictionele beslissing, enig voordeel moet kunnen putten uit een gebeurlijk nieuw onderzoek van de zaak door het administratief rechtscollege. Het belang bij een cassatieberoep voor de Raad van State moet niet enkel bestaan bij het instellen van dat beroep maar ook gedurende de gehele procedure, tot op het ogenblik van de uitspraak. Het kan teloorgaan door omstandigheden die zich in de loop van het geding voordoen. Daarenboven moet een verzoeker wiens belang in de loop van het geding op grond van relevante gegevens in vraag wordt gesteld, daarover standpunt innemen en het behoud van zijn belang aantonen. Bij het bestreden arrest van de RvV van 7 februari 2019 (...)…Arrest n° 247.254
Verzoeker XXXXUit het dossier van de zaak blijkt dat verweerders aanvragen om machtiging tot verblijf op grond van artikel 9ter van de vreemdelingenwet van 7 maart 2017 en 19 januari 2018 met beslissingen van respectievelijk 27 maart 2017 en 29 januari 2018 niet-ontvankelijk werden verklaard bij gebrek aan een document dat als bewijs van verweerders identiteit kan gelden. Verder blijkt dat de beslissing van 29 januari 2018 is vernietigd met het arrest van de RvV nr. 209.164 van 11 september 2018. In de huidige procedure wordt geen melding gemaakt van een nieuwe beslissing na het voormelde vernietigingsarrest. Bijgevolg schendt de RvV met het thans bestreden arrest nr. 209.165 van 11 september 2018 niet de bewijskracht van de door de verzoekende partij aangehaalde inlichtingenfiche van 20 maart 2017 ,waaruit moet blijken dat de (...)…Arrest n° 247.254
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt de aanvankelijk bestreden beslissing geciteerd waarin voor verweerder als "nationaliteit: Algerije" wordt vermeld. De RvV wijst op de noodzaak van "een onderzoek ook inzake de toegang tot een adequate behandeling in het land van herkomst" nu hij van oordeel is dat "een onderzoek beperkt tot [verweerders] mogelijkheid om te reizen, niet volstaat" in het licht van verweerders medisch attest. Een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten is een beslissing tot verwijdering in de zin van artikel 1, 6°, van de vreemdelingenwet, waarmee aan de betrokken vreemdeling dus een terugkeerverplichting wordt opgelegd. De "terugkeer" wordt in artikel 1, 5°, van de vreemdelingenwet gedefinieerd als het feit dat de betrokkene "terugkeert naar zijn land van herkomst of een land van doorreis (...)…Arrest n° 247.254
Verzoeker XXXXIn de mate dat de verzoekende partij aanvoert dat in het licht van artikel 3 van het EVRM de vaststelling volstaat dat uit verweerders medische attesten geen onmogelijkheid tot reizen zou blijken, dient te worden opgemerkt dat de verzoekende partij voorbijgaat aan de concrete motivering van het bestreden arrest waarom die vaststelling te dezen niet volstaat als evaluatie van verweerders medische toestand. De RvV wijst er met name op dat uit verweerders medische attesten blijkt dat verweerder sedert 2014 onafgebroken is opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en zich niet kan handhaven buiten een opnamecontext en dat de stopzetting van die behandeling een floride psychose en suïcidaliteit tot gevolg zal hebben. Deze beoordeling is geenszins in strijd met artikel 3 van het EVRM noch met artikel 74/13 van de (...)…Arrest n° 245.826
Verzoeker XXXXDe artikelen 7, 74/11 en 74/14 vormen de gedeeltelijke omzetting in het Belgische recht van richtlijn 2008/115. Daaruit volgt dat een lidstaat verplicht is een terugkeerbesluit af te geven aan de derdelander die illegaal op het grondgebied verblijft. Indien deze derdelander beschikt over een verblijfsvergunning, afgegeven door een andere lidstaat, wordt hem opgedragen zich onmiddellijk naar deze andere lidstaat te begeven. Wanneer de betrokkene hieraan geen gevolg geeft of indien om redenen van openbare orde of nationale veiligheid het onmiddellijke vertrek van de betrokkene is vereist, vaardigt de lidstaat op wiens grondgebied de betrokken derdelander illegaal verblijft, een terugkeerbesluit uit.Arrest n° 244.961
Verzoeker XXXXHet nemen van een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten, betreft een beslissing tot verwijdering in de zin van artikel 1, 6°, van de vreemdelingenwet. De betrokken vreemdeling is ertoe gehouden de terugkeerverplichting na te leven en het bevel om het grondgebied te verlaten. De verzoekende partij moet derhalve bij het nemen van een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten reeds onderzoeken of die verwijderingsmaatregel in overeenstemming is met de normen van de internationale verdragen waardoor België gebonden is, te dezen met artikel 3 van het EVRM. Hieraan wordt geen afbreuk gedaan door de mogelijkheid voor de verzoekende partij om bij niet-naleving van het bevel om het grondgebied te verlaten over te gaan tot dwangmaatregelen met het oog op verwijdering in de zin van artikel 1, 7°, (...)…Arrest n° 242.591
Verzoeker XXXXDoor aan te nemen dat, wat de belangenafweging in het licht van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet betreft, een uitdrukkelijke motivering in de aanvankelijk bestreden bevelen om het grondgebied te verlaten is vereist en enkel op grond van het ontbreken van dergelijke motivering een schending van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet aan te nemen, na nochtans te hebben vastgesteld dat uit de synthesenota blijkt dat bij het nemen van die bevelen om het grondgebied te verlaten "rekening werd gehouden met het hoger belang van het kind in het kader van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet", schendt de RvV de voornoemde wetsbepaling. Hij kon derhalve niet wettig besluiten tot een schending van de formelemotiveringsplicht, enkel op grond van het ontbreken van uitdrukkelijke motieven betreffende de door artikel 74/13 van de (...)…Arrest n° 242.436
Verzoeker XXXXDe verzoekende partij betwist niet dat bij het nemen van de aanvankelijk bestreden beslissing een belangenafweging moest gebeuren in het licht van artikel 8 EVRM, meer bepaald rekening houdend met het schijnhuwelijk van huidige verweerder enerzijds en diens privéleven anderzijds. Met de vaststellingen dat noch uit de aanvankelijk bestreden beslissing noch uit het administratief dossier blijkt dat rekening werd gehouden met alle elementen van het privéleven van huidige verweerder en dat noch uit de motieven van die beslissing noch uit de stukken van het administratief dossier blijkt dat het bestuur bij het nemen van de aanvankelijk bestreden beslissing is overgegaan tot een belangenafweging aangaande alle elementen van huidige verweerders privéleven in het licht van artikel 8 van het EVRM, kon de RvV dan ook volstaan om (...)…Arrest n° 239.974
Verzoeker XXXXWat de belangenafweging in het licht van artikel 8 van het EVRM betreft, neemt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aan dat een uitdrukkelijke motivering in het aanvankelijk bestreden bevel om het grondgebied te verlaten is vereist. De RvV besluit enkel op grond van het ontbreken van dergelijke motivering, zonder nader onderzoek van het dossier, tot een schending van artikel 8 van het EVRM. De RvV schendt hiermee artikel 8 EVRM. De RvV kon niet wettig besluiten tot een schending van de formelemotiveringsplicht, enkel op grond van het ontbreken van uitdrukkelijke motieven betreffende de door artikel 8 van het EVRM vereiste belangenafweging in het aanvankelijk bestreden bevel om het grondgebied te verlaten.Arrest n° 238.569
Verzoeker XXXXDe termijn voor vrijwillige uitvoering van het bevel om het grondgebied te verlaten houdt in dat geen gedwongen verwijdering mogelijk is maar impliceert geenszins dat de vreemdeling gedurende die termijn wettig op het grondgebied verblijft. Hieruit vloeit voort dat de bij een bevel om het grondgebied te verlaten gegeven termijn om vrijwillig gevolg te geven aan dit bevel slechts een uitvoeringsmodaliteit van het bevel vormt.Arrest n° 238.292
Verzoeker XXXXUit art. 74/13 van de vreemdelingenwet kan slechts worden afgeleid dat de verw.p. bij het nemen van een verwijderingsbeslissing rekening moet houden met het hoger belang van het kind, het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken vreemdeling, maar dat dit niet uit de motivering zelf moet blijken. Het bestuur moet toelichten op welke grond het een verwijderingsbeslissing neemt doch niet waarom het van oordeel is dat er geen beletsel bestaat om zulke beslissing te nemen.Arrest n° 233.024
Verzoeker XXXXArt. 7, eerste lid, 1°, vreemdelingenwet houdt in dat de staatssecretaris over geen discretionaire bevoegdheid beschikt en verplicht is een bevel om het grondgebied te verlaten te geven, tenzij een meer voordelige bepaling uit een hogere rechtsnorm zich daartegen zou verzetten. In het bestreden arrest is geen sprake van een schending van een rechtsnorm die boven artikel 7, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet staat, zodat wel degelijk een gebonden bevoegdheid bestaat in hoofde van de staatssecretaris of diens gemachtigde om, zelfs na een gebeurlijke vernietiging van het aanvankelijk bestreden bevel, een nieuwe beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten te nemen. Derhalve kon de RvV niet op wettige wijze het door art. 39/56 vreemdelingenwet vereiste belang aanvaarden om tot vernietiging van het (...)…Arrest n° 231.531
Verzoeker XXXXDe in aanmerking genomen feiten zijn het bezit van drugs, terwijl als voorwaarde voor de verlenging voor verzoekers verblijf was gesteld dat hij geen nieuwe inbreuken op de openbare orde mocht plegen. Dat de aangehaalde feiten werden vastgesteld in een vereenvoudigd proces-verbaal en dat verzoeker er niet voor werd opgepakt, betekent niet dat deze feiten niet zouden kunnen gelden als bewijs dat verzoeker de openbare orde heeft geschaad en de voor de verlenging van zijn verblijf gestelde voorwaarden niet heeft nageleefd. De RvS is niet bevoegd in de plaats van de RvV de redelijkheid of de "legitimiteit" te beoordelen van de aanvankelijk BB in het licht van de feiten waarop deze laatste is gesteund. Verzoeker maakt wat dat betreft dan ook geen schending van art. 13, § 3, 2°, van de vreemdelingenwet aannemelijk.Arrest n° 226.182
Verzoeker XXXXUit de bewoordingen van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit blijkt dat de weigering van verblijf en het bevel om het grondgebied te verlaten afzonderlijke beslissingen vormen. Nu de RvV enkel omwille van een gebrek in het bevel om het grondgebied te verlaten niet alleen dat bevel maar ook de beslissing tot weigering van verblijf heeft vernietigd, werd de inhoud van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit miskend.Arrest n° 226.182
Verzoeker XXXXMet de aanvankelijk BB tot weigering van verblijf van meer dan drie maanden wordt enkel uitspraak gedaan over de aanvraag tot het verkrijgen van een verblijfskaart van een familielid van een Unieburger. Er blijkt niet dat is onderzocht of de verweerder al dan niet legaal in het Rijk verblijft en wat zijn verblijfstoestand is. De RvV merkt terecht op dat artikel 7 van de vreemdelingenwet niet alleen voorziet in gevallen waarin sprake is van een gebonden bevoegdheid om het bevel om het grondgebied te verlaten af te leveren en dat het niet aan hem is om te speculeren of de huidige verz.p. in casu over een gebonden bevoegdheid dan wel over een discretionaire bevoegdheid beschikte om een dergelijk bevel af te leveren en dat het deze laatste toekwam om dit duidelijk te preciseren.Arrest n° 226.065
Verzoeker XXXXUit de bewoordingen van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit kan geen verplichting worden afgeleid om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven wanneer het verblijfsrecht wordt geweigerd. De weigering tot verblijf en het bevel om het grondgebied te verlaten vormen afzonderlijke beslissingen, zelfs al worden zij met hetzelfde document ter kennis van de betrokkene gebracht. Indien een bevel om het grondgebied te verlaten wordt gegeven is een motivering vereist die losstaat van de motivering voor de weigering van verblijf. Waar de RvV overweegt dat de motivering van de beslissing tot weigering van verblijf ook geldt als motivering voor het bevel om het grondgebied te verlaten, miskent hij de inhoud van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit.Arrest n° 225.871
Verzoeker XXXXDe beslissing tot verwijdering en de beslissing houdende inreisverbod zijn afzonderlijke beslissingen in die zin dat de beslissing houdende inreisverbod op afzonderlijke motieven is gesteund en dat de verwijderingsbeslissing op grond van eigen motieven ook zonder inreisverbod zou blijven bestaan. De RvV schendt dan ook de artikelen 1, 8° en 74/11 van de vreemdelingenwet door te stellen dat de twee beslissingen één en ondeelbaar zijn zodat de vernietiging van de beslissing tot inreisverbod de vernietiging van het bevel om het grondgebied te verlaten met zich meebrengt. Elk van deze beslissingen kan met een afzonderlijk beroep worden bestreden. Enkel op grond van de vernietiging van de beslissing houdende inreisverbod mocht niet tot de vernietiging van het bevel om het grondgebied te verlaten worden besloten.Arrest n° 220.339
Verzoeker XXXXUit de bewoordingen van artikel 52, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit kan geen verplichting worden afgeleid om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven. De interpretatie die de verz.p. aan deze bepaling geeft, namelijk dat zij een gebonden bevoegdheid had om het aanvankelijk bestreden bevel te geven, is in strijd met de tekst ervan.Arrest n° 220.339
Verzoeker XXXXIn artikel 7 van de vreemdelingenwet wordt aan de bevoegde staatssecretaris de mogelijkheid gegeven om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven, zonder dat er sprake is van een verplichting. Er is dus geen sprake van een gebonden bevoegdheid. Artikel 54, § 4, vijfde lid, van het vreemdelingenbesluit kan als lagere norm geen gebonden karakter geven aan de in artikel 7, eerste lid, van de vreemdelingenwet vastgelegde bevoegdheid om een bevel om het grondgebied te verlaten te geven. De RvV heeft dan ook niet op onwettige wijze geoordeeld dat de formele motiveringsplicht met de aanvankelijk bestreden beslissing was geschonden omdat die beslissing geen motivering bevatte voor het geven van het bevel om het grondgebied te verlaten.Arrest n° 219.276
Verzoeker XXXXArtikel 7, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet is niet geschonden nu blijkt dat de verweerder wel degelijk was gemachtigd tot een verblijf van meer dan drie maanden toen hem het aanvankelijk bestreden bevel om het grondgebied te verlaten werd gegeven.Arrest n° 217.116
Verzoeker XXXXWanneer het verblijfsrecht als familielid van een Unieburger en de daarop volgende vestiging en C-kaart het resultaat van bedrog zijn, kan wel degelijk een bevel om het grondgebied te verlaten worden gegeven in plaats van een koninklijk besluit tot uitzetting. De afgifte van een verblijfskaart heeft immers een declaratief en geen constitutief karakter. Dit brengt met zich mee dat het verblijf van een burger van de Unie niet als legaal kan worden aangemerkt, enkel op grond van het feit dat een dergelijke kaart hem geldig is afgegeven.Arrest n° 214.221
Verzoeker XXXXDoor aan de verzoeker het belang bij een annulatieberoep tegen het aanvankelijk bestreden bevel te ontzeggen omdat het om een gebonden bevoegdheid zou gaan en door het annulatieberoep om die reden niet-ontvankelijk te verklaren, heeft het bestreden arrest het recht op een beroep tot nietigverklaring geschonden. Het gebruik van het woord "kan" in artikel 7, eerste lid, van de vreemdelingenwet (waarop het bevel was gesteund) betekent immers een mogelijkheid en geen verplichting voor de bevoegde minister, zodat het niet om een gebonden bevoegdheid gaat.Arrest n° 206.948
Verzoeker XXXXDe bevoegdheid van de minister van Migratie- en Asielbeleid tot het geven van een bevel om het grondgebied te verlaten, is van discretionaire aard. Overeenkomstig artikel 52/3, §2, van de vreemdelingenwet beslist de minister of zijn gemachtigde onmiddellijk bij het indienen van de aanvraag dat de vreemdeling onder de in artikel 7, eerste lid, 1° tot 11°, of de in artikel 27, §1, eerste lid, en § 3, bedoelde gevallen valt. De beslissing dat de betrokkene onder de in artikel 7, eerste lid, bedoelde situaties valt, betekent uiteraard niet dat de in artikel 7, eerste lid, voorziene bevoegdheid daardoor een gebonden karakter krijgt.Arrest n° 202.352
Verzoeker XXXXUit artikel 13, § 3, 3°, van de vreemdelingenwet, op grond waarvan de minister of zijn gemachtigde een bevel om het grondgebied te verlaten kan afgeven aan de vreemdeling die gemachtigd werd om voor een beperkte tijd in het Rijk te verblijven indien deze onder meer valse of misleidende informatie heeft gebruikt die van doorslaggevend belang zijn geweest voor het bekomen van de machtiging van verblijf, volgt niet dat het bestuur in de motivering van zijn beslissing moet vermelden waarom de valse of misleidende informatie doorslaggevend is geweest bij de eerdere toekenning van de verblijfsmachtiging. Ook de uitdrukkelijke motiveringsplicht houdt dit niet in.Arrest n° 200.597
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt opgemerkt dat ingevolge artikel 569 van het Gerechtelijk Wetboek de erkenning van de status van staatloze tot de exclusieve bevoegdheid behoort van de rechtbank van eerste aanleg. Deze rechtbank heeft de vordering tot het erkennen van de staatloosheid ongegrond verklaard. Gezien het gewijsde van dat vonnis en niettegenstaande het declaratieve karakter van het statuut van de staatloosheid, kon de RvV besluiten dat de verz.p., ten tijde van het bestreden arrest, geen staatloze was. Zij maakt aldus geen schending van artikel 1 van het Staatlozenverdrag aannemelijk.Arrest n° 196.577
Verzoeker XXXXDoor te overwegen dat het bevel om het grondgebied te verlaten een politiemaatregel bevatte tegen dewelke een eerder ingediende vraag tot machtiging van verblijf geen hindernis kan vormen, miskende de RvV de draagwijdte van artikel 62 van de vreemdelingenwet en de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 en schond hij het beginsel van behoorlijk bestuur. Deze bepalingen verplichten het bestuur immers om rekening te houden met alle omstandigheden van de zaak, waaronder het instellen van een machtigingsaanvraag en de uitzonderlijke omstandigheden die werden ingeroepen, alvorens een verwijderingsmaatregel te nemen.Arrest n° 193.522
Verzoeker XXXXArtikel 8 van het EVRM primeert als hogere norm boven de vreemdelingenwet. De algemene stelling dat een correcte toepassing van de vreemdelingenwet geen schending van artikel 8 van het EVRM kan uitmaken, volstaat niet. De toepassing van de vreemdelingenwet moet, zeker wat betreft een bevel om het grondgebied te verlaten, aan de voorwaarden van artikel 8 van het EVRM worden getoetst. In casu blijkt niet dat de RvV is nagegaan of de verw.p. in haar beslissing tot weigering van de vestiging met bevel om het grondgebied te verlaten aan de voorwaarden van artikel 8 van het EVRM heeft voldaan.Arrest n° 193.380
Verzoeker XXXXArtikel 8 van het EVRM staat er niet aan in de weg dat staten voorwaarden vastleggen voor de binnenkomst en het verblijf van vreemdelingen op hun grondgebied, noch dat zij een verwijderingsmaatregel nemen jegens de vreemdeling die niet aan de voorwaarden voldoet. De vreemdelingenwet is een politiewet die correspondeert met de voorschriften van artikel 8 van het EVRM. Het bevel om het grondgebied te verlaten bij een beslissing houdende de weigering van verblijf kan als zodanig geen maatregel bevatten die strijdig is met artikel 8 van het EVRM. Bijgevolg kon de RvV, zonder de draagwijdte van artikel 8 van het EVRM te miskennen, de verz.p. niet verwijten het bevel, dat vergezeld ging van een beslissing houdende de weigering van verblijf, niet derwijze te hebben gemotiveerd dat hij zijn wettigheidscontrole op de (...)…Beschikking n° 15.291
Verzoeker XXXXUit het rechtsplegingsdossier blijkt dat de beslissing van de verwerende partij die tot het bestreden arrest heeft geleid als opschrift draagt "Herbevestiging van een bevel om het grondgebied te verlaten" en als enige inhoud heeft dat verzoeker "dient gevolg te geven aan het bevel om het grondgebied te verlaten dat hij heeft betekend gekregen op 11/01/2018 door de politie/gemeente/gevangenis van PZ ARRO IEPER". De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht derhalve op wettige wijze te oordelen dat de betwiste informatiebrief van de verwerende partij er niet toe strekt een terugkeerbesluit of een verwijderingsmaatregel op te leggen doch eraan herinnert dat verzoeker gevolg moet geven aan een eerder gegeven bevel om het grondgebied te verlaten en dat het beroep tot nietigverklaring derhalve niet-ontvankelijk is. Hieruit (...)…Beschikking n° 15.048
Verzoeker XXXXUit artikel 13, § 3, 2°, van de vreemdelingenwet blijkt duidelijk dat, indien het gaat om een verblijfsmachtiging voor beperkte tijd en indien de betrokkene niet meer voldoet aan de aan zijn verblijf gestelde voorwaarden, een bevel om het grondgebied te verlaten kan worden gegeven, dit wil zeggen zonder een afzonderlijke beslissing tot beëindiging van het verblijf.Beschikking n° 15.048
Verzoeker XXXXHet blijkt dat verzoekster (met verblijfsmachtiging om au-pair te zijn bij één welbepaald gezin) geen schending heeft ingeroepen van een bestaande vaste gedragslijn van de overheid. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen merkt op dat het bestuur te dezen nooit concrete toezeggingen of beloftes heeft gedaan aan verzoekster. In het bestreden arrest wordt de voorgehouden schending van het vertrouwensbeginsel aldus beantwoord zonder schending van de inhoud van dit beginsel. Waar verzoekster aanvoert dat zij het bestuur wel mocht vertrouwen in de zin dat het bestuur ingevolge haar aangekondigde wil om van statuut te veranderen niet meteen een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten zou nemen, vraagt zij in wezen een nieuwe beoordeling van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als administratieve (...)…Beschikking n° 15.044
Verzoeker XXXXBij de aanvankelijk bestreden beslissing wordt een einde gesteld aan verzoekers duurzame verblijf in België met bevel om onmiddellijk het grondgebied te verlaten en een inreisverbod voor 15 jaar. Die beslissing is ingegeven door ernstige en actuele redenen van openbare orde en nationale veiligheid (de sociale contacten van verzoeker spelen zich hoofdzakelijk af binnen het salafistische extremistische milieu, verzoeker wendt zijn functie als imam aan voor het verspreiden van extremisme en hij is betrokken bij activiteiten van inmenging en spionage voor de Marokkaanse inlichtingendiensten). Het blijkt dat de RvV wel degelijk heeft onderzocht of de verwerende partij de door artikel 8 van het EVRM vereiste proportionaliteitstoets heeft uitgevoerd. Verzoeker (die verblijft in Nederland waar hij een verblijfsaanvraag indiende (...)…Beschikking n° 15.044
Verzoeker XXXXBij de aanvankelijk bestreden beslissing wordt een einde gesteld aan verzoekers duurzame verblijf in België met bevel om onmiddellijk het grondgebied te verlaten en een inreisverbod voor 15 jaar. Die beslissing is ingegeven door ernstige en actuele redenen van openbare orde en nationale veiligheid (de sociale contacten van verzoeker spelen zich hoofdzakelijk af binnen het salafistische extremistische milieu, verzoeker wendt zijn functie als imam aan voor het verspreiden van extremisme en hij is betrokken bij activiteiten van inmenging en spionage voor de Marokkaanse inlichtingendiensten). Het blijkt dat de RvV wel degelijk heeft onderzocht of de verwerende partij de vereiste proportionaliteitstoets heeft uitgevoerd in het licht van de door verzoeker ingeroepen vrijheid van meningsuiting en godsdienstvrijheid. Verzoeker (...)…Beschikking n° 13.157
Verzoeker XXXXArtikel 74/20 van de vreemdelingenwet vereist niet dat een beslissing tot intrekking van een machtiging of toelating tot verblijf en een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten in afzonderlijke materiële aktes na elkaar worden genomen, waarbij een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten slechts mogelijk zou zijn nadat een beslissing tot intrekking werd genomen.Beschikking n° 13.157
Verzoeker XXXXDe aanvankelijk BB verwijst naar artikel 74/20, § 2 (intrekking verblijfsrecht, hierna IV) en §3 (bevel om het grondgebied te verlaten, hierna BGV) vreemdelingenwet, vermeldt de gevallen waarin intrekking van machtiging of toelating tot verblijf kan gebeuren met erna een BGV, stelt vast dat het verblijfsrecht frauduleus is verkregen en er geen element voorligt dat een beletsel vormt voor de IV en de afgifte van een BGV. De RvV kon dan ook zonder de bewijskracht van de aanvankelijk BB te schenden oordelen dat deze beslissing zowel een beslissing tot IV, als een BGV bevat. Hieraan wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat de hoofding van de aanvankelijk BB enkel "bevel om het grondgebied te verlaten" vermeldt.Beschikking n° 13.157
Verzoeker XXXXDoor in het bestreden arrest te oordelen dat in de aanvankelijk BB uiterst onfortuinlijk is gesteld dat de identiteitsdocumenten de werkelijke identiteit van de betrokkene aantonen en niet worden betwist, en door verder te overwegen dat die zinsnede lijkt te moeten worden gekaderd in de vaststelling dat de Belgische staat als dusdanig de authenticiteit van de identiteitsdocumenten niet in vraag stelt en de identiteitstukken van de asielzoeker A.B. niet betwist doch wel van oordeel is dat deze persoon een andere persoon is dan verzoeker, geeft de RvV geen uitlegging aan de aanvankelijk BB die strijdig is met de inhoud ervan en heeft hij derhalve niet de bewijskracht van die akte geschonden. De kern van de aanvankelijk BB ligt immers in de vaststelling dat er sprake is van identiteitsusurpatie.Beschikking n° 8.476
Verzoeker XXXXIngevolge artikel 13, § 3, van de vreemdelingenwet kan de minister of zijn gemachtigde een bevel om het grondgebied te verlaten afgeven aan de vreemdeling die gemachtigd werd om voor een beperkte tijd in het Rijk te verblijven indien hij niet meer voldoet aan de aan zijn verblijf gestelde voorwaarden. Er is geen enkele bepaling die de minister of zijn gemachtigde oplegt om na te gaan of de betrokken vreemdeling niet op een andere grond kan worden gemachtigd tot een (onbeperkt) verblijf in toepassing van artikel 9bis van de vreemdelingenwet. De bewijslast rust immers in beginsel op de vreemdeling zelf.