juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Voorwaarden
0 subrubrieken 33 rechtstreekse arresten 33 arresten in totaalRechtspunten
43Arrest n° 266.503
Verzoeker XXXXDe wetgever heeft niet enkel de inkomensvervangende tegemoetkoming voor gehandicapten maar ook de integratietegemoetkoming willen opnemen bij de in aanmerking te nemen bestaansmiddelen in het kader van een verzoek tot gezinshereniging. De RvV heeft in het bestreden arrest dan ook zonder schending van artikel 40ter van de vreemdelingenwet of van de artikelen 1 en 2 van de wet van 27 februari 1987 ‘betreffende de tegemoetkomingen aan personen met een handicap’ geoordeeld, dat artikel 40ter van de vreemdelingenwet niet toelaat de integratietegemoetkoming voor gehandicapten uit te sluiten van de bestaansmiddelen waarmee rekening mag worden gehouden in hoofde van de Belgische referentiepersoon.Arrest n° 266.501
Verzoeker XXXXVerzoeker stelde aan de RvV voor om een prejudiciële vraag te stellen aan het Grondwettelijk Hof, namelijk of artikel 40ter, § 2, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet verenigbaar is met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet in de mate dat hij als ouder van een Belgisch kind verplicht zou zijn een geldig identiteitsdocument voor te leggen om aanspraak te kunnen maken op gezinshereniging terwijl deze voorwaarde niet geldt voor de andere familieleden van een Belg, of de ouders van een Europees kind of van een kind dat onderdaan is van een derde land. Het bestreden arrest van de RvV, dat niet aanvaardt dat sprake is van een schending van het grondwettelijk gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel doordat de wettelijke bepalingen inzake bewijsvoering voor beide door verzoeker genoemde categorieën van familieleden bij (...)…Arrest n° 264.563
Verzoeker XXXXDoor expliciet aan te geven dat hij artikel 40ter, § 2, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet toepast, en te vereisen dat er sprake moet zijn van een “geldig” identiteitsdocument, terwijl verzoekster haar aanvraag tot gezinshereniging met haar Belgische partner heeft ingediend op grond van artikel 40ter, § 2, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet, schendt de RvV artikel 149 van de Grondwet, artikel 40ter, § 2, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet en artikel 52 van het vreemdelingenbesluit. Er blijkt geen sprake van een louter materiële vergissing. Artikel 40ter, § 2, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet en artikel 52 van het vreemdelingenbesluit vereisen dat het bewijs van haar identiteit overeenkomstig artikel 41, § 2, van de wet wordt aangetoond, waardoor dit niet enkel kan via een geldig identiteitsdocument, (...)…Arrest n° 263.690
Verzoeker XXXXHet Unierecht en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie zijn niet van toepassing op zuiver interne situaties. Het loutere feit dat de Belgische wetgever zich voor wat betreft de gezinshereniging met zogenaamde statische Belgen heeft laten inspireren door de bewoordingen van de artikelen 10 en verder van de vreemdelingenwet, waardoor er inderdaad tekstuele gelijkenissen zijn tussen de voormelde bepalingen en artikel 40ter, § 2, van de vreemdelingenwet, volstaat geenszins om te besluiten dat artikel 7 van richtlijn 2003/86 “rechtstreeks en onvoorwaardelijk van toepassing is verklaard” op zuiver interne situaties. Het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 3 oktober 2019 in de zaak C-302/18, waarnaar de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen verwijst, noopt evenmin tot een andere (...)…Arrest n° 262.023
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt geen cumulatieve toepassing geëist van de in artikel 47/1, 2°, van de vreemdelingenwet vervatte voorwaarden van “in het land van herkomst, ten laste zijn of deel uitmaken van het gezin van de burger van de Unie”. De RvV wijst er immers op, dat de verwerende partij de voorwaarden afzonderlijk heeft onderzocht en dat zij met de passage in de weigeringsbeslissing “dat de te vervullen voorwaarden van de gezinshereniging cumulatief zijn”, louter aangeeft dat zij enkel deze (niet cumulatieve) voorwaarden heeft onderzocht en - bij gebrek aan bewijs van één van de twee voormelde toepassingsvoorwaarden - geen inhoudelijk onderzoek werd verricht naar de andere verblijfsvoorwaarden ter zake. Verzoekers kritiek, die voorbijgaat aan de voormelde motivering, mist feitelijke grondslag.Arrest n° 261.180
Verzoeker XXXXDe artikelen 40ter, § 2, tweede lid, 1°, en 42, § 1, tweede lid, van de vreemdelingenwet leggen een chronologie vast, waarbij eerst moet worden onderzocht of de betrokken Belg over stabiele, toereikende en regelmatige bestaansmiddelen beschikt. Pas wanneer blijkt dat aan deze voorwaarde niet is voldaan, moet worden overgegaan tot een behoefteanalyse, teneinde na te gaan of de betrokkene alsnog over voldoende bestaansmiddelen beschikt om niet ten laste te vallen van de openbare overheden.Arrest n° 261.180
Verzoeker XXXXWanneer de bestaansmiddelen minder bedragen dan 120% van het leefloon, kan de gezinshereniging niet automatisch worden geweigerd, maar moet worden overgegaan tot een behoefteanalyse.Arrest n° 260.953
Verzoeker XXXXDe wetgever heeft artikel 40ter van de vreemdelingenwet gewijzigd om een Belg die reëel en daadwerkelijk zijn recht van vrij verkeer en verblijf heeft uitgeoefend, toe te laten in België te verblijven met zijn in artikel 2.2 van richtlijn 2004/38 bedoelde familieleden “die voordien met hem in een andere lidstaat van de Europese Unie hebben verbleven”. Met de verwijzing naar artikel 21 van het VWEU en naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie dienaangaande, heeft de wetgever ook aangegeven dat het artikel 40ter moet worden uitgelegd in het licht van het Unierecht. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft in zijn arrest van 12 november 2014 in de zaak C-456/12, O. en B. tegen Nederland uitdrukkelijk gesteld dat het “dus het daadwerkelijke verblijf van de burger van de Unie en het familielid dat (...)…Arrest n° 260.951
Verzoeker XXXXUit de memorie van toelichting bij het ontwerp dat tot artikel 40ter van de vreemdelingenwet heeft geleid blijkt dat de gezamenlijke vestiging moet worden uitgelegd in de zin van “de burger begeleiden of zich bij hem voegen”(Parl.St. Kamer 2006-07, nr. 2845/001, 52). Ook de ascendenten of descendenten van een referentiepersoon, dan wel van diens echtgenoot of partner, kunnen zich bij deze referentiepersoon voegen en op die manier, mits zij voldoen aan de overige gestelde voorwaarden, een verblijfsrecht verkrijgen op grond van een gezamenlijke vestiging met de referentiepersoon, zonder huwelijk of wettelijke samenwoning.Arrest n° 260.850
Verzoeker XXXXUit de combinatie van de artikelen 40bis, § 4, eerste lid, 41, § 2, en 47/2 van de vreemdelingenwet, volgt dat het ander familielid van de burger van de Unie dat het recht wil genieten om zich voor een periode van meer dan drie maanden bij die burger te voegen, een geldig paspoort moet voorleggen dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum, dan wel moet laten vaststellen of bewijzen dat het op een andere wijze geniet van het recht op vrij verkeer en verblijf. De alternatieve mogelijkheid om op een andere wijze te laten vaststellen of bewijzen dat hij geniet van het recht op vrij verkeer en verblijf, is voor verzoeker niet mogelijk, aangezien hij als “ander familielid” geen rechten ontleent aan het Unierecht. Zulks wordt in het bestreden arrest op omstandige wijze uiteengezet en de desbetreffende (...)…Arrest n° 260.850
Verzoeker XXXXArtikel 52 van het vreemdelingenbesluit schrijft voor dat bij de aanvraag, of ten laatste binnen de drie maanden na de aanvraag, het familielid onder meer “het bewijs van zijn identiteit overeenkomstig artikel 41, tweede lid, van de wet” moet overmaken. Artikel 41, tweede lid (thans: § 2), van de vreemdelingenwet refereert uitdrukkelijk aan “een geldig paspoort dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum”. Verzoeker overtuigt er niet van dat de verwijzing in het bestreden arrest naar artikel 52 van het vreemdelingenbesluit foutief wordt uitgelegd.Arrest n° 260.850
Verzoeker XXXXWaar verzoeker tot slot een tegenstrijdigheid in de motivering ontwaart in de mate dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen artikel 41 van de vreemdelingenwet wel relevant acht en artikel 47 van het vreemdelingenbesluit niet, terwijl beide bepalingen nochtans handelen over de binnenkomst, gaat hij eraan voorbij dat de eerstgenoemde bepaling een documentaire voorwaarde omvat. In artikel 40bis, § 4, eerste lid, van de vreemdelingenwet, wordt uitdrukkelijk aan deze documentaire voorwaarde gerefereerd waar deze bepaling voorschrijft dat het betrokken familielid aan deze voorwaarde moet voldoen teneinde, onder meer, het recht te hebben om zich bij een burger van de Unie te voegen voor een periode van meer dan drie maanden. Ook in artikel 52 van het vreemdelingenbesluit wordt uitdrukkelijk aan artikel 41 van de (...)…Arrest n° 260.850
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vast dat verzoeker “niet het bewijs van [zijn] identiteit overeenkomstig artikel 41, §2 van de vreemdelingenwet heeft aangetoond, daar [hij] geen geldig inreisvisum heeft voorgelegd”. Dit betreft een feitelijke beoordeling die de Raad van State als administratieve cassatierechter niet kan overdoen. De door de verzoeker opgeworpen discussie of een visum al dan niet als een afzonderlijk document moet worden beschouwd, heeft geen betrekking op een rechtsvraag en kan derhalve niet tot cassatie leiden. Hoe dan ook kan die discussie niet doen besluiten tot een schending van het aangehaalde artikel 52 van het vreemdelingenbesluit, dat niet voorschrijft op welke wijze het geldig paspoort van een geldig inreisvisum moet zijn voorzien.Arrest n° 260.850
Verzoeker XXXXWaar het middel zich op het standpunt stelt dat er “effectief” een bewijs van identiteit werd voorgelegd omdat een paspoort werd aangeleverd, gaat het eraan voorbij dat artikel 52, § 2, van het vreemdelingenbesluit oplegt dat het bewijs van identiteit “overeenkomstig artikel 41, tweede lid, van de wet” moet worden geleverd, waarmee op een “geldig paspoort dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum” wordt gedoeld. Een geldig paspoort volstaat op zich derhalve niet om te spreken van een “effectief” bewijs in de zin van artikel 52, § 2, van het vreemdelingenbesluit. Het moet in dit geval daarentegen gaan om een geldig paspoort voorzien van een geldig inreisvisum.Arrest n° 260.849
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen kon in het bestreden arrest op wettige wijze overwegen dat “uit de samenlezing van artikel 47/2 en de artikelen 40bis, § 4, eerste lid juncto artikel 41, § 2, van de Vreemdelingenwet, niet [kan] worden afgeleid dat een ‘ander familielid’, zoals bedoeld in artikel 47/1 van de Vreemdelingenwet, geen geldig inreisvisum dient voor te leggen.Arrest n° 260.849
Verzoeker XXXXUit het EU-recht (richtlijn 2004/38) of de vreemdelingenwet (art. 47/2) volgt geen volledige gelijkstelling inzake binnenkomst en verblijf tussen “familieleden” van Unieburgers en “andere familieleden” van Unieburgers. Het onderscheid wordt o.a. in het arrest Rahman van 5 september 2012 in de zaak C-83/11 van het Hof van Justitie van de Europese Unie omschreven (randnummers 19 en 20). Uit artikel 47/2 van de vreemdelingenwet volgt bovendien dat artikel 40bis, § 4, eerste lid, van de vreemdelingenwet en de verwijzing naar de in artikel 41, § 2, van de vreemdelingenwet bedoelde voorwaarde (een geldig paspoort dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum overeenkomstig de Verordening (EU) 2018/1806) geldt “onverminderd” de toepassing van artikel 47/3 van de vreemdelingenwet.Arrest n° 260.668
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geeft in het bestreden arrest aan dat de geldstortingen waar verzoeker op wijst geen bewijs van zijn huidige bestaansmiddelen vormen. Deze beoordeling komt echter toe aan de verwerende partij, temeer nu zij in de aanvankelijk bestreden beslissing niet enkel vaststelt dat verzoeker geen “bewijsstukken aangaande de huidige bestaansmiddelen”, maar ook geen “geldoverschrijvingen” heeft voorgelegd om het ten laste zijn te bewijzen. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overschrijdt bijgevolg zijn in artikel 39/2, § 2, van de vreemdelingenwet vastgelegde annulatiebevoegdheid.Arrest n° 260.507
Verzoeker XXXXUit het arrest van 16 januari 2014 van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak C-423/12, Reyes tegen Zweden blijkt wat hierna wordt vermeld. Een bloedverwant kan pas als “ten laste” worden beschouwd als er een situatie van reële afhankelijkheid wordt aangetoond. Die afhankelijkheid moet voortvloeien uit een feitelijke situatie die wordt gekenmerkt door de omstandigheid dat het familielid materieel wordt gesteund door de burger van de Unie. Het gastland moet beoordelen of de rechtstreekse bloedverwant, gezien zijn economische en sociale toestand, niet in zijn basisbehoeften voorziet. De noodzaak van materiële steun – en dus van de situatie van afhankelijkheid – moet in het land van oorsprong of van herkomst van de bloedverwant bestaan op het moment dat hij verzoekt zich bij de Unieburger te mogen voegen van (...)…Arrest n° 260.507
Verzoeker XXXXArtikel 23 van de richtlijn 2004/38 bepaalt dat “[d]e familieleden van een burger van de Unie die in een lidstaat verblijfsrecht of duurzaam verblijfsrecht genieten, […] ongeacht hun nationaliteit het recht [hebben] aldaar een activiteit als werknemer of zelfstandige uit te oefenen.”. Nu uit het bestreden arrest blijkt dat verzoekster reeds tewerkgesteld was in België op het ogenblik dat zij nog niet over een verblijfsrecht beschikte, is een schending van de voornoemde richtlijnbepaling niet aan de orde.Arrest n° 260.505
Verzoeker XXXXDe enkele vaststelling dat de referentiepersoon, verzoekers halfzus van Nederlandse nationaliteit, haar recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend vermits zij sedert oktober 2010 in België verblijft, volstaat niet als dragend motief voor de aanvankelijk bestreden beslissing (weigering verblijf als ander familielid van een Unieburger met bevel om het grondgebied te verlaten). De beoordeling in het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat de Unieburger die zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend en verblijft in het gastland (te dezen België) zich niet meer kan laten vervoegen door een “ander” familielid, enkel en alleen door het uitoefenen van dat recht op vrij verkeer, houdt immers in dat het uitoefenen van het recht op vrij verkeer net zou verhinderen dat gezinshereniging met de Unieburger in (...)…