Naar hoofdinhoud

juriDict

Zoektips

Zo verfijnt u uw zoekopdracht:

  • alle woorden moeten voorkomen
  • exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
  • minstens één van beide woorden
  • sluit een woord uit
  • woorden die zo beginnen
  • arrestnummer
  • datum van het arrest

Beslissing

0 subrubrieken 28 rechtstreekse arresten 28 arresten in totaal

Rechtspunten

41
Arrest n° 262.023 Verzoeker XXXXVerzoekers verwijzing naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 25 juli 2008 in de zaak C-127/08, Metock e.a. tegen Ierland is niet dienstig. Dit arrest verzet zich tegen de voorwaarde dat een derdelander, die de echtgenoot is van een Unieburger die in een andere lidstaat verblijft dan deze van zijn nationaliteit, voor zijn komst naar de gastlidstaat legaal heeft verbleven in een andere lidstaat. In dit geval is verzoeker de neef van de Unieburger en verzoeker ontkracht de volgende overwegingen van het bestreden arrest van de RvV niet: "Echter blijkt uit de motieven van de eerste bestreden beslissing niet dat aan de verzoeker het verblijfsrecht wordt geweigerd omdat zijn verblijf in Nederland geen wettig verblijf was. Evenmin blijkt dat uit de motieven van de eerste bestreden beslissing dat de (...)…Arrest n° 260.674 Verzoeker XXXXDe aanvraag van verweerder (de vreemdeling) voor een verblijfskaart als familielid van een burger van de Unie werd met de aanvankelijk bestreden beslissing afgewezen omdat hij geen geldig paspoort met geldig visum kon voorleggen. Verweerder behoort tot de in artikel 47/1 van de vreemdelingenwet bedoelde “andere familieleden van een burger van de Unie”. De RvS oordeelt dat, voor zover de RvV oordeelt dat de aanvankelijk bestreden beslissing de artikelen 40bis, §4 en 41, §2 juncto artikel 47/2 van de Vreemdelingenwet schendt door naast een geldig paspoort tevens een geldig visum te vereisen, de RvV de artikelen 47/1, gelezen samen met de artikelen 40bis, § 4, en 41, § 2, van de vreemdelingenwet schendt.Arrest n° 260.505 Verzoeker XXXXDe enkele vaststelling dat de referentiepersoon, verzoekers halfzus van Nederlandse nationaliteit, haar recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend vermits zij sedert oktober 2010 in België verblijft, volstaat niet als dragend motief voor de aanvankelijk bestreden beslissing (weigering verblijf als ander familielid van een Unieburger met bevel om het grondgebied te verlaten). De beoordeling in het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat de Unieburger die zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend en verblijft in het gastland (te dezen België) zich niet meer kan laten vervoegen door een “ander” familielid, enkel en alleen door het uitoefenen van dat recht op vrij verkeer, houdt immers in dat het uitoefenen van het recht op vrij verkeer net zou verhinderen dat gezinshereniging met de Unieburger in (...)…Arrest n° 260.348 Verzoeker XXXXHet bestreden arrest en de aanvankelijk bestreden beslissing hebben betrekking op verzoeksters aanvraag tot gezinshereniging met haar echtgenoot van Belgische nationaliteit die geen gebruik heeft gemaakt van zijn recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten van de Europese Unie. Het betreft dus een zuiver interne situatie, waarop het Unierecht niet van toepassing is. Bij gebrek aan aanknoping met de bepalingen van het Unierecht kan verzoekster niet dienstig verwijzen naar de bepalingen van richtlijn 2003/86 en evenmin naar de rechtspraak dienaangaande van het Hof van Justitie van de Europese Unie.Arrest n° 260.348 Verzoeker XXXXDat, zoals in de aanvankelijk bestreden beslissing en het bestreden arrest wordt geoordeeld, ingevolge het verkrijgen van de Belgische nationaliteit door verzoeksters echtgenoot bij de behandeling van verzoeksters aanvraag tot gezinshereniging enkel rekening kan worden gehouden met de inkomsten van verzoeksters echtgenoot en niet van haarzelf, vloeit voort uit artikel 40ter, § 2, tweede lid, 1°, van de vreemdelingenwet. Hierin wordt bepaald dat de familieleden bedoeld in het eerste lid, 1°, van dit artikel, moeten bewijzen dat de Belg “beschikt over stabiele, toereikende en regelmatige bestaansmiddelen”. Het Grondwettelijk Hof heeft in zijn arresten 121/2013 van 26 september 2013, 167/2013 van 19 december 2013 en 149/2019 van 24 oktober 2019 aanvaard dat in die gevallen enkel rekening wordt gehouden met de inkomsten van (...)…Arrest n° 260.348 Verzoeker XXXXWaar verzoekster een schending opwerpt van artikel 20 VWEU, dient te worden opgemerkt dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aanvaardt dat “indien uit de feitelijke omstandigheden van een concreet geval zou blijken dat de weigering om aan een van zijn familieleden een verblijfsrecht te verlenen in het kader van de gezinshereniging, ertoe zou leiden een Belg het genot te ontzeggen van de voornaamste door zijn status van burger van de Unie verleende rechten, doordat hij de facto ertoe zou worden verplicht het grondgebied van de Europese Unie te verlaten, de bepaling krachtens welke een dergelijk recht op gezinshereniging zou worden geweigerd, buiten toepassing zou dienen te worden gelaten”, doch hij oordeelt dat “dergelijke uitzonderlijke omstandigheden […] door verzoekster in casu niet [worden] aangetoond”. (...)…Arrest n° 260.348 Verzoeker XXXXOm te verantwoorden dat het verschil in behandeling van een derdelander als echtgenote van een gezinshereniger-derdelander met onbeperkt verblijf in België dan wel als echtgenote van een gezinshereniger van Belgische nationaliteit geen schending vormt van de artikelen 8 en 14 van het EVRM en de artikelen 7 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, verwijst de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen naar de arresten 121/2013 van 26 september 2013, 167/2013 van 19 december 2013 en 149/2019 van 24 oktober 2019 van het Grondwettelijk Hof. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft, met verwijzing naar die rechtspraak van het Grondwettelijk Hof, op wettige wijze geoordeeld dat de door verzoekster aangehaalde bepalingen met betrekking tot het recht op gezinsleven (artikel 40ter, tweede lid, van de (...)…Arrest n° 260.194 Verzoeker XXXXAnders dan verzoeker voorhoudt, stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vast dat wel een onderzoek ten gronde is gebeurd en dat verzoekers aanvraag tot gezinshereniging wordt afgewezen op grond van het bestaan van een inreisverbod en van de vaststelling na onderzoek ten gronde dat er in hoofde van verzoeker geen sprake is van een zodanige afhankelijkheidsrelatie met zijn Nederlandse neef, de referentiepersoon, dat hem een afgeleid verblijfsrecht zou moeten worden toegekend. Om van een verblijfsrecht te kunnen genieten, moet de aanvrager-derdelander noodzakelijkerwijze het recht hebben om het Belgisch grondgebied binnen te komen. De erkenning van het verblijfsrecht vereist derhalve niet alleen dat voldaan is aan de voorwaarden voorzien in de artikelen 47/1 e.v. iuncto 40bis, en 41 van de vreemdelingenwet maar ook dat (...)…Arrest n° 260.194 Verzoeker XXXXDe beslissingen houdende bevel om het grondgebied te verlaten en tot het opleggen van een inreisverbod in hoofde van verzoeker kunnen niet worden geacht impliciet te zijn ingetrokken door de afgifte van een “bijlage 19ter” bij het indienen van zijn aanvraag tot gezinshereniging. Het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wijst er dienaangaande terecht op dat in artikel 1/3 van de vreemdelingenwet wordt gesteld dat het indienen van een verblijfsaanvraag door een vreemdeling die reeds het voorwerp uitmaakt van een verwijderingsmaatregel, het bestaan van deze maatregel niet aantast en dat de afgifte van een attest van immatriculatie de uitvoerbaarheid van een verwijderingsmaatregel slechts opschort in afwachting van een beslissing inzake de verblijfsaanvraag.Arrest n° 260.194 Verzoeker XXXXIn de mate dat verzoeker laat gelden dat hij niet zou vallen onder de toepassing van het arrest van 8 mei 2018 van het Hof van Justitie in de zaak C-82/16 K.A. tegen België en hij daartoe ook verwijst naar een arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen waarin zijn standpunt zou worden bevestigd, dient te worden opgemerkt dat het gaat om een voor de eerste maal in de graad van cassatie opgeworpen en derhalve niet ontvankelijke kritiek. Ook de aanvankelijk bestreden beslissing is immers uitdrukkelijk gesteund op de toepassing van het arrest K.A., zodat verzoeker niet aantoont dat hij niet in de mogelijkheid was zich reeds voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen te richten tegen de desbetreffende beoordeling. Dit klemt des te meer nu verzoeker voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen veeleer een tegenstrijdig (...)…