juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Gezinshereniging met derdelanders
0 subrubrieken 17 rechtstreekse arresten 17 arresten in totaalRechtspunten
20Arrest n° 260.818
Verzoeker XXXXVoor zover het middel zo begrepen kan worden dat onvoldoende rekening is gehouden met vezoekers privéleven mist het feitelijke grondslag. De RvV merkt immers op dat het geen gevestigde vreemdeling doch een eerste toegang betreft, en dat een privéleven dat tot stand is gekomen in illegaal/precair verblijf volgens het EHRM slechts in zeer uitzonderlijke omstandigheden aanleiding kan geven tot een positieve verplichting. De RvV merkt dienaangaande op dat verzoeker met het enkel verwijzen naar een privéleven in België met zijn wettelijk samenwonende partner geenszins aantoont dat er zeer uitzonderlijke omstandigheden zijn waardoor zijn privéleven alsnog had moeten leiden tot een positieve verplichting en dat hij met de loutere en vage verwijzing naar een tewerkstelling en een integratie niet aantoont dat er onoverkomelijke (...)…Arrest n° 259.135
Verzoeker XXXXDe RvV schendt artikel 42, § 1, tweede lid, van de vreemdelingenwet door te oordelen, dat de verzoekende partij (de Belgische Staat) voor het maken van de behoefteanalyse inlichtingen had moeten inwinnen bij verweerster (de verzoekende vreemdeling) zodat zij rekening kon houden met de inkomsten van de inwonende meerderjarige zoon. Immers, de behoefteanalyse die moet worden uitgevoerd als het referentiebedrag van de bestaansmiddelenvoorwaarde bedoeld in artikel 40ter, § 2, tweede lid, 1°, van de vreemdelingenwet niet wordt bereikt, strekt er niet toe om bestaansmiddelen die niet in aanmerking komen, zoals de voormelde inkomsten van de zoon, toch in aanmerking te nemen. De bestaansmiddelenvoorwaarde geldt in hoofde van de gezinshereniger zelf.Arrest n° 259.135
Verzoeker XXXXBij de behoefteanalyse (artikel 42, §1, tweede lid, vreemdelingenwet) wordt op basis van de behoeften van de gezinshereniger en zijn familieleden nagegaan of bestaansmiddelen die lager zijn dan het referentiebedrag (bedoeld in artikel 40ter, § 2, tweede lid, 1°, van de vreemdelingenwet) toch volstaan opdat de gezinshereniger zichzelf en zijn familieleden kan onderhouden zonder dat zij ten laste komen van het sociale bijstandsstelsel.Arrest n° 257.271
Verzoeker XXXXArtikel 42, § 1, van de vreemdelingenwet stelt als algemene regel dat een erkenning van het recht op verblijf van meer dan drie maanden dient te gebeuren binnen de zes maanden volgend op de datum van de indiening van de aanvraag en dat de Koning de voorwaarden voor de erkenning en de duur van het verblijfsrecht bepaalt. Het vormt aldus de correcte omzetting van artikel 10.1 van richtlijn 2004/38. Net als deze richtlijnbepaling en anders dan verzoeker voorhoudt, voorziet het voornoemde artikel 42, § 1, niet welke de gevolgen zijn indien de voormelde termijn van 6 maanden wordt overschreden. Evenmin geeft het de Koning de bevoegdheid om de gevolgen van een overschrijding van die termijn te bepalen. Artikel 52, § 4, van het vreemdelingenbesluit met de daarin voorziene verplichte afgifte van een verblijfskaart indien geen (...)…Arrest n° 255.600
Verzoeker XXXXAl behoort het tot de soevereine beoordelingsbevoegdheid van de feitenrechter om te oordelen waar de derdelander daadwerkelijk verbleef op het ogenblik dat hij heeft verzocht om de burger van de Unie te begeleiden of zich bij hem te voegen, uit de enkele vaststelling dat de derdelander in een bepaald land illegaal verbleef, kan niet op wettige wijze worden afgeleid dat dit land niet mag worden beschouwd als land van herkomst. Door desalniettemin te aanvaarden dat “dat het land van herkomst, voorafgaand aan de aanvraag gezinshereniging, niet Nederland is aangezien verzoeker niet afdoende aantoont dat hij er legaal verbleef”, heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen artikel 47/1, 2°, van de vreemdelingenwet geschonden.Arrest n° 255.275
Verzoeker XXXXArtikel 42, § 1, van de vreemdelingenwet stelt als algemene regel dat een erkenning van het recht op verblijf van meer dan drie maanden dient te gebeuren binnen de 6 maanden volgend op de datum van de indiening van de aanvraag en dat de Koning de voorwaarden voor de erkenning en de duur van het verblijfsrecht bepaalt. Deze bepaling voorziet echter niet welke de gevolgen zijn indien de voormelde termijn van 6 maanden wordt overschreden, noch geeft ze de Koning de bevoegdheid om de gevolgen van een overschrijding van die termijn te bepalen. Artikel 52, § 4, van het koninklijk besluit van 8 oktober 1981 'betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen' vindt derhalve geen rechtsgrond in artikel 42 van de vreemdelingenwet. Het is hierbij niet relevant of in de (...)…Arrest n° 254.820
Verzoeker XXXXDe RvV vermag na te gaan of in de aanvankelijk bestreden beslissing op wettige wijze werd geoordeeld of de aangevoerde door de referentiepersoon maandelijks ontvangen stortingen van 500 euro al dan niet als stabiele en regelmatige bestaansmiddelen kunnen worden beschouwd, hetgeen tot de beoordeling van de zaak zelf behoort, doch hij vermag niet zonder schending van artikel 40ter iuncto 42 van de vreemdelingenwet deze bedragen uit te sluiten, enkel omdat ze afkomstig zijn van de broer van de referentiepersoon die geen deel uitmaakt van het gezin van de referentiepersoon. Het stabiele en regelmatige karakter van de bestaansmiddelen dient immers te worden beoordeeld in hoofde van de referentiepersoon, die ze ontvangt.Arrest n° 246.628
Verzoeker XXXXVoor de toepassing van artikel 74/20, § 1, van de vreemdelingenwet is wel degelijk de intentie om te schaden vereist. De RvV heeft in strijd hiermee overwogen dat de verwerende partij geen wil om te bedriegen diende aan te tonen in hoofde van verzoeker. Het enige middel is in die mate gegrond en deze vaststelling volstaat voor de cassatie van het bestreden arrest.Arrest n° 246.327
Verzoeker XXXXVerzoeker houdt in essentie voor dat het niet afgeven van een bevel om het grondgebied te verlaten niet volstaat om te besluiten dat artikel 11, § 2, vijfde lid, van de vreemdelingenwet niet werd geschonden. Verzoeker gaat er echter aan voorbij dat de RvV ook opmerkt dat het feit van een gezin te vormen in België geen reden is om de betrokkenen automatisch te ontslaan van de verplichting om te voldoen aan de voorwaarden voor een verlenging van de verblijfskaart.Arrest n° 241.565
Verzoeker XXXXDe tewerkstelling in het kader van artikel 60, § 7, van de OCMW-wet is een vorm van maatschappelijke dienstverlening met een residuair karakter en gefinancierd als een aanvullend bijstandsstelsel. Deze vorm van maatschappelijke dienstverlening heeft per definitie een zeer tijdelijk karakter en wordt slechts gegeven totdat de betrokkene recht heeft op een gewone sociale uitkering waarvan het bedrag minstens gelijk is aan dat van het leefloon. Het gaat om inkomsten waardoor de betrokkene ten laste van de openbare overheden is en niet om inkomsten waardoor zulks wordt vermeden. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft derhalve met het bestreden arrest artikel 10, § 5, tweede lid, 2°, van de vreemdelingenwet geschonden door te oordelen dat de inkomsten uit een tewerkstelling op grond van artikel 60, § 7, van de OCMW-wet (...)…Arrest n° 240.997
Verzoeker XXXXNu uit de stukken waarop de RvS vermag acht te slaan niet blijkt dat de beslissing tot verlenging van de beslissingstermijn voor verzoeksters aanvraag ter kennis werd gebracht van verzoekster, is niet voldaan aan de in art. 12bis, § 2, vijfde lid, van de vreemdelingenwet vastgelegde voorwaarde van "een met redenen omklede beslissing die ter kennis wordt gebracht van de aanvrager". De verw. p. kan zich dan ook niet beroepen op die beslissing om in hoofde van verzoekster te besluiten tot een gebrek aan belang bij het middel.Arrest n° 240.997
Verzoeker XXXXArt. 12bis, § 2, derde lid, van de vreemdelingenwet bepaalde op het ogenblik van de aanvankelijk BB dat "de beslissing met betrekking tot de toelating tot verblijf […] zo snel mogelijk en ten laatste zes maanden volgend op de datum van de indiening van de aanvraag, zoals bepaald in het tweede lid, [wordt] getroffen en betekend". Buiten de te dezen niet van toepassing zijnde mogelijkheid van een tijdige beslissing tot verlenging van de termijn, voorziet de wet geen uitzondering op voornoemde verplichting naargelang de eventuele weigeringsgrond. Zoals verzoekster terecht opmerkt, blijkt uit het vijfde lid van art. 12bis, § 2, van de vreemdelingenwet dat ook bij twijfel aan het huwelijk de bewuste beslissingstermijnen van toepassing zijn. De RvV kon derhalve niet zonder schending van art. 12bis, § 2, derde en zesde lid, van (...)…Arrest n° 238.373
Verzoeker XXXXArt. 12bis, § 4, eerste lid van de vreemdelingenwet vermeldt enkel dat het gemeentebestuur zich 'onverwijld' dient te vergewissen van de ontvankelijkheid van de aanvraag bij de staatssecretaris of zijn gemachtigde. Deze bepaling bevat geen concrete termijn en schrijft zeker niet voor dat de toelating tot verblijf zou moeten worden toegekend wanneer een bepaalde termijn zou zijn overschreden. In zoverre verzoeker zich in dit verband zou beroepen op de termijn van 6 maanden die vervat is in art. 12bis, § 3, derde lid, dient te worden opgemerkt dat verzoeker eraan voorbijgaat dat deze termijn slechts begint te lopen wanneer een ontvangstbewijs van de aanvraag werd afgeleverd, hetgeen te dezen niet is gebeurd.Arrest n° 238.373
Verzoeker XXXXAl heeft art. 12bis, § 2, van de vreemdelingenwet op zich enkel betrekking op aanvragen die worden ingediend bij de Belgische diplomatieke of consulaire vertegenwoordiger bevoegd voor zijn woonplaats of verblijfplaats in het land van herkomst, de daarin vermelde documenten (die aantonen dat wordt voldaan aan de voorwaarden die worden bedoeld in artikel 10, §§ 1 tot 3) moeten op grond van § 1, tweede lid, 3° van dat artikel dus ook worden overgelegd indien de vreemdeling zijn aanvraag indient via het gemeentebestuur in België.Arrest n° 226.250
Verzoeker XXXXMet artikel 6 van de wet van 8 juli 2011 wordt artikel 12bis van de vreemdelingenwet vervangen. Er zijn geen bepalingen van inwerkingtreding noch overgangsbepalingen voorzien. De onmiddellijke toepassing van de wet houdt in dat het bestuur in de regel de nieuwe wet dient toe te passen zoals deze geldt op het ogenblik dat het zijn beslissing neemt, dus ook voor een reeds voordien ingediende aanvraag. Volgens het Grondwettelijk Hof impliceert de wijziging van een wet noodzakelijkerwijze dat de situatie van diegenen die waren onderworpen aan de vroegere wet, verschillend is van de situatie van diegenen die zijn onderworpen aan de nieuwe wet en is een dergelijk verschil in behandeling op zich niet strijdig met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet.Arrest n° 224.931
Verzoeker XXXXUit artikel 12bis, § 1, van de vreemdelingenwet blijkt dat de kwestieuze aanvraag tot verblijf in principe steeds in het buitenland moet worden ingediend. Slechts in vier limitatief opgesomde gevallen kan die aanvraag in België worden ingediend. De verweerster voldoet niet aan de uitzondering van artikel 12bis, § 1, 2°, van de vreemdelingenwet omdat zij reeds gehuwd is en dus geen huwelijk of partnerschap in België wenst af te sluiten, en a fortiori niet in het bezit is van het geldig visum met het oog op het afsluiten van dat huwelijk of partnerschap. Deze uitzondering moet immers restrictief worden geïnterpreteerd en kan niet worden uitgebreid tot de situatie van vreemdelingen die reeds gehuwd zijn. De verzoekende partij heeft dan ook terecht aan artikel 12bis, § 1, 3°, van de vreemdelingenwet getoetst door na te gaan (...)…Arrest n° 222.014
Verzoeker XXXXInzake de termijn waarbinnen een beslissing tot verlenging van de beslissingstermijn dient te worden genomen, bepaalt artikel 12bis, § 2, van de vreemdelingenwet enkel dat dergelijke beslissing moet worden genomen binnen de negen maanden volgend op de datum waarop de visumaanvraag werd ingediend, eventueel reeds verlengd met drie maanden. Er wordt dus geen "begindatum" voorzien. Uit het feit dat een eerste en eventueel een tweede beslissing tot uitstel reeds in een vroeg stadium worden genomen, kan op zichzelf dus geen schending van die bepaling worden afgeleid. Door zich te beperken tot de algemene vaststelling dat het bestuur tijdens de behandelingsperiode, wanneer de einddatum nog niet in zicht is, de behandelingsduur van de visumaanvraag niet "preventief" mag verlengen, schendt de RvV deze bepaling.Arrest n° 187.509
Verzoeker XXXXArtikel 11, § 2, vierde lid, van de vreemdelingenwet is slechts in werking getreden nadat de aanvankelijk BB werd genomen. Bijgevolg kon de Minister bij het nemen van zijn beslissing geen rekening houden met deze bepaling. Ten overvloede rijst de vraag of het voormelde artikel, zoals het inmiddels in werking is getreden, niet enkel van toepassing is op degene die een machtiging tot verblijf heeft gekregen en niet op diegene die, zoals de huidige verwerende partij, enkel die machtiging heeft gevraagd. Bijgevolg heeft de RvV ten onrechte toepassing gemaakt van artikel 11, § 2, vierde lid, van de vreemdelingenwet.Arrest n° 184.996
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt verkeerdelijk geoordeeld dat de Minister van Binnenlandse Zaken een ernstige nalatigheid heeft begaan door artikel 11, laatste lid, van de vreemdelingenwet niet toe te passen. Hoogst waarschijnlijk wordt hier artikel 11, § 2, laatste lid bedoeld. Bovendien was deze bepaling op het ogenblik van de BB nog niet in werking getreden zodat hier in geen geval toepassing van kon gemaakt worden. Zelfs indien deze bepaling in werking zou getreden zijn, kon de RvV zich niet op deze bepaling beroepen aangezien de uitzondering voorzien in het laatste lid van artikel 11, § 2, enkel geldt voor vreemdelingen die op grond van artikel 10 toegelaten waren tot verblijf, terwijl verzoekster hieraan geenszins voldeed.Beschikking n° 15.040
Verzoeker XXXEen derdelander, verweerder in cassatie, wil een verblijfsrecht van meer dan drie maanden als ouder van een Belgisch minderjarig kind. De gemachtigde van de staatssecretaris voor Asiel en Migratie weigert de aanvraag zonder bevel om het grondgebied te verlaten (er is sprake van niet opgevolgde inreisverboden en een poging tot diefstal). De RvV vernietigt die beslissing. Anders dan de verzoekende partij in cassatie (de Belgische staat) voorhoudt, stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet dat het tegenbewijs van de afhankelijkheidsverhouding tussen verzoeker en zijn kinderen, die inderdaad wordt vermoed in geval van samenwoonst, uitsluitend kan worden aangetoond door te betwisten dat het gezag over de Belgische kinderen en de wettelijke, affectieve en financiële last dagelijks door beide ouders wordt gedeeld. Hij (...)…