juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Beslissing
0 subrubrieken 28 rechtstreekse arresten 28 arresten in totaalRechtspunten
41Arrest n° 255.600
Verzoeker XXXXAl behoort het tot de soevereine beoordelingsbevoegdheid van de feitenrechter om te oordelen waar de derdelander daadwerkelijk verbleef op het ogenblik dat hij heeft verzocht om de burger van de Unie te begeleiden of zich bij hem te voegen, uit de enkele vaststelling dat de derdelander in een bepaald land illegaal verbleef, kan niet op wettige wijze worden afgeleid dat dit land niet mag worden beschouwd als land van herkomst. Door desalniettemin te aanvaarden dat “dat het land van herkomst, voorafgaand aan de aanvraag gezinshereniging, niet Nederland is aangezien verzoeker niet afdoende aantoont dat hij er legaal verbleef”, heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen artikel 47/1, 2°, van de vreemdelingenwet geschonden.Arrest n° 249.459
Verzoeker XXXXInkomensgarantie voor Ouderen (IGO) is te kwalificeren als een vorm van maatschappelijke dienstverlening. Dergelijke dienstverlening, die een systeem van aanvullende bijstand vormt, geldt als een vorm van financiële maatschappelijke dienstverlening. Het aldus verworven inkomen vermag derhalve niet in rekening worden gebracht als een bestaansmiddel en dit op grond van artikel 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet. Dat de IGO als dusdanig niet voorkomt in de OCMW-wet, doet geen afbreuk aan het voorgaande vermits deze laatste wet niet algemeen en exclusief bepaalt wat moet worden begrepen als financiële maatschappelijke dienstverlening. De RvV heeft derhalve met het bestreden arrest artikel 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet geschonden door te oordelen dat de IGO niet mag worden uitgesloten als in aanmerking te (...)…Arrest n° 247.555
Verzoeker XXXXVoor een toelating tot verblijf op grond van een wettelijk geregistreerd partnerschap met toepassing van artikel 40bis van de vreemdelingenwet moet het bewijs van een "naar behoren geattesteerde duurzame en stabiele partnerrelatie" worden geleverd. Het duurzaam en stabiel karakter wordt aangetoond indien de partners hetzij één jaar samenwoonst voorafgaand aan de aanvraag bewijzen, hetzij bewijzen elkaar twee jaar te kennen, voorafgaand aan de aanvraag en met een aantal specifiek te bewijzen elementen, hetzij een gemeenschappelijk kind hebben. Verder moeten de partners een minimumleeftijd van, naargelang het geval, 21 of 18 jaar hebben, moeten zij ongehuwd zijn en geen duurzame en stabiele partnerrelatie hebben met een andere persoon, zijn de personen bedoeld in de artikelen 161 tot 163 van het burgerlijk wetboek (...)…Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXDe RvV schendt de artikelen 1, 8°, 74/11 en 74/12 van de vreemdelingenwet iuncto de artikelen 3.6 en 11 van richtlijn 2008/115/EG door op algemene wijze te oordelen dat een inreisverbod geen gevolgen kan hebben voor een aanvraag tot gezinshereniging indien de vreemdeling sinds dat inreisverbod het grondgebied niet heeft verlaten.Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXIn antwoord op een prejudiciële vraag heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie in zijn arrest van 26 juli 2017 in de zaak C-225/16, Ouhrami tegen Nederland, gesteld "dat artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat de duur van het inreisverbod als bedoeld in deze bepaling, die in principe niet meer dan vijf jaar bedraagt, moet worden berekend vanaf het tijdstip waarop de betrokkene het grondgebied van de lidstaten daadwerkelijk heeft verlaten". Daarmee heeft het Hof enkel uitspraak gedaan over de vraag of de duur van het inreisverbod moet worden berekend vanaf de datum waarop het inreisverbod is uitgevaardigd dan wel vanaf de datum waarop de betrokkene het grondgebied van de lidstaten daadwerkelijk heeft verlaten dan wel vanaf enig ander tijdstip. Uit het voornoemde arrest van het Hof (...)…Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXHet Hof van Justitie van de Europese Unie heeft in antwoord op een prejudiciële vraag in zijn arrest van 8 mei 2018 in de zaak C-82/16, K.A. en anderen tegen België, gesteld dat richtlijn 2008/115, met name de artikelen 5 en 11 ervan, "aldus [moet] worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een praktijk van een lidstaat die inhoudt dat hij een verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging die op zijn grondgebied is ingediend door een derdelander, familielid van een Unieburger die de nationaliteit van die lidstaat bezit en zijn recht op vrij verkeer nooit heeft uitgeoefend, niet in aanmerking neemt op de enkele grond dat deze derdelander de toegang tot het grondgebied is verboden". Uit het arrest blijkt geen onderscheid tussen derdelanders aan wie een inreisverbod was opgelegd naargelang zij al dan niet het (...)…Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXDe RvV heeft zich beperkt tot de algemene vaststelling dat een inreisverbod geen rechtsgevolgen heeft zolang de betrokkene het grondgebied niet heeft verlaten en dat een inreisverbod in die situatie geen grond kan vormen om een aanvraag tot gezinshereniging niet in aanmerking te nemen. In het bestreden arrest is geen uitspraak gedaan over de vraag of te dezen een onderzoek was vereist in het licht van artikel 20 van het VWEU en of dat onderzoek in voorkomend geval voldeed aan de vereisten van deze verdragsbepaling.Arrest n° 245.996
Verzoeker XXXXAnders dan verzoekster voorhoudt, oordeelt de RvV niet dat het bestaan van een beschermenswaardig gezinsleven niet is aangetoond omdat verzoekster niet zou hebben bewezen thans ten laste zou zijn van de Belgische referentiepersoon. Hij verwijst wel naar deze omstandigheid dat verzoekster geen bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen haarzelf en de referentiepersoon aantoont en dat dergelijke elementen ook niet blijken uit het administratief dossier.Arrest n° 226.065
Verzoeker XXXXDe verzoeker had voor de RvV onder meer de schending van het vertrouwensbeginsel opgeworpen en daartoe verwezen naar de afgifte van een verblijfskaart. In het bestreden arrest wordt helemaal niet ingegaan op de afgifte van deze F-kaart aan de verzoeker. De verzoeker voert in het cassatiemiddel dan ook terecht aan dat de RvV helemaal niets motiveert omtrent het feit dat hem wel degelijk een F kaart werd afgeleverd en stelt dat het net de aflevering van de F-kaart is waaruit hij wel degelijk kan vertrouwen dat hem een verblijfsrecht werd toegekend. Ook al heeft de afgifte van een F-kaart slechts een declaratoir karakter, de eerste rechter had dit element wel moeten toetsen aan het vertrouwensbeginsel, zoals de verzoeker in zijn middel uitdrukkelijk had gevraagd.Arrest n° 223.000
Verzoeker XXXXDe F-kaart is de verblijfskaart voor een familielid van een Unieburger, waarmee een verblijfsrecht van onbepaalde duur wordt vastgesteld. Daaraan wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat de geldigheidsduur van de kaart zelf ten hoogste vijf jaar bedraagt. Die kaart heeft immers een declaratoire en geen constitutieve werking. Er kan slechts onder strikte voorwaarden, vastgelegd in artikel 42quater van de Vreemdelingenwet, een einde aan het verblijfsrecht worden gemaakt. Het duurzaam verblijfsrecht, waarvoor een F+-kaart wordt gegeven, heeft geen betrekking op een langer of een minder beperkt verblijfsrecht dan dat waarvoor de F-kaart wordt gegeven.Arrest n° 222.316
Verzoeker XXXXWanneer het Grondwettelijk Hof vaststelt dat de schending van het gelijkheidsbeginsel zijn oorsprong vindt in de ontstentenis van een wetsbepaling, die enkel door de wetgever kan worden verholpen, begaat de RvV geen onwettigheid door in het bestreden arrest eveneens vast te stellen dat de leemte enkel door de wetgever kan worden hersteld en de aanvankelijk bestreden beslissing dus niet te vernietigen. Door zelf een termijn te bepalen waarbinnen de verwerende partij een beslissing had moeten nemen over verzoeksters aanvraag om gezinshereniging en door zelf een rechtsgevolg te bepalen bij overschrijding van dergelijke termijn, zou de RvV zich in de plaats van de wetgever stellen. Indien de RvV tot vernietiging van de aanvankelijk bestreden beslissing zou overgaan, zou hij het bestuur er toe verplichten zich in de plaats (...)…Arrest n° 221.633
Verzoeker XXXXArtikel 33 van richtlijn 2004/38 heeft enkel betrekking op de modaliteiten van de tenuitvoerlegging van een verwijderingsmaatregel wanneer meer dan twee jaar zijn verstreken sinds de uitvaardiging ervan. Deze bepaling heeft geen betrekking op een beslissing betreffende de aanvraag van het verblijfsrecht, zodat de verwijzing ernaar in het bestreden arrest niet dienstig is.Arrest n° 220.337
Verzoeker XXXXIn zijn beoordeling van de wettigheid van de aanvankelijk bestreden beslissing is de RvV nagegaan of die beslissing niet enkel op strafrechtelijke veroordelingen als dusdanig berust maar ook op de aard van de feiten, de recidive en het gevaar dat daaruit volgt voor de openbare orde en de veiligheid. De verzoeker toont wat die beoordeling betreft geen schending van artikel 43, eerste lid, 2°, van de Vreemdelingenwet aan, aangezien deze bepaling niet verbiedt dat mede rekening wordt gehouden met eerdere veroordelingen om tot een gevaar voor de openbare orde of de veiligheid te besluiten.Arrest n° 218.238
Verzoeker XXXXHet geregistreerd partnerschap zoals bedoeld in artikel 42quater, § 4, 1°, van de Vreemdelingenwet heeft betrekking op het op dat ogenblik bestaande partnerschap. De betrokkene kan zich voor het bepalen van de duur ervan niet beroepen op een eerder afgelegde verklaring van wettelijke samenwoning waaraan reeds een einde werd gesteld, omdat die wettelijke samenwoning ingevolge de beëindiging ervan niet meer bestaat en dus ook niet verdergezet of hernomen kan worden.Arrest n° 216.010
Verzoeker XXXXAan het feit dat de verweerder zich op een bepaalde dag heeft kenbaar gemaakt als familielid van een burger van de Unie en daardoor in het bezit werd gesteld van een attest van immatriculatie, wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat hij pas later een aanvraag voor een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Unie heeft ingediend. Het middel, afgeleid uit de schending van het oude artikel 49 van het Vreemdelingenbesluit, is in die mate ongegrond.Arrest n° 207.734
Verzoeker XXXXOp grond van artikel 27 WIPR kan de minister van Migratie- en asielbeleid weigeren een vreemde huwelijksakte te erkennen. Voornoemde bepaling is geschonden doordat de RvV de bevoegdheid van de minister bij de beoordeling van de visumaanvraag heeft miskend. Uit het enkele feit van een vermelding van het Marokkaanse huwelijk in het bevolkingsregister en het niet aangevochten zijn van dat huwelijk kan immers niet worden afgeleid dat het kennelijk onredelijk is de afgifte van een visum te weigeren omdat het over een schijnhuwelijk zou gaan.Arrest n° 196.183
Verzoeker XXXXUit artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet en artikel 61 van het Vreemdelingenbesluit mag niet worden afgeleid dat de minister van Binnenlandse Zaken geen beslissing inzake de vestigingsaanvraag zou mogen nemen gedurende de geldigheidstermijn van vijf maanden van het attest van immatriculatie. Er blijkt evenmin een verplichting voor de minister uit om de aanvrager de mogelijkheid te bieden bijkomende stukken in te dienen. Overeenkomstig artikel 61, § 3, van het Vreemdelingenbesluit bepaalt de minister zelf of bijkomend onderzoek nodig is. Het middel, waarin de verzoekster de schending van artikel 61 van het Vreemdelingenbesluit aanvoert omdat zij bepaalde bewijsstukken nooit heeft kunnen aanbrengen, is ongegrond.Arrest n° 196.182
Verzoeker XXXXDe RvV kon op wettige wijze stellen dat, bij gebrek aan een gezinscel of een minimum aan relatie, de beslissing tot weigering van de vestiging met bevel om het grondgebied te verlaten artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet niet heeft geschonden.Arrest n° 195.237
Verzoeker XXXXArtikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet stelt de verwanten van Belgen gelijk met EG-onderdanen onder de voorwaarden daarin bepaald. De nationale wetgever en rechter zijn als enige bevoegd om te bepalen in welke mate en onder welke voorwaarden het communautair recht van toepassing is op interne situaties. De omzendbrief van 21 oktober 2002 betreft de afgifte van verblijfsdocumenten en staat los van de beoordeling van de voorwaarden voor gelijkstelling waarvan sprake in artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet.Arrest n° 194.823
Verzoeker XXXXArtikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet voorziet in een gelijkstelling voor personen die niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn 2004/38 vallen. Deze gelijkstelling vormt per definitie geen omzetting van de voornoemde richtlijn, precies omdat zij betrekking heeft op gevallen die niet onder de toepassing van de richtlijn vallen. Daarom kan artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet niet aan Richtlijn 2004/38 worden getoetst. Bovendien heeft artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet betrekking op het recht op binnenkomst en verblijf, doch lijkt het geen betrekking te hebben op de rechtsmiddelen.