juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
Intrekking
0 subrubrieken 5 rechtstreekse arresten 5 arresten in totaalRechtspunten
15Arrest n° 259.254
Verzoeker XXXXUit artikel 55/3/1, §1, van de vreemdelingenwet, dat de omzetting vormt van artikel 14, lid 4, b), van richtlijn 2011/95, volgt dat om te kunnen overgaan tot de intrekking van de vluchtelingenstatus, het niet volstaat dat er sprake is van een definitieve veroordeling voor een bijzonder ernstig misdrijf, maar dat bovendien ook moet worden vastgesteld dat de betrokkene een gevaar voor de samenleving vormt.Arrest n° 259.253
Verzoeker XXXXUit artikel 11 van de vreemdelingenwet kan niet worden afgeleid dat deze rechtsgrond voor de beslissing tot beëindiging van het verblijf niet kan bestaan naast de rechtsgrond die daartoe wordt geboden in artikel 21 van de vreemdelingenwet. De verzoekende partijen geven een exclusieve lezing aan artikel 11 van de vreemdelingenwet die deze bepaling niet bevat. Het standpunt van de verzoekende partijen komt in wezen erop neer dat wanneer de internationale beschermingsstatus van een vreemdeling werd ingetrokken overeenkomstig artikel 55/3/1, § 1, of artikel 55/5/1, § 1, van de vreemdelingenwet, de beslissing tot beëindiging van verblijf uitsluitend nog zou kunnen worden genomen op grond van het aangehaalde artikel 11, § 3, eerste lid, 2°, van de vreemdelingenwet en niet langer op grond van artikel 21 van de vreemdelingenwet, (...)…Arrest n° 259.253
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vast dat de aanvankelijk bestreden beslissing “niet werd genomen louter op de grond dat haar vluchtelingenstatus door de Commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen werd ingetrokken”, maar dat die beslissing daarentegen “zeer uitdrukkelijk [vermeldt] dat een einde wordt gemaakt aan het verblijf van de verzoekende partij om redenen van openbare orde”. Door te overwegen dat uit de motieven van de aanvankelijk bestreden beslissing duidelijk blijkt “dat het verblijf van de verzoekende partij en haar minderjarig kind niet werd beëindigd omdat de vluchtelingenstatus van de verzoekende partij werd ingetrokken, maar wel om redenen van openbare orde” en dat de verwerende partij “met de artikelen 21 en 23 van de Vreemdelingenwet dan ook de (...)…Arrest n° 259.253
Verzoeker XXXXIn zoverre de verzoekende partijen aanvoeren dat de “uitzonderingen” in artikel 62, § 1, van de vreemdelingenwet restrictief geïnterpreteerd moeten worden en de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aan die bepaling geen uitzondering mag toevoegen door te overwegen dat de verzoekende partijen door “eigen toedoen” hun argumenten niet konden laten gelden, wordt erop gewezen dat de in artikel 62, § 1, derde lid, van de vreemdelingenwet vermelde “uitzonderingen” voor gevolg hebben dat de “in het eerste lid bedoelde verplichting” niet van toepassing is. Die “in het eerste lid bedoelde verplichting” betreft de verplichting voor de verwerende partij om de betrokkene schriftelijk op de hoogte te brengen en hem de mogelijkheid te bieden om de relevante elementen aan te voeren die het nemen van een beslissing kunnen verhinderen of (...)…Arrest n° 259.253
Verzoeker XXXXUit artikel 62, § 1, van de vreemdelingenwet volgt niet dat de verwerende partij meerdere concrete pogingen had moeten ondernemen om de vreemdeling effectief te contacteren of meer dan één aangetekende zending had moeten versturen. Integendeel volgt uit artikel 62, § 3, tweede lid, 1°, van die wet dat de kennisgeving middels een aangetekende zending op de verblijfplaats, dan wel de gekozen woonplaats, rechtsgeldig is. De verwijzing naar arrest nr. 112/2019 van het Grondwettelijk Hof van 18 juli 2019 en de daarin aangehaalde parlementaire voorbereidingen is niet dienstig. Waar daarin sprake is van het ondernemen van meerdere pogingen, betreft het immers de context waarin een vreemdeling “onbereikbaar” is, met name wanneer hij een adres heeft meegedeeld dat vals of foutief blijkt te zijn, dan wel een adres waarop hij niet (...)…Arrest n° 257.475
Verzoeker XXXXDoor de vraag of en welk nadeel een verzoeker ondergaat ingevolge een beslissing tot intrekking van zijn vluchtelingenstatus te verengen tot de vraag of en welke de invloed van die beslissing is op verzoekers verblijfsrecht, is de RvV voorbijgegaan aan de andere rechten die een verzoeker krachtens de wet put uit de vluchtelingenstatus en die hij verliest ingevolge de intrekking van die status. De RvV heeft aldus een te beperkte invulling gegeven aan de in artikel 39/56 van de vreemdelingenwet vervatte belangvereiste en derhalve op onwettige wijze beslist tot een gebrek aan het vereiste belang. Dat verzoeker zich ter terechtzitting (evenals de verwerende partij) "naar de wijsheid" van de RvV heeft gedragen, doet geen afbreuk aan het voorgaande. Dergelijke verklaring houdt immers niet in dat verzoeker het gebrek aan belang (...)…Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXDe vluchtelingenstatus werd ingetrokken op grond van artikel 55/3/1, § 2, 2°, van de vreemdelingenwet. Om toepassing te maken van de voormelde bepaling volstaat niet de eenvoudige vaststelling dat de betrokken vreemdeling feiten verkeerd heeft weergegeven of achtergehouden, valse verklaringen heeft afgelegd of valse of vervalste documenten heeft gebruikt. De commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen (of in graad van beroep de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen) moet in die gevallen ook oordelen of de verkeerd weergegeven of achtergehouden feiten hebben geleid tot de erkenning als vluchteling en/of de valse verklaringen of documenten doorslaggevend zijn geweest voor die erkenning. De commissaris-generaal kan zich in voorkomend geval evenmin beperken tot de vaststelling van een bepaald persoonlijk gedrag (...)…Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXAnders dan de verzoekende partijen voorhouden, stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest niet als dusdanig dat de bewijslast in beginsel berust bij henzelf. Hij wijst er wel op dat de eerste en de tweede verzoekende partij ook bij een onderzoek naar de eventuele intrekking van de vluchtelingenstatus een medewerkingsplicht hebben die inhoudt "dat zij hun medewerking dienen te verlenen bij het verschaffen van gedetailleerde en waarheidsgetrouwe informatie, in casu aangaande hun identiteit, hun verblijfplaats(en) na de toekenning van de vluchtelingenstatus, de aard van het verblijf aldaar en eventuele problemen die er zich zouden hebben afgespeeld; alsook dat zij stukken ter staving van hun verklaringen bijbrengen, of een bevredigende uitleg bieden omtrent het ontbreken ervan". Volgens de Raad (...)…Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXHet blijkt dat de met het bestreden arrest bevestigde beslissingen tot intrekking van de vluchtelingenstatus niet zijn genomen "ten aanzien van de vreemdeling wiens status werd erkend op grond van feiten die hij verkeerd heeft weergegeven of achtergehouden, van valse verklaringen of van valse of vervalste documenten die doorslaggevend zijn geweest voor de erkenning van de status" (dus wiens status werd erkend op grond van bedrog) in de zin van artikel 55/3/1, § 2, 2°, van de vreemdelingenwet maar wel "ten aanzien van de vreemdeling wiens persoonlijke gedrag later erop wijst dat hij geen vervolging vreest" in de zin van diezelfde bepaling. De kritiek van de verzoekende partijen betreffende het bewijs dan wel het tegenbewijs en het in aanmerking nemen van de medewerkingsplicht voor wat betreft de eerste in artikel 55/3/1, (...)…Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXMet het bestreden arrest wordt de vluchtelingenstatus van de eerste en de tweede verzoekende partij ingetrokken op grond van de vaststelling dat zij kort na hun erkenning als vluchteling zijn teruggekeerd naar hun land van herkomst, dat zij er jarenlang hebben verbleven en dat dit verblijf niet clandestien van aard was. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt dat een dergelijke terugkeer naar het land van herkomst moet worden beschouwd als persoonlijk gedrag in de zin van artikel 55/3/1, § 2, 2°, van de Vreemdelingenwet en dat dit gedrag later erop wijst dat zij van bij het begin geen vervolging vreesden. Dit volstaat voor de intrekking van de vluchtelingenstatus. Dat daarnaast ook wordt vastgesteld dat de eerste en de tweede verzoekende partij zowel bij hun verzoek om internationale bescherming als tijdens de (...)…Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXDe verzoekende partijen verwijzen naar artikel 55/3, eerste lid, van de vreemdelingenwet, dat op zijn beurt verwijst naar artikel 1.C van het internationaal verdrag betreffende de status van vluchtelingen, ondertekend te Genève op 28 juli 1951. Zij viseren concreet de in artikel 1.C.4, van dit verdrag bedoelde hypothese van de vluchteling die "zich vrijwillig opnieuw heeft gevestigd in het land dat hij had verlaten of waarbuiten hij uit vrees voor vervolging verblijf hield". Noch in het bestreden arrest noch in de aanvankelijk bestreden beslissingen (intrekking vluchtelingenstatus) wordt echter geoordeeld dat de verzoekende partijen zich opnieuw hebben "gevestigd" in hun land van herkomst. Er is enkel sprake van een jarenlang "verblijf" in Rusland, dat volgens de verzoekende partijen zelf niet geregistreerd zou zijn. De (...)…Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXNaar luid van artikel 10.3, b), van richtlijn 2013/32 zorgen de lidstaten ervoor dat "er nauwkeurige en actuele informatie wordt verzameld uit verschillende bronnen, zoals het EASO en de UNHCR, en relevante internationale mensenrechtenorganisaties, over de algemene situatie in de landen van oorsprong van verzoekers en, waar nodig, in de landen van doorreis, en dat het personeel dat de verzoeken behandelt en daarover beslist, over deze informatie kan beschikken". Deze bepaling is, voor zover ze rechtstreekse werking zou hebben, van toepassing op "verzoeken om internationale bescherming". Ze is derhalve niet van toepassing op de intrekking van de vluchtelingenstatus doch enkel op de vraag of de verzoekende partijen in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming.Arrest n° 256.791
Verzoeker XXXXDe verzoekende partijen betwisten niet dat op geen enkel ogenblik een afzonderlijk verzoek om internationale bescherming is ingediend voor hun thans meerderjarige dochter Me.A. en dat zij uitsluitend de procedure van haar moeder volgde, die werd erkend als vluchteling op grond van de motieven van de eerste verzoekende partij. Me.A. heeft uitsluitend de procedure gevolgd van de tweede verzoekende partij en de erkenning als vluchteling van deze laatste werd ingetrokken omdat haar persoonlijk gedrag en dat van de eerste verzoekende partij na de erkenning als vluchteling erop wijzen dat zij geen vervolging vreest. Derhalve vermocht de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zonder schending van het recht van verdediging eveneens zonder afzonderlijke beslissing in hoofde van Me.A. en op grond van de bijlage bij de beslissing tot (...)…Beschikking n° 15.126
Verzoeker XXXXHet lex certa-beginsel houdt in dat het voor iedereen duidelijk moet zijn welk handelen en nalaten leidt tot strafrechtelijke aansprakelijkheid, alsmede welke sancties daarop kunnen volgen. Vermits een beslissing tot intrekking van de vluchtelingenstatus met toepassing van artikel 55/3/1 van de vreemdelingenwet geen strafrechtelijke sanctie behelst, kan het lex certa-beginsel niet geschonden zijn.Beschikking n° 15.126
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (die uitspraak deed over een beroep tegen een beslissing tot intrekking van de vluchtelingenstatus) heeft niet enkel vastgesteld dat verzoeker werd veroordeeld voor een "bijzonder ernstig misdrijf" (incestdelict) doch hij heeft ook rekening gehouden met de feitelijke omstandigheden (o.a. totaal gebrek aan schuldinzicht) en daaruit afgeleid dat verzoeker "onbetwistbaar een actueel gevaar vormt voor de samenleving". Verzoekers kritiek mist wat dat betreft feitelijke grondslag en hij maakt dan ook geen schending aannemelijk van artikel 55/3/1 van de vreemdelingenwet. Verder treedt de Raad van State als administratieve cassatierechter niet in de beoordeling van de zaak zelf en komt het hem bijgevolg niet toe de door de eerste rechter gemaakte feitelijke beoordeling over te doen.