juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Beslissing
0 subrubrieken 28 rechtstreekse arresten 28 arresten in totaalRechtspunten
41Arrest n° 262.023
Verzoeker XXXXVerzoekers verwijzing naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 25 juli 2008 in de zaak C-127/08, Metock e.a. tegen Ierland is niet dienstig. Dit arrest verzet zich tegen de voorwaarde dat een derdelander, die de echtgenoot is van een Unieburger die in een andere lidstaat verblijft dan deze van zijn nationaliteit, voor zijn komst naar de gastlidstaat legaal heeft verbleven in een andere lidstaat. In dit geval is verzoeker de neef van de Unieburger en verzoeker ontkracht de volgende overwegingen van het bestreden arrest van de RvV niet: "Echter blijkt uit de motieven van de eerste bestreden beslissing niet dat aan de verzoeker het verblijfsrecht wordt geweigerd omdat zijn verblijf in Nederland geen wettig verblijf was. Evenmin blijkt dat uit de motieven van de eerste bestreden beslissing dat de (...)…Arrest n° 260.674
Verzoeker XXXXDe aanvraag van verweerder (de vreemdeling) voor een verblijfskaart als familielid van een burger van de Unie werd met de aanvankelijk bestreden beslissing afgewezen omdat hij geen geldig paspoort met geldig visum kon voorleggen. Verweerder behoort tot de in artikel 47/1 van de vreemdelingenwet bedoelde “andere familieleden van een burger van de Unie”. De RvS oordeelt dat, voor zover de RvV oordeelt dat de aanvankelijk bestreden beslissing de artikelen 40bis, §4 en 41, §2 juncto artikel 47/2 van de Vreemdelingenwet schendt door naast een geldig paspoort tevens een geldig visum te vereisen, de RvV de artikelen 47/1, gelezen samen met de artikelen 40bis, § 4, en 41, § 2, van de vreemdelingenwet schendt.Arrest n° 260.505
Verzoeker XXXXDe enkele vaststelling dat de referentiepersoon, verzoekers halfzus van Nederlandse nationaliteit, haar recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend vermits zij sedert oktober 2010 in België verblijft, volstaat niet als dragend motief voor de aanvankelijk bestreden beslissing (weigering verblijf als ander familielid van een Unieburger met bevel om het grondgebied te verlaten). De beoordeling in het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat de Unieburger die zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend en verblijft in het gastland (te dezen België) zich niet meer kan laten vervoegen door een “ander” familielid, enkel en alleen door het uitoefenen van dat recht op vrij verkeer, houdt immers in dat het uitoefenen van het recht op vrij verkeer net zou verhinderen dat gezinshereniging met de Unieburger in (...)…Arrest n° 260.348
Verzoeker XXXXHet bestreden arrest en de aanvankelijk bestreden beslissing hebben betrekking op verzoeksters aanvraag tot gezinshereniging met haar echtgenoot van Belgische nationaliteit die geen gebruik heeft gemaakt van zijn recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten van de Europese Unie. Het betreft dus een zuiver interne situatie, waarop het Unierecht niet van toepassing is. Bij gebrek aan aanknoping met de bepalingen van het Unierecht kan verzoekster niet dienstig verwijzen naar de bepalingen van richtlijn 2003/86 en evenmin naar de rechtspraak dienaangaande van het Hof van Justitie van de Europese Unie.Arrest n° 260.348
Verzoeker XXXXDat, zoals in de aanvankelijk bestreden beslissing en het bestreden arrest wordt geoordeeld, ingevolge het verkrijgen van de Belgische nationaliteit door verzoeksters echtgenoot bij de behandeling van verzoeksters aanvraag tot gezinshereniging enkel rekening kan worden gehouden met de inkomsten van verzoeksters echtgenoot en niet van haarzelf, vloeit voort uit artikel 40ter, § 2, tweede lid, 1°, van de vreemdelingenwet. Hierin wordt bepaald dat de familieleden bedoeld in het eerste lid, 1°, van dit artikel, moeten bewijzen dat de Belg “beschikt over stabiele, toereikende en regelmatige bestaansmiddelen”. Het Grondwettelijk Hof heeft in zijn arresten 121/2013 van 26 september 2013, 167/2013 van 19 december 2013 en 149/2019 van 24 oktober 2019 aanvaard dat in die gevallen enkel rekening wordt gehouden met de inkomsten van (...)…Arrest n° 260.348
Verzoeker XXXXWaar verzoekster een schending opwerpt van artikel 20 VWEU, dient te worden opgemerkt dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aanvaardt dat “indien uit de feitelijke omstandigheden van een concreet geval zou blijken dat de weigering om aan een van zijn familieleden een verblijfsrecht te verlenen in het kader van de gezinshereniging, ertoe zou leiden een Belg het genot te ontzeggen van de voornaamste door zijn status van burger van de Unie verleende rechten, doordat hij de facto ertoe zou worden verplicht het grondgebied van de Europese Unie te verlaten, de bepaling krachtens welke een dergelijk recht op gezinshereniging zou worden geweigerd, buiten toepassing zou dienen te worden gelaten”, doch hij oordeelt dat “dergelijke uitzonderlijke omstandigheden […] door verzoekster in casu niet [worden] aangetoond”. (...)…Arrest n° 260.348
Verzoeker XXXXOm te verantwoorden dat het verschil in behandeling van een derdelander als echtgenote van een gezinshereniger-derdelander met onbeperkt verblijf in België dan wel als echtgenote van een gezinshereniger van Belgische nationaliteit geen schending vormt van de artikelen 8 en 14 van het EVRM en de artikelen 7 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, verwijst de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen naar de arresten 121/2013 van 26 september 2013, 167/2013 van 19 december 2013 en 149/2019 van 24 oktober 2019 van het Grondwettelijk Hof. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft, met verwijzing naar die rechtspraak van het Grondwettelijk Hof, op wettige wijze geoordeeld dat de door verzoekster aangehaalde bepalingen met betrekking tot het recht op gezinsleven (artikel 40ter, tweede lid, van de (...)…Arrest n° 260.194
Verzoeker XXXXAnders dan verzoeker voorhoudt, stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vast dat wel een onderzoek ten gronde is gebeurd en dat verzoekers aanvraag tot gezinshereniging wordt afgewezen op grond van het bestaan van een inreisverbod en van de vaststelling na onderzoek ten gronde dat er in hoofde van verzoeker geen sprake is van een zodanige afhankelijkheidsrelatie met zijn Nederlandse neef, de referentiepersoon, dat hem een afgeleid verblijfsrecht zou moeten worden toegekend. Om van een verblijfsrecht te kunnen genieten, moet de aanvrager-derdelander noodzakelijkerwijze het recht hebben om het Belgisch grondgebied binnen te komen. De erkenning van het verblijfsrecht vereist derhalve niet alleen dat voldaan is aan de voorwaarden voorzien in de artikelen 47/1 e.v. iuncto 40bis, en 41 van de vreemdelingenwet maar ook dat (...)…Arrest n° 260.194
Verzoeker XXXXDe beslissingen houdende bevel om het grondgebied te verlaten en tot het opleggen van een inreisverbod in hoofde van verzoeker kunnen niet worden geacht impliciet te zijn ingetrokken door de afgifte van een “bijlage 19ter” bij het indienen van zijn aanvraag tot gezinshereniging. Het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wijst er dienaangaande terecht op dat in artikel 1/3 van de vreemdelingenwet wordt gesteld dat het indienen van een verblijfsaanvraag door een vreemdeling die reeds het voorwerp uitmaakt van een verwijderingsmaatregel, het bestaan van deze maatregel niet aantast en dat de afgifte van een attest van immatriculatie de uitvoerbaarheid van een verwijderingsmaatregel slechts opschort in afwachting van een beslissing inzake de verblijfsaanvraag.Arrest n° 260.194
Verzoeker XXXXIn de mate dat verzoeker laat gelden dat hij niet zou vallen onder de toepassing van het arrest van 8 mei 2018 van het Hof van Justitie in de zaak C-82/16 K.A. tegen België en hij daartoe ook verwijst naar een arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen waarin zijn standpunt zou worden bevestigd, dient te worden opgemerkt dat het gaat om een voor de eerste maal in de graad van cassatie opgeworpen en derhalve niet ontvankelijke kritiek. Ook de aanvankelijk bestreden beslissing is immers uitdrukkelijk gesteund op de toepassing van het arrest K.A., zodat verzoeker niet aantoont dat hij niet in de mogelijkheid was zich reeds voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen te richten tegen de desbetreffende beoordeling. Dit klemt des te meer nu verzoeker voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen veeleer een tegenstrijdig (...)…Arrest n° 260.194
Verzoeker XXXXIn antwoord op verzoekers kritiek dat hij bij het indienen van de in het geding zijnde verblijfsaanvraag niet de kans zou hebben gekregen zijn dossier te actualiseren, overweegt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat de aanvankelijk bestreden beslissing een antwoord vormt op verzoekers vierde verblijfsaanvraag zodat verzoeker bezwaarlijk kan stellen dat hij niet de kans kreeg om aan te tonen dat de relatie met zijn neef dusdanig is dat de weigering om hem toe te laten tot verblijf tot gevolg zou hebben dat deze neef zijn recht van vrij verkeer niet zal kunnen uitoefenen. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vervolgt dat verzoeker ook niet aantoont dat hij enig stuk heeft waaruit zou kunnen worden afgeleid dat de weigering van verblijf enige impact kan hebben op de verblijfsrechtelijke situatie van zijn neef, van (...)…Arrest n° 260.109
Verzoeker XXXXArtikel 39/56 van de vreemdelingenwet bepaalt dat de beroepen bedoeld in artikel 39/2 van de vreemdelingenwet voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen kunnen worden gebracht door de vreemdeling die doet blijken van een benadeling of een belang. Verzoekster toont geen schending aan van de voormelde bepaling nu de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen haar beroep tot nietigverklaring niet verwerpt bij gebrek aan belang. Enkel met betrekking tot het eerste onderdeel van verzoeksters enige middel wordt in het bestreden arrest geoordeeld dat niet blijkt welk belang verzoekster heeft bij haar kritiek dat de aanvankelijk bestreden beslissing niet de vorm heeft van een “bijlage 20” en dat de grief met betrekking tot de vorm en de titulatuur van de aanvankelijk bestreden beslissing dan ook niet kan leiden tot de vernietiging van (...)…Arrest n° 260.109
Verzoeker XXXXAnders dan verzoekster voorhoudt, heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wel degelijk haar kritiek beantwoord dat de aanvankelijk bestreden beslissing niet werd genomen in de vorm van een “bijlage 20”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt dat onder de weigering van erkenning van een verblijfsrecht elke beslissing dient te worden begrepen tot afwijzing van een aanvraag om gezinshereniging, ongeacht de benaming ervan, en dat de aanvankelijk bestreden beslissing dus dient te worden beschouwd als een beslissing waarmee de verwerende partij het recht op verblijf niet erkent. Hij wijst er vervolgens op dat voor het nemen van een dergelijke beslissing normaliter, conform artikel 52, laatste lid van het vreemdelingenbesluit, een “bijlage 20” dient te worden gebruikt, doch dat dit slechts de vormgeving betreft (...)…Arrest n° 260.109
Verzoeker XXXXHet bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen schendt artikel 40ter vreemdelingenwet en artikel 52 vreemdelingenbesluit – gelezen in het licht van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, meer bepaald het arrest van 8 mei 2018 in de zaak C-82/16, K.A. tegen België – niet, door vast te stellen dat verzoeksters inreisverbod wel degelijk een reden kan vormen om haar verblijfsaanvraag af te wijzen op voorwaarde dat, zoals de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen te dezen vaststelt, tevens is onderzocht of er in hoofde van haar geen sprake is van een zodanige afhankelijkheidsrelatie met haar Belgische partner dat haar een afgeleid verblijfsrecht zou moeten worden toegekend. In het bestreden arrest wordt vastgesteld dat de Belgische partner hierdoor niet wordt gedwongen het grondgebied van (...)…Arrest n° 260.109
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geeft duidelijk aan waarom hij uit het arrest “HvJ 17 september 2020, JZ, C-806/18” niet afleidt dat bij de beoordeling van verzoeksters aanvraag tot gezinshereniging geen rekening zou kunnen worden gehouden met een aan haar opgelegd inreisverbod alvorens zij het grondgebied van de lidstaten van de Unie heeft verlaten. Verzoekster toont wat dat betreft geen schending aan van de jurisdictionele motiveringsplicht als vormvereiste.Arrest n° 260.109
Verzoeker XXXXHet arrest van het Hof van Justitie van 17 september 2020, JZ, in de zaak C-806/18, heeft enkel betrekking op de strafbaarstelling van een illegaal verblijf van een derdelander jegens wie de stappen van de bij richtlijn 2008/115 ingestelde terugkeerprocedure zijn doorlopen zonder dat de betrokkene het grondgebied van de lidstaten daadwerkelijk heeft verlaten. Het Hof van Justitie oordeelt in dit arrest dat, in een situatie waarin de betrokkene het gastland na de vaststelling van het terugkeerbesluit niet heeft verlaten en aan de daarbij opgelegde terugkeerverplichting bijgevolg nooit is voldaan, deze betrokkene zich bevindt in een illegale situatie die voortvloeit uit een oorspronkelijk illegaal verblijf en niet uit een later illegaal verblijf dat het gevolg is van een overtreding van een inreisverbod in de zin van (...)…Arrest n° 260.108
Verzoeker XXXXIn het licht van het door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen als determinerend beschouwde motief dat verzoeker niet had aangevochten (gebrek aan schending van het recht op vrij verkeer van de referentiepersoon), is verzoekers kritiek wat de overige motieven betreft, namelijk dat hij niet heeft bewezen ten laste te zijn geweest van de referentiepersoon, niet ontvankelijk. Het betreft immers motieven uit de aanvankelijk bestreden beslissing die niet werden onderzocht door de eerste rechter en waarvan in het bestreden arrest wordt geoordeeld dat het overtollige motieven zijn in het licht van het niet-aangevochten determinerend motief. Uit de motivering van het bestreden arrest blijkt derhalve ook duidelijk waarom de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen verzoekers kritiek niet onderzoekt betreffende de vaststelling dat (...)…Arrest n° 258.293
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt in het bestreden arrest omstandig dat en waarom verzoeker te dezen geen aanspraak kan maken op een afgeleid verblijfsrecht als ander familielid van een Unieburger omwille van het feit dat hij niet samen met de referentiepersoon in een andere lidstaat heeft verbleven, te dezen destijds het Verenigd Koninkrijk. Vervolgens argumenteert hij waarom de door verzoeker aangehaalde rechtspraak van de Raad van State niet tot een ander besluit kan leiden. Hiermee geeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen duidelijk aan op welke gronden hij verzoekers argumentatie verwerpt. Minstens toont verzoeker niet aan in welke mate deze motivering niet zou volstaan als antwoord op zijn voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aangevoerde kritiek.Arrest n° 258.196
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen schendt de artikelen 74/11 en 74/12 van de vreemdelingenwet iuncto artikel 11 van richtlijn 2008/115/EG door te oordelen dat deze bepalingen geen valabele rechtsgrond kunnen vormen om de aanvraag van een verblijfskaart niet in aanmerking te nemen en dat “de procedure, voorzien in artikel 52 van het Vreemdelingenbesluit en in artikel 40bis van de Vreemdelingenwet, […] alleen aanleiding kan geven tot een F kaart ofwel een weigering in de vorm van een bijlage 20”.Arrest n° 255.939
Verzoeker XXXXUit verzoekers kritiek blijkt geen schending van het gelijkheidsbeginsel of het rechtszekerheidsbeginsel, enkel omdat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aanneemt dat de verwerende partij, wanneer zij na een gebeurlijke vernietiging van de aanvankelijk bestreden beslissing opnieuw moet beslissen over de aanvraag tot gezinshereniging, de aanvraag moet verwerpen omdat de Belgische referentiepersoon ondertussen meerderjarig is en dit hoewel de referentiepersoon nog minderjarig was op het ogenblik van het indienen van de aanvraag en op het ogenblik dat de verwerende partij een eerste (door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vernietigde) weigeringsbeslissing heeft genomen.Arrest n° 255.600
Verzoeker XXXXAl behoort het tot de soevereine beoordelingsbevoegdheid van de feitenrechter om te oordelen waar de derdelander daadwerkelijk verbleef op het ogenblik dat hij heeft verzocht om de burger van de Unie te begeleiden of zich bij hem te voegen, uit de enkele vaststelling dat de derdelander in een bepaald land illegaal verbleef, kan niet op wettige wijze worden afgeleid dat dit land niet mag worden beschouwd als land van herkomst. Door desalniettemin te aanvaarden dat “dat het land van herkomst, voorafgaand aan de aanvraag gezinshereniging, niet Nederland is aangezien verzoeker niet afdoende aantoont dat hij er legaal verbleef”, heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen artikel 47/1, 2°, van de vreemdelingenwet geschonden.Arrest n° 249.459
Verzoeker XXXXInkomensgarantie voor Ouderen (IGO) is te kwalificeren als een vorm van maatschappelijke dienstverlening. Dergelijke dienstverlening, die een systeem van aanvullende bijstand vormt, geldt als een vorm van financiële maatschappelijke dienstverlening. Het aldus verworven inkomen vermag derhalve niet in rekening worden gebracht als een bestaansmiddel en dit op grond van artikel 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet. Dat de IGO als dusdanig niet voorkomt in de OCMW-wet, doet geen afbreuk aan het voorgaande vermits deze laatste wet niet algemeen en exclusief bepaalt wat moet worden begrepen als financiële maatschappelijke dienstverlening. De RvV heeft derhalve met het bestreden arrest artikel 40ter, tweede lid, van de vreemdelingenwet geschonden door te oordelen dat de IGO niet mag worden uitgesloten als in aanmerking te (...)…Arrest n° 247.555
Verzoeker XXXXVoor een toelating tot verblijf op grond van een wettelijk geregistreerd partnerschap met toepassing van artikel 40bis van de vreemdelingenwet moet het bewijs van een "naar behoren geattesteerde duurzame en stabiele partnerrelatie" worden geleverd. Het duurzaam en stabiel karakter wordt aangetoond indien de partners hetzij één jaar samenwoonst voorafgaand aan de aanvraag bewijzen, hetzij bewijzen elkaar twee jaar te kennen, voorafgaand aan de aanvraag en met een aantal specifiek te bewijzen elementen, hetzij een gemeenschappelijk kind hebben. Verder moeten de partners een minimumleeftijd van, naargelang het geval, 21 of 18 jaar hebben, moeten zij ongehuwd zijn en geen duurzame en stabiele partnerrelatie hebben met een andere persoon, zijn de personen bedoeld in de artikelen 161 tot 163 van het burgerlijk wetboek (...)…Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXDe RvV schendt de artikelen 1, 8°, 74/11 en 74/12 van de vreemdelingenwet iuncto de artikelen 3.6 en 11 van richtlijn 2008/115/EG door op algemene wijze te oordelen dat een inreisverbod geen gevolgen kan hebben voor een aanvraag tot gezinshereniging indien de vreemdeling sinds dat inreisverbod het grondgebied niet heeft verlaten.Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXIn antwoord op een prejudiciële vraag heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie in zijn arrest van 26 juli 2017 in de zaak C-225/16, Ouhrami tegen Nederland, gesteld "dat artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat de duur van het inreisverbod als bedoeld in deze bepaling, die in principe niet meer dan vijf jaar bedraagt, moet worden berekend vanaf het tijdstip waarop de betrokkene het grondgebied van de lidstaten daadwerkelijk heeft verlaten". Daarmee heeft het Hof enkel uitspraak gedaan over de vraag of de duur van het inreisverbod moet worden berekend vanaf de datum waarop het inreisverbod is uitgevaardigd dan wel vanaf de datum waarop de betrokkene het grondgebied van de lidstaten daadwerkelijk heeft verlaten dan wel vanaf enig ander tijdstip. Uit het voornoemde arrest van het Hof (...)…Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXHet Hof van Justitie van de Europese Unie heeft in antwoord op een prejudiciële vraag in zijn arrest van 8 mei 2018 in de zaak C-82/16, K.A. en anderen tegen België, gesteld dat richtlijn 2008/115, met name de artikelen 5 en 11 ervan, "aldus [moet] worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een praktijk van een lidstaat die inhoudt dat hij een verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging die op zijn grondgebied is ingediend door een derdelander, familielid van een Unieburger die de nationaliteit van die lidstaat bezit en zijn recht op vrij verkeer nooit heeft uitgeoefend, niet in aanmerking neemt op de enkele grond dat deze derdelander de toegang tot het grondgebied is verboden". Uit het arrest blijkt geen onderscheid tussen derdelanders aan wie een inreisverbod was opgelegd naargelang zij al dan niet het (...)…Arrest n° 247.370
Verzoeker XXXXDe RvV heeft zich beperkt tot de algemene vaststelling dat een inreisverbod geen rechtsgevolgen heeft zolang de betrokkene het grondgebied niet heeft verlaten en dat een inreisverbod in die situatie geen grond kan vormen om een aanvraag tot gezinshereniging niet in aanmerking te nemen. In het bestreden arrest is geen uitspraak gedaan over de vraag of te dezen een onderzoek was vereist in het licht van artikel 20 van het VWEU en of dat onderzoek in voorkomend geval voldeed aan de vereisten van deze verdragsbepaling.Arrest n° 245.996
Verzoeker XXXXAnders dan verzoekster voorhoudt, oordeelt de RvV niet dat het bestaan van een beschermenswaardig gezinsleven niet is aangetoond omdat verzoekster niet zou hebben bewezen thans ten laste zou zijn van de Belgische referentiepersoon. Hij verwijst wel naar deze omstandigheid dat verzoekster geen bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen haarzelf en de referentiepersoon aantoont en dat dergelijke elementen ook niet blijken uit het administratief dossier.Arrest n° 226.065
Verzoeker XXXXDe verzoeker had voor de RvV onder meer de schending van het vertrouwensbeginsel opgeworpen en daartoe verwezen naar de afgifte van een verblijfskaart. In het bestreden arrest wordt helemaal niet ingegaan op de afgifte van deze F-kaart aan de verzoeker. De verzoeker voert in het cassatiemiddel dan ook terecht aan dat de RvV helemaal niets motiveert omtrent het feit dat hem wel degelijk een F kaart werd afgeleverd en stelt dat het net de aflevering van de F-kaart is waaruit hij wel degelijk kan vertrouwen dat hem een verblijfsrecht werd toegekend. Ook al heeft de afgifte van een F-kaart slechts een declaratoir karakter, de eerste rechter had dit element wel moeten toetsen aan het vertrouwensbeginsel, zoals de verzoeker in zijn middel uitdrukkelijk had gevraagd.Arrest n° 223.000
Verzoeker XXXXDe F-kaart is de verblijfskaart voor een familielid van een Unieburger, waarmee een verblijfsrecht van onbepaalde duur wordt vastgesteld. Daaraan wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat de geldigheidsduur van de kaart zelf ten hoogste vijf jaar bedraagt. Die kaart heeft immers een declaratoire en geen constitutieve werking. Er kan slechts onder strikte voorwaarden, vastgelegd in artikel 42quater van de Vreemdelingenwet, een einde aan het verblijfsrecht worden gemaakt. Het duurzaam verblijfsrecht, waarvoor een F+-kaart wordt gegeven, heeft geen betrekking op een langer of een minder beperkt verblijfsrecht dan dat waarvoor de F-kaart wordt gegeven.Arrest n° 222.316
Verzoeker XXXXWanneer het Grondwettelijk Hof vaststelt dat de schending van het gelijkheidsbeginsel zijn oorsprong vindt in de ontstentenis van een wetsbepaling, die enkel door de wetgever kan worden verholpen, begaat de RvV geen onwettigheid door in het bestreden arrest eveneens vast te stellen dat de leemte enkel door de wetgever kan worden hersteld en de aanvankelijk bestreden beslissing dus niet te vernietigen. Door zelf een termijn te bepalen waarbinnen de verwerende partij een beslissing had moeten nemen over verzoeksters aanvraag om gezinshereniging en door zelf een rechtsgevolg te bepalen bij overschrijding van dergelijke termijn, zou de RvV zich in de plaats van de wetgever stellen. Indien de RvV tot vernietiging van de aanvankelijk bestreden beslissing zou overgaan, zou hij het bestuur er toe verplichten zich in de plaats (...)…Arrest n° 221.633
Verzoeker XXXXArtikel 33 van richtlijn 2004/38 heeft enkel betrekking op de modaliteiten van de tenuitvoerlegging van een verwijderingsmaatregel wanneer meer dan twee jaar zijn verstreken sinds de uitvaardiging ervan. Deze bepaling heeft geen betrekking op een beslissing betreffende de aanvraag van het verblijfsrecht, zodat de verwijzing ernaar in het bestreden arrest niet dienstig is.Arrest n° 220.337
Verzoeker XXXXIn zijn beoordeling van de wettigheid van de aanvankelijk bestreden beslissing is de RvV nagegaan of die beslissing niet enkel op strafrechtelijke veroordelingen als dusdanig berust maar ook op de aard van de feiten, de recidive en het gevaar dat daaruit volgt voor de openbare orde en de veiligheid. De verzoeker toont wat die beoordeling betreft geen schending van artikel 43, eerste lid, 2°, van de Vreemdelingenwet aan, aangezien deze bepaling niet verbiedt dat mede rekening wordt gehouden met eerdere veroordelingen om tot een gevaar voor de openbare orde of de veiligheid te besluiten.Arrest n° 218.238
Verzoeker XXXXHet geregistreerd partnerschap zoals bedoeld in artikel 42quater, § 4, 1°, van de Vreemdelingenwet heeft betrekking op het op dat ogenblik bestaande partnerschap. De betrokkene kan zich voor het bepalen van de duur ervan niet beroepen op een eerder afgelegde verklaring van wettelijke samenwoning waaraan reeds een einde werd gesteld, omdat die wettelijke samenwoning ingevolge de beëindiging ervan niet meer bestaat en dus ook niet verdergezet of hernomen kan worden.Arrest n° 216.010
Verzoeker XXXXAan het feit dat de verweerder zich op een bepaalde dag heeft kenbaar gemaakt als familielid van een burger van de Unie en daardoor in het bezit werd gesteld van een attest van immatriculatie, wordt geen afbreuk gedaan door het feit dat hij pas later een aanvraag voor een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Unie heeft ingediend. Het middel, afgeleid uit de schending van het oude artikel 49 van het Vreemdelingenbesluit, is in die mate ongegrond.Arrest n° 207.734
Verzoeker XXXXOp grond van artikel 27 WIPR kan de minister van Migratie- en asielbeleid weigeren een vreemde huwelijksakte te erkennen. Voornoemde bepaling is geschonden doordat de RvV de bevoegdheid van de minister bij de beoordeling van de visumaanvraag heeft miskend. Uit het enkele feit van een vermelding van het Marokkaanse huwelijk in het bevolkingsregister en het niet aangevochten zijn van dat huwelijk kan immers niet worden afgeleid dat het kennelijk onredelijk is de afgifte van een visum te weigeren omdat het over een schijnhuwelijk zou gaan.Arrest n° 196.183
Verzoeker XXXXUit artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet en artikel 61 van het Vreemdelingenbesluit mag niet worden afgeleid dat de minister van Binnenlandse Zaken geen beslissing inzake de vestigingsaanvraag zou mogen nemen gedurende de geldigheidstermijn van vijf maanden van het attest van immatriculatie. Er blijkt evenmin een verplichting voor de minister uit om de aanvrager de mogelijkheid te bieden bijkomende stukken in te dienen. Overeenkomstig artikel 61, § 3, van het Vreemdelingenbesluit bepaalt de minister zelf of bijkomend onderzoek nodig is. Het middel, waarin de verzoekster de schending van artikel 61 van het Vreemdelingenbesluit aanvoert omdat zij bepaalde bewijsstukken nooit heeft kunnen aanbrengen, is ongegrond.Arrest n° 196.182
Verzoeker XXXXDe RvV kon op wettige wijze stellen dat, bij gebrek aan een gezinscel of een minimum aan relatie, de beslissing tot weigering van de vestiging met bevel om het grondgebied te verlaten artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet niet heeft geschonden.Arrest n° 195.237
Verzoeker XXXXArtikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet stelt de verwanten van Belgen gelijk met EG-onderdanen onder de voorwaarden daarin bepaald. De nationale wetgever en rechter zijn als enige bevoegd om te bepalen in welke mate en onder welke voorwaarden het communautair recht van toepassing is op interne situaties. De omzendbrief van 21 oktober 2002 betreft de afgifte van verblijfsdocumenten en staat los van de beoordeling van de voorwaarden voor gelijkstelling waarvan sprake in artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet.Arrest n° 194.823
Verzoeker XXXXArtikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet voorziet in een gelijkstelling voor personen die niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn 2004/38 vallen. Deze gelijkstelling vormt per definitie geen omzetting van de voornoemde richtlijn, precies omdat zij betrekking heeft op gevallen die niet onder de toepassing van de richtlijn vallen. Daarom kan artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet niet aan Richtlijn 2004/38 worden getoetst. Bovendien heeft artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet betrekking op het recht op binnenkomst en verblijf, doch lijkt het geen betrekking te hebben op de rechtsmiddelen.Beschikking n° 15.166
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen blijkt de voor hem aangevochten beslissing (weigering gezinshereniging) te hebben getoetst aan het criterium dat "een zodanige afhankelijkheidsverhouding [moet] bestaan dat het kind feitelijk gedwongen zou zijn om het grondgebied van de Unie te verlaten als de vreemdeling een verblijfsrecht wordt geweigerd" om na te gaan of al dan niet een verblijfsrecht moet worden toegekend op grond van artikel 20 VWEU (cf. arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 mei 2018 in de zaak C-82/16, K.A. en anderen tegen België). Dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dergelijke gevallen waarin het afgeleid verblijfsrecht moet worden toegekend "bijzondere situaties" noemt of verwijst naar een "bijzondere afhankelijkheid", betekent op zich echter niet dat hij daarmee een te (...)…