Naar hoofdinhoud

juriDict

Zoektips

Zo verfijnt u uw zoekopdracht:

  • alle woorden moeten voorkomen
  • exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
  • minstens één van beide woorden
  • sluit een woord uit
  • woorden die zo beginnen
  • arrestnummer
  • datum van het arrest

Voorwaarden

0 subrubrieken 33 rechtstreekse arresten 33 arresten in totaal

Rechtspunten

43
Arrest n° 266.503 Verzoeker XXXXDe wetgever heeft niet enkel de inkomensvervangende tegemoetkoming voor gehandicapten maar ook de integratietegemoetkoming willen opnemen bij de in aanmerking te nemen bestaansmiddelen in het kader van een verzoek tot gezinshereniging. De RvV heeft in het bestreden arrest dan ook zonder schending van artikel 40ter van de vreemdelingenwet of van de artikelen 1 en 2 van de wet van 27 februari 1987 ‘betreffende de tegemoetkomingen aan personen met een handicap’ geoordeeld, dat artikel 40ter van de vreemdelingenwet niet toelaat de integratietegemoetkoming voor gehandicapten uit te sluiten van de bestaansmiddelen waarmee rekening mag worden gehouden in hoofde van de Belgische referentiepersoon.Arrest n° 266.501 Verzoeker XXXXVerzoeker stelde aan de RvV voor om een prejudiciële vraag te stellen aan het Grondwettelijk Hof, namelijk of artikel 40ter, § 2, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet verenigbaar is met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet in de mate dat hij als ouder van een Belgisch kind verplicht zou zijn een geldig identiteitsdocument voor te leggen om aanspraak te kunnen maken op gezinshereniging terwijl deze voorwaarde niet geldt voor de andere familieleden van een Belg, of de ouders van een Europees kind of van een kind dat onderdaan is van een derde land. Het bestreden arrest van de RvV, dat niet aanvaardt dat sprake is van een schending van het grondwettelijk gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel doordat de wettelijke bepalingen inzake bewijsvoering voor beide door verzoeker genoemde categorieën van familieleden bij (...)…Arrest n° 264.563 Verzoeker XXXXDoor expliciet aan te geven dat hij artikel 40ter, § 2, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet toepast, en te vereisen dat er sprake moet zijn van een “geldig” identiteitsdocument, terwijl verzoekster haar aanvraag tot gezinshereniging met haar Belgische partner heeft ingediend op grond van artikel 40ter, § 2, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet, schendt de RvV artikel 149 van de Grondwet, artikel 40ter, § 2, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet en artikel 52 van het vreemdelingenbesluit. Er blijkt geen sprake van een louter materiële vergissing. Artikel 40ter, § 2, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet en artikel 52 van het vreemdelingenbesluit vereisen dat het bewijs van haar identiteit overeenkomstig artikel 41, § 2, van de wet wordt aangetoond, waardoor dit niet enkel kan via een geldig identiteitsdocument, (...)…Arrest n° 263.690 Verzoeker XXXXHet Unierecht en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie zijn niet van toepassing op zuiver interne situaties. Het loutere feit dat de Belgische wetgever zich voor wat betreft de gezinshereniging met zogenaamde statische Belgen heeft laten inspireren door de bewoordingen van de artikelen 10 en verder van de vreemdelingenwet, waardoor er inderdaad tekstuele gelijkenissen zijn tussen de voormelde bepalingen en artikel 40ter, § 2, van de vreemdelingenwet, volstaat geenszins om te besluiten dat artikel 7 van richtlijn 2003/86 “rechtstreeks en onvoorwaardelijk van toepassing is verklaard” op zuiver interne situaties. Het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 3 oktober 2019 in de zaak C-302/18, waarnaar de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen verwijst, noopt evenmin tot een andere (...)…Arrest n° 262.023 Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt geen cumulatieve toepassing geëist van de in artikel 47/1, 2°, van de vreemdelingenwet vervatte voorwaarden van “in het land van herkomst, ten laste zijn of deel uitmaken van het gezin van de burger van de Unie”. De RvV wijst er immers op, dat de verwerende partij de voorwaarden afzonderlijk heeft onderzocht en dat zij met de passage in de weigeringsbeslissing “dat de te vervullen voorwaarden van de gezinshereniging cumulatief zijn”, louter aangeeft dat zij enkel deze (niet cumulatieve) voorwaarden heeft onderzocht en - bij gebrek aan bewijs van één van de twee voormelde toepassingsvoorwaarden - geen inhoudelijk onderzoek werd verricht naar de andere verblijfsvoorwaarden ter zake. Verzoekers kritiek, die voorbijgaat aan de voormelde motivering, mist feitelijke grondslag.Arrest n° 261.180 Verzoeker XXXXDe artikelen 40ter, § 2, tweede lid, 1°, en 42, § 1, tweede lid, van de vreemdelingenwet leggen een chronologie vast, waarbij eerst moet worden onderzocht of de betrokken Belg over stabiele, toereikende en regelmatige bestaansmiddelen beschikt. Pas wanneer blijkt dat aan deze voorwaarde niet is voldaan, moet worden overgegaan tot een behoefteanalyse, teneinde na te gaan of de betrokkene alsnog over voldoende bestaansmiddelen beschikt om niet ten laste te vallen van de openbare overheden.Arrest n° 261.180 Verzoeker XXXXWanneer de bestaansmiddelen minder bedragen dan 120% van het leefloon, kan de gezinshereniging niet automatisch worden geweigerd, maar moet worden overgegaan tot een behoefteanalyse.Arrest n° 260.953 Verzoeker XXXXDe wetgever heeft artikel 40ter van de vreemdelingenwet gewijzigd om een Belg die reëel en daadwerkelijk zijn recht van vrij verkeer en verblijf heeft uitgeoefend, toe te laten in België te verblijven met zijn in artikel 2.2 van richtlijn 2004/38 bedoelde familieleden “die voordien met hem in een andere lidstaat van de Europese Unie hebben verbleven”. Met de verwijzing naar artikel 21 van het VWEU en naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie dienaangaande, heeft de wetgever ook aangegeven dat het artikel 40ter moet worden uitgelegd in het licht van het Unierecht. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft in zijn arrest van 12 november 2014 in de zaak C-456/12, O. en B. tegen Nederland uitdrukkelijk gesteld dat het “dus het daadwerkelijke verblijf van de burger van de Unie en het familielid dat (...)…Arrest n° 260.951 Verzoeker XXXXUit de memorie van toelichting bij het ontwerp dat tot artikel 40ter van de vreemdelingenwet heeft geleid blijkt dat de gezamenlijke vestiging moet worden uitgelegd in de zin van “de burger begeleiden of zich bij hem voegen”(Parl.St. Kamer 2006-07, nr. 2845/001, 52). Ook de ascendenten of descendenten van een referentiepersoon, dan wel van diens echtgenoot of partner, kunnen zich bij deze referentiepersoon voegen en op die manier, mits zij voldoen aan de overige gestelde voorwaarden, een verblijfsrecht verkrijgen op grond van een gezamenlijke vestiging met de referentiepersoon, zonder huwelijk of wettelijke samenwoning.Arrest n° 260.850 Verzoeker XXXXUit de combinatie van de artikelen 40bis, § 4, eerste lid, 41, § 2, en 47/2 van de vreemdelingenwet, volgt dat het ander familielid van de burger van de Unie dat het recht wil genieten om zich voor een periode van meer dan drie maanden bij die burger te voegen, een geldig paspoort moet voorleggen dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum, dan wel moet laten vaststellen of bewijzen dat het op een andere wijze geniet van het recht op vrij verkeer en verblijf. De alternatieve mogelijkheid om op een andere wijze te laten vaststellen of bewijzen dat hij geniet van het recht op vrij verkeer en verblijf, is voor verzoeker niet mogelijk, aangezien hij als “ander familielid” geen rechten ontleent aan het Unierecht. Zulks wordt in het bestreden arrest op omstandige wijze uiteengezet en de desbetreffende (...)…Arrest n° 260.850 Verzoeker XXXXArtikel 52 van het vreemdelingenbesluit schrijft voor dat bij de aanvraag, of ten laatste binnen de drie maanden na de aanvraag, het familielid onder meer “het bewijs van zijn identiteit overeenkomstig artikel 41, tweede lid, van de wet” moet overmaken. Artikel 41, tweede lid (thans: § 2), van de vreemdelingenwet refereert uitdrukkelijk aan “een geldig paspoort dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum”. Verzoeker overtuigt er niet van dat de verwijzing in het bestreden arrest naar artikel 52 van het vreemdelingenbesluit foutief wordt uitgelegd.Arrest n° 260.850 Verzoeker XXXXWaar verzoeker tot slot een tegenstrijdigheid in de motivering ontwaart in de mate dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen artikel 41 van de vreemdelingenwet wel relevant acht en artikel 47 van het vreemdelingenbesluit niet, terwijl beide bepalingen nochtans handelen over de binnenkomst, gaat hij eraan voorbij dat de eerstgenoemde bepaling een documentaire voorwaarde omvat. In artikel 40bis, § 4, eerste lid, van de vreemdelingenwet, wordt uitdrukkelijk aan deze documentaire voorwaarde gerefereerd waar deze bepaling voorschrijft dat het betrokken familielid aan deze voorwaarde moet voldoen teneinde, onder meer, het recht te hebben om zich bij een burger van de Unie te voegen voor een periode van meer dan drie maanden. Ook in artikel 52 van het vreemdelingenbesluit wordt uitdrukkelijk aan artikel 41 van de (...)…Arrest n° 260.850 Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vast dat verzoeker “niet het bewijs van [zijn] identiteit overeenkomstig artikel 41, §2 van de vreemdelingenwet heeft aangetoond, daar [hij] geen geldig inreisvisum heeft voorgelegd”. Dit betreft een feitelijke beoordeling die de Raad van State als administratieve cassatierechter niet kan overdoen. De door de verzoeker opgeworpen discussie of een visum al dan niet als een afzonderlijk document moet worden beschouwd, heeft geen betrekking op een rechtsvraag en kan derhalve niet tot cassatie leiden. Hoe dan ook kan die discussie niet doen besluiten tot een schending van het aangehaalde artikel 52 van het vreemdelingenbesluit, dat niet voorschrijft op welke wijze het geldig paspoort van een geldig inreisvisum moet zijn voorzien.Arrest n° 260.850 Verzoeker XXXXWaar het middel zich op het standpunt stelt dat er “effectief” een bewijs van identiteit werd voorgelegd omdat een paspoort werd aangeleverd, gaat het eraan voorbij dat artikel 52, § 2, van het vreemdelingenbesluit oplegt dat het bewijs van identiteit “overeenkomstig artikel 41, tweede lid, van de wet” moet worden geleverd, waarmee op een “geldig paspoort dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum” wordt gedoeld. Een geldig paspoort volstaat op zich derhalve niet om te spreken van een “effectief” bewijs in de zin van artikel 52, § 2, van het vreemdelingenbesluit. Het moet in dit geval daarentegen gaan om een geldig paspoort voorzien van een geldig inreisvisum.Arrest n° 260.849 Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen kon in het bestreden arrest op wettige wijze overwegen dat “uit de samenlezing van artikel 47/2 en de artikelen 40bis, § 4, eerste lid juncto artikel 41, § 2, van de Vreemdelingenwet, niet [kan] worden afgeleid dat een ‘ander familielid’, zoals bedoeld in artikel 47/1 van de Vreemdelingenwet, geen geldig inreisvisum dient voor te leggen.Arrest n° 260.849 Verzoeker XXXXUit het EU-recht (richtlijn 2004/38) of de vreemdelingenwet (art. 47/2) volgt geen volledige gelijkstelling inzake binnenkomst en verblijf tussen “familieleden” van Unieburgers en “andere familieleden” van Unieburgers. Het onderscheid wordt o.a. in het arrest Rahman van 5 september 2012 in de zaak C-83/11 van het Hof van Justitie van de Europese Unie omschreven (randnummers 19 en 20). Uit artikel 47/2 van de vreemdelingenwet volgt bovendien dat artikel 40bis, § 4, eerste lid, van de vreemdelingenwet en de verwijzing naar de in artikel 41, § 2, van de vreemdelingenwet bedoelde voorwaarde (een geldig paspoort dat, in voorkomend geval, voorzien is van een geldig inreisvisum overeenkomstig de Verordening (EU) 2018/1806) geldt “onverminderd” de toepassing van artikel 47/3 van de vreemdelingenwet.Arrest n° 260.668 Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geeft in het bestreden arrest aan dat de geldstortingen waar verzoeker op wijst geen bewijs van zijn huidige bestaansmiddelen vormen. Deze beoordeling komt echter toe aan de verwerende partij, temeer nu zij in de aanvankelijk bestreden beslissing niet enkel vaststelt dat verzoeker geen “bewijsstukken aangaande de huidige bestaansmiddelen”, maar ook geen “geldoverschrijvingen” heeft voorgelegd om het ten laste zijn te bewijzen. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overschrijdt bijgevolg zijn in artikel 39/2, § 2, van de vreemdelingenwet vastgelegde annulatiebevoegdheid.Arrest n° 260.507 Verzoeker XXXXUit het arrest van 16 januari 2014 van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak C-423/12, Reyes tegen Zweden blijkt wat hierna wordt vermeld. Een bloedverwant kan pas als “ten laste” worden beschouwd als er een situatie van reële afhankelijkheid wordt aangetoond. Die afhankelijkheid moet voortvloeien uit een feitelijke situatie die wordt gekenmerkt door de omstandigheid dat het familielid materieel wordt gesteund door de burger van de Unie. Het gastland moet beoordelen of de rechtstreekse bloedverwant, gezien zijn economische en sociale toestand, niet in zijn basisbehoeften voorziet. De noodzaak van materiële steun – en dus van de situatie van afhankelijkheid – moet in het land van oorsprong of van herkomst van de bloedverwant bestaan op het moment dat hij verzoekt zich bij de Unieburger te mogen voegen van (...)…Arrest n° 260.507 Verzoeker XXXXArtikel 23 van de richtlijn 2004/38 bepaalt dat “[d]e familieleden van een burger van de Unie die in een lidstaat verblijfsrecht of duurzaam verblijfsrecht genieten, […] ongeacht hun nationaliteit het recht [hebben] aldaar een activiteit als werknemer of zelfstandige uit te oefenen.”. Nu uit het bestreden arrest blijkt dat verzoekster reeds tewerkgesteld was in België op het ogenblik dat zij nog niet over een verblijfsrecht beschikte, is een schending van de voornoemde richtlijnbepaling niet aan de orde.Arrest n° 260.505 Verzoeker XXXXDe enkele vaststelling dat de referentiepersoon, verzoekers halfzus van Nederlandse nationaliteit, haar recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend vermits zij sedert oktober 2010 in België verblijft, volstaat niet als dragend motief voor de aanvankelijk bestreden beslissing (weigering verblijf als ander familielid van een Unieburger met bevel om het grondgebied te verlaten). De beoordeling in het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat de Unieburger die zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend en verblijft in het gastland (te dezen België) zich niet meer kan laten vervoegen door een “ander” familielid, enkel en alleen door het uitoefenen van dat recht op vrij verkeer, houdt immers in dat het uitoefenen van het recht op vrij verkeer net zou verhinderen dat gezinshereniging met de Unieburger in (...)…Arrest n° 259.251 Verzoeker XXXXUit artikel 40bis, § 2, eerste lid, 3°, van de vreemdelingenwet blijkt duidelijk dat de bloedverwant in neergaande lijn die ouder is dan 21 jaar ten laste moet zijn van de referentiepersoon en diens echtgenoot of partner. Het begrip “ten laste” zijn wordt niet gedefinieerd, zodat de verzoekende partij (de Belgische Staat) bij de beoordeling van de vraag of voldaan is aan de vereiste van het “ten laste” zijn, over een ruime appreciatiebevoegdheid beschikt en dat zij daarbij vrij oordeelt of de betrokkene het bewijs levert van de voorwaarden tot gezinshereniging.Arrest n° 259.251 Verzoeker XXXXUit artikel 40ter juncto artikel 40bis, § 2, eerste lid, 3°, van de vreemdelingenwet blijkt dat één van de voorwaarden om als bloedverwant in neergaande lijn toegelaten te worden tot het verblijf erin bestaat, dat de aanvrager die ouder is dan 21 jaar “ten laste” van de referentiepersoon dient te zijn. Deze situatie van afhankelijkheid dient niet alleen te bestaan op het ogenblik van de indiening van de aanvraag, doch ook op het ogenblik van het nemen van de beslissing omtrent deze aanvraag. Te dezen blijkt en wordt door verweerder (de verzoekende vreemdeling) niet betwist dat deze laatste op het ogenblik van zijn aanvraag en van de aanvankelijk bestreden beslissing (weigering van verblijf van meer dan drie maanden met bevel om het grondgebied te verlaten) niet ten laste was van de referentiepersoon. Deze vaststelling (...)…Arrest n° 259.251 Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest wordt, wat de voorwaarde van het “ten laste” zijn betreft, enkel gemotiveerd omtrent de vraag of verweerder (de verzoekende vreemdeling) al dan niet ten laste van de referentiepersoon was in het land van herkomst en wordt geoordeeld dat de verzoekende partij (de Belgische Staat) ten onrechte eist dat verweerder bewijzen van afhankelijkheid ten aanzien van de referentiepersoon in het land van herkomst bijbrengt en dat de verzoekende partij (de Belgische Staat) voorbijgaat aan de bewoordingen van artikel 40bis, § 2, eerste lid, 3°, van de vreemdelingenwet waarin bepaald wordt dat de aanvrager “te hunnen laste” moet zijn, met andere woorden ten laste van de Belg en van diens echtgenote of partner. Omtrent het motief in de aanvankelijk bestreden beslissing dat op grond van de voorgelegde loonfiches (...)…Arrest n° 257.760 Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht in het bestreden arrest zonder schending van artikel 47/1, 2°, van de vreemdelingenwet overwegen wat volgt: “De Raad wijst erop dat uit de bewoordingen van noch de artikelen 47/1, 2° en artikel 47/3, § 2, eerste lid van de vreemdelingenwet noch artikel 3, tweede lid, a) van de Burgerschapsrichtlijn [2004/38] blijkt dat een ‘ander familielid’ dat niet ten laste is van de Unieburger zelf, maar van een echtgenoot of partner van de Unieburger, in aanmerking zou komen voor een verblijf. Zowel de vreemdelingenwet als de Burgerschapsrichtlijn vereisen voor de ‘andere familieleden’ een ten laste zijn van de burger van de Unie zelf. […] Ook al kunnen de […] arresten [van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 9 januari 2007 in de zaak C-1/05, Jia tegen Zweden, en 16 januari (...)…Arrest n° 255.940 Verzoeker XXXXDe in artikel 40ter van de vreemdelingenwet bedoelde "toereikende, stabiele en regelmatige bestaansmiddelen" moeten volstaan om de gezinshereniger en zijn familieleden te onderhouden en te voorkomen dat zij ten laste komen van het sociale bijstandsstelsel. Deze bestaansmiddelenvoorwaarde geldt in hoofde van de gezinshereniger zelf.Arrest n° 255.940 Verzoeker XXXXBij de behoefteanalyse (artikel 42, § 1, tweede lid, van de vreemdelingenwet) wordt op basis van de behoeften van de gezinshereniger en zijn familieleden nagegaan of bestaansmiddelen die lager zijn dan het referentiebedrag (namelijk 120 procent van het bedrag bedoeld in artikel 14, § 1, 3°, van de wet van 26 mei 2002 'betreffende het recht op maatschappelijke integratie' en zoals geïndexeerd volgens artikel 15 van deze wet) toch volstaan opdat de gezinshereniger zichzelf en zijn familieleden kan onderhouden zonder dat zij ten laste komen van het sociale bijstandsstelsel. De behoefteanalyse strekt er echter niet toe om bestaansmiddelen die niet in aanmerking komen, zoals te dezen inkomsten van de aanvrager zelf, toch in aanmerking te nemen. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft in het bestreden arrest met schending (...)…Arrest n° 254.820 Verzoeker XXXXDe RvV vermag na te gaan of in de aanvankelijk bestreden beslissing op wettige wijze werd geoordeeld of de aangevoerde door de referentiepersoon maandelijks ontvangen stortingen van 500 euro al dan niet als stabiele en regelmatige bestaansmiddelen kunnen worden beschouwd, hetgeen tot de beoordeling van de zaak zelf behoort, doch hij vermag niet zonder schending van artikel 40ter iuncto 42 van de vreemdelingenwet deze bedragen uit te sluiten, enkel omdat ze afkomstig zijn van de broer van de referentiepersoon die geen deel uitmaakt van het gezin van de referentiepersoon. Het stabiele en regelmatige karakter van de bestaansmiddelen dient immers te worden beoordeeld in hoofde van de referentiepersoon, die ze ontvangt.Arrest n° 249.459 Verzoeker XXXXInkomensgarantie voor Ouderen (IGO) is te kwalificeren als een vorm van maatschappelijke dienstverlening. Dergelijke dienstverlening, die een systeem van aanvullende bijstand vormt, geldt als een vorm van financiële maatschappelijke dienstverlening. Het aldus verworven inkomen vermag derhalve niet in rekening worden gebracht als een bestaansmiddel en dit op grond van artikel 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet. Dat de IGO als dusdanig niet voorkomt in de OCMW-wet, doet geen afbreuk aan het voorgaande vermits deze laatste wet niet algemeen en exclusief bepaalt wat moet worden begrepen als financiële maatschappelijke dienstverlening. De RvV heeft derhalve met het bestreden arrest artikel 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet geschonden door te oordelen dat de IGO niet mag worden uitgesloten als in aanmerking te (...)…Arrest n° 247.555 Verzoeker XXXXVoor een toelating tot verblijf op grond van een wettelijk geregistreerd partnerschap met toepassing van artikel 40bis van de vreemdelingenwet moet het bewijs van een "naar behoren geattesteerde duurzame en stabiele partnerrelatie" worden geleverd. Het duurzaam en stabiel karakter wordt aangetoond indien de partners hetzij één jaar samenwoonst voorafgaand aan de aanvraag bewijzen, hetzij bewijzen elkaar twee jaar te kennen, voorafgaand aan de aanvraag en met een aantal specifiek te bewijzen elementen, hetzij een gemeenschappelijk kind hebben. Verder moeten de partners een minimumleeftijd van, naargelang het geval, 21 of 18 jaar hebben, moeten zij ongehuwd zijn en geen duurzame en stabiele partnerrelatie hebben met een andere persoon, zijn de personen bedoeld in de artikelen 161 tot 163 van het burgerlijk wetboek (...)…Arrest n° 245.995 Verzoeker XXXXDe RvV heeft op wettige wijze geoordeeld dat de verwerende partij zich voor de beoordeling van de vraag of eerste verzoekster voldeed aan de voorwaarden voor het recht op gezinshereniging ook moest plaatsen op het ogenblik dat zij de aanvankelijk bestreden beslissing nam en niet enkel op het ogenblik dat eerste verzoekster de aanvraag indiende. Het volstond dus niet dat eerste verzoekster op het ogenblik van het indienen van de aanvraag ten laste was van de Belgische referentiepersoon, dit diende ook het geval te zijn op het ogenblik dat de aanvankelijk bestreden beslissing werd genomen.Arrest n° 243.962 Verzoeker XXXXDe RvV heeft in het bestreden arrest op wettige wijze besloten dat artikel 40ter van de vreemdelingenwet niet toelaat de inkomensvervangende tegemoetkoming (IVT) uit te sluiten van de bestaansmiddelen waarmee rekening mag worden gehouden in hoofde van de Belgische referentiepersoon.Arrest n° 241.649 Verzoeker XXXXDe voorwaarde van het ten laste "zijn" in artikel 40ter iuncto 40bis § 2, eerste lid, 3°, van de vreemdelingenwet houdt in dat het om een bestaande toestand moet gaan. Het gaat om een toestand die in het land van herkomst moet bestaan. Indien daaraan niet is voldaan, hoeven de nadere voorwaarden betreffende het ten laste zijn in België niet te worden onderzocht. Verzoeker kan zich niet vrijwaren van die voorwaarde door langdurig illegaal in België te verblijven alvorens de aanvraag tot gezinshereniging in te dienen die tot het bestreden arrest heeft geleid. Uit niets blijkt dat de wetgever wat dat betreft een uitzondering heeft willen voorzien.Arrest n° 237.043 Verzoeker XXXXDe erkenning van het recht op gezinshereniging vereist niet enkel dat de aanvrager erover beschikt wanneer hij er aanspraak op kan maken, maar ook op het ogenblik dat de overheid een beslissing neemt over zijn aanvraag. Verzoekster gaat er meer bepaald aan voorbij dat het recht op verblijf, waarop zij meende aanspraak te kunnen maken bij het indienen van haar aanvraag om machtiging tot verblijf, niet onvoorwaardelijk was.Arrest n° 233.022 Verzoeker XXXXBij gebrek aan stabiele en regelmatige bestaansmiddelen in de zin van art. 40ter, tweede lid, vreemdelingenwet, is er geen sprake van dergelijke bestaansmiddelen die lager zijn dan het in diezelfde bepaling bedoelde referentiebedrag en diende de verw.p. dan ook niet over te gaan tot de in art. 42, § 1, van de vreemdelingenwet bedoelde behoefteanalyse. Door in die omstandigheden te oordelen dat de verw.p. onzorgvuldig heeft gehandeld omdat zij geen behoefteanalyse heeft uitgevoerd, heeft de RvV art. 42, § 1, van de vreemdelingenwet geschonden.Arrest n° 232.849 Verzoeker XXXXArt. 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet is niet vernietigd met het arrest van het GwH nr. 121/2013 van 26 september 2013. De verz.p. dient nog steeds na te gaan of aan de door die bepaling gestelde voorwaarden is voldaan. Door te oordelen dat het GwH art. 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet in zijn geheel heeft vernietigd en op grond daarvan de aanvankelijk bestreden beslissing te vernietigen, heeft de RvV het gezag van gewijsde van het arrest van het GwH nr. 121/2013 geschonden.Arrest n° 232.848 Verzoeker XXXXBij het beoordelen van de stabiele, ontoereikende en regelmatige bestaansmiddelen van de Belgische referentiepersoon wordt geen rekening gehouden met de aanvullende gezinsbijslagen. De Inkomensgarantie voor Ouderen (IGO) is een minimuminkomen dat de overheid verstrekt aan personen die de pensioengerechtigde leeftijd van 65 jaar hebben bereikt en wordt uitbetaald wanneer de eigen bestaansmiddelen ontoereikend zijn. Zij behoort ontegensprekelijk tot de aanvullende bijstandstelsels. Derhalve vermocht de RvV in het bestreden arrest de IGO niet uit te sluiten van de in art. 40ter, tweede lid, eerste streepje, 2°, van de vreemdelingenwet bedoelde aanvullende bijstandsstelsels.Arrest n° 232.612 Verzoeker XXXXDe voorwaarde van stabiele, voldoende en toereikende bestaansmiddelen in artikel 40ter van de vreemdelingenwet wordt opgelegd aan "de Belgische onderdaan". Het gaat om een voorwaarde die te dezen enkel in hoofde van de Belgische referentiepersoon wordt voorzien en daaraan wordt geen afbreuk gedaan door de inhoud van het huwelijksvermogensrecht, dat een heel andere finaliteit heeft. Uit het arrest van het Grondwettelijk Hof nr. 121/2013 van 26 september 2013 volgt dat met de inkomsten van de familieleden van de Belgische gezinshereniger, waaronder de betrokken vreemdeling zelf, enkel rekening mag worden gehouden bij een hernieuwing van de verblijfstitel en niet bij de oorspronkelijke aanvraag.Arrest n° 230.750 Verzoeker XXXXUit artikel 11, § 2, 1°, iuncto artikel 10, § 2, derde lid en § 5, van de vreemdelingenwet blijkt dat de vreemdeling die door zijn echtgenote wordt vervoegd, over toereikende, stabiele en regelmatige bestaansmiddelen moet beschikken, waarbij zijn werkloosheidsuitkering enkel in aanmerking wordt genomen voor zover de betrokken echtgenote kan bewijzen dat hij actief werk zoekt. De vereiste dat de betrokkene "actief" werk zoekt is uitdrukkelijk voorzien en de verz.p. beschikt wat dat betreft over een discretionaire beoordelingsbevoegdheid. Door te oordelen dat de recente pogingen niet opwegen tegen de zeer langdurige periode van quasi onafgebroken werkloosheidsuitkeringen, voegt de verz.p. geen voorwaarde toe aan de wet. Het bestreden arrest schendt art. 10, § 5, tweede lid, 3°, van de vreemdelingenwet door ervan uit te (...)…Arrest n° 215.497 Verzoeker XXXXArtikel 46, eerste lid, WIPR bepaalt dat, onder voorbehoud van artikel 47 WIPR, de voorwaarden voor de geldigheid van het huwelijk voor elke echtgenoot worden beheerst door het recht van de staat waarvan hij bij de voltrekking van het huwelijk de nationaliteit heeft. Echtgenoten van verschillende nationaliteit zijn op distributieve wijze aan hun nationale wet onderworpen. Geldigheidsvoorwaarden die betrekking hebben op beide echtgenoten zijn evenwel op cumulatieve wijze aan de wetten van beide nationaliteiten onderworpen, waarbij dan de meest beperkende wet wordt toegepast.Arrest n° 205.912 Verzoeker XXXXArtikel 3, 2°, van het KB van 7 mei 2008 schendt het gelijkheidsbeginsel en is derhalve onwettig, nu de minimumduur voor het geval van een "stabiele relatie" zonder huwelijk erin wordt bepaald op twee jaar, terwijl artikel 40bis, § 2, 2°, van de Vreemdelingenwet slechts een duur van één jaar voorziet. Bijgevolg is het motief in het bestreden arrest dat de verzoeker zijn Belgische partner reeds twee jaar moet kennen om van een duurzame relatie met stabiel karakter te kunnen spreken eveneens onwettig.Arrest n° 198.115 Verzoeker XXXXDe RvV oordeelt in het bestreden arrest dat artikel 40 van de vreemdelingenwet niet is geschonden aangezien de door de verz.p. neergelegde huwelijksakte niet wordt erkend en zij bijgevolg niet aantoont dat zij voldoet aan de voorwaarden om zich als echtgenote van een Belg te vestigen. In het huidige cassatieberoep wordt door de verz.p. thans geen schending van die bepaling aangetoond door eenvoudig te stellen dat haar recht op vestiging als echtgenote van een Belg ten onrechte niet wordt gehonoreerd.Beschikking n° 8.010 Verzoeker XXXOp de verzoeker, die als een familielid van de burger van de Unie wordt beschouwd op grond van artikel 40bis, § 2, 1°, van de vreemdelingenwet, rust wel degelijk de wettelijke verplichting om het bewijs te leveren van voldoende bestaansmiddelen en een ziektekostenverzekering.Beschikking n° 7.687 Verzoeker XXXXArtikel 42quater, § 4, vierde lid, van de vreemdelingenwet stelt uitdrukkelijk dat de voorwaarde inzake het al dan niet beschikken over voldoende bestaansmiddelen dient om te voorkomen dat betrokkenen ten laste zouden vallen van het sociale bijstandsstelsel van het Rijk. Bijgevolg is een objectief criterium aanwezig voor een verschillende behandeling tussen categorieën van personen en kon de RVV een correcte toepassing maken van deze bepaling.