Rechtspunt
Arrest n° 260.380
✕- Arrest
- n° 260.380
- Datum
- Procedure
- Nietigverklaring
- Verzoeker
- M.E.
- Beslissing
- Verwerping
Bij het nemen van zijn aanstellingsbeslissing beschikte de raad van bestuur over de verslagen van de interviews en de rangschikking die de selectiecommissie had toegekend aan de geschikt bevonden kandidaten. Die raad kon zijn beslissing nemen door die motieven bij te vallen, zonder een eigen aanvullend onderzoek. Met die verslagen is voorts voldaan aan het vereiste van de materiëlemotiveringsplicht dat de betwiste beslissing moet steunen op kenbare motieven die blijken uit het administratief dossier en door de Raad van State kunnen worden gecontroleerd.
Andere rechtspunten van hetzelfde arrest
- Met het beroep tegen het initiële aanstellingsbesluit streeft verzoeker na dat, door de verwijdering van dit besluit uit het rechtsverkeer, hij een nieuwe kans maakt om zelf aangesteld te worden in de betrekking van algemeen directeur en ze daadwerkelijk uit te oefenen. Door de intrekking van dat aanstellingsbesluit, is dat streefdoel precies bereikt. De betrokken aanstelling wordt met terugwerkende kracht uit het rechtsverkeer verwijderd en de betrokken raad van bestuur is vervolgens opnieuw overgegaan tot een vergelijking van de aanspraken van de kandidaten. Het oorspronkelijk door verzoeker nagestreefde voordeel heeft hij dan ook verworven. Verzoeker heeft geen belang bij de vernietiging van de intrekking, om hierdoor de eerste aanstelling welke hij zélf aanvecht, opnieuw te zien herleven. In zoverre hij zijn belang nog ziet in zijn verzoek tot schadevergoeding tot herstel, moet worden opgemerkt dat dit geen belang bij het beroep tot nietigverklaring betreft, maar louter een belang bij het onderzoek van de middelen met het oog op het vaststellen van een onwettigheid.
- De ministeriële beslissingen tot goedkeuring van deze aanstelling, hebben ingevolge de intrekking van de bekrachtigde aanstellingsbeslissing geen voorwerp meer. Voorts heeft verzoeker tegen deze beslissingen geen afzonderlijke grieven aangevoerd. Bijgevolg heeft verzoeker geen belang bij zijn beroep, voor zover het strekt tot nietigverklaring van deze beide ministeriële beslissingen.
- Verzoeker weerspreekt niet dat de taalkaders effectief zijn vastgesteld voordat het aanstellingsbesluit is genomen. Verzoeker levert op de koninklijke besluiten waarbij de taalkaders zijn vastgesteld geen wettigheidskritiek. Hij formuleert enkel kritiek op de terugwerkende kracht van het bestreden aanstellingsbesluit. Volgens verzoeker kan dit besluit niet terugwerken tot een periode die aan de vaststelling van de taalkaders voorafgaat. De inwilliging van dit middelonderdeel zou enkel betekenen, dat het aanstellingsbesluit moet worden vernietigd in de mate waarin het terugwerkt tot vóór die datum. Het aanstellingsbesluit blijft in ieder geval in de toekomst bestaan. Het is dus een middel dat verzoeker geen uitzicht geeft op een kans om zelf in de betrekking te worden benoemd en ze effectief te bekleden. Een vernietiging, beperkt tot het verleden, kan verzoeker niet van nut zijn. Aangezien de aangevoerde onwettigheid van de terugwerking van het bestreden besluit niets afdoet aan de bestreden definitieve benoeming in de door verzoeker geambieerde betrekking, ze voorts geen verband houdt met enige waarborg die verzoeker zou zijn ontnomen en ze ten slotte ook de bevoegdheid van de steller van de handeling niet heeft beïnvloed, kan – overeenkomstig artikel 14, § 1, tweede lid, van de RvS-wet – de aangevoerde vermeende onregelmatigheid geen aanleiding geven tot nietigverklaring.
- Kritiek op een overtollige (“bovendien” en “ten overvloede”), “niet ter zake doende bedenking” kan geen doel treffen. Verzoeker leest in die overwegingen ten onrechte dat CL volgens de raad van bestuur van Sciensano een “voorrangrecht zou genieten” op een personeelslid zoals verzoeker, dat tot de Nederlandse taalrol behoort.
- Verzoeker beweert dat CL een “onverklaarbaar voordeel van voorkennis” genoot bij de mondelinge proef, meer bepaald bij de casus die moest worden voorbereid. Daargelaten of die bewering klopt, berust die beweerde voorkennis ingevolge de keuze van de casus ofwel op toeval, ofwel is de casus met die voorkennis in gedachten bewust opgesteld om CL een voordeel te verschaffen. In het eerste geval legt verzoeker niet uit op grond van welke regel dat toevallig voordeel de test vitieert. In het tweede geval is er sprake van machtsafwending, die verzoeker evenwel niet aanvoert noch aantoont. Deze kritiek kan dus niet slagen.
- Bij het nemen van zijn aanstellingsbeslissing beschikte de raad van bestuur over de verslagen van de interviews en de rangschikking die de selectiecommissie had toegekend aan de geschikt bevonden kandidaten. Die raad kon zijn beslissing nemen door die motieven bij te vallen, zonder een eigen aanvullend onderzoek. Met die verslagen is voorts voldaan aan het vereiste van de materiëlemotiveringsplicht dat de betwiste beslissing moet steunen op kenbare motieven die blijken uit het administratief dossier en door de Raad van State kunnen worden gecontroleerd.
- De titels en verdiensten zijn in de loop van de selectieprocedure wel degelijk getoetst aan de vereisten en bekwaamheden uit de functiebeschrijving. Dat aan de in de functiebeschrijving opgenomen vereisten en bekwaamheden mogelijk niet steeds letterlijk dezelfde benaming wordt gegeven tijdens de selectieprocedure of dat een tijdens de selectieprocedure getoetste competentie mogelijk meerdere vereisten en bekwaamheden uit de functiebeschrijving omhelst, betekent geenszins dat in de selectieprocedure voorbij is gegaan aan de in de functiebeschrijving opgenomen vereisten. Verzoeker wijst geen regel aan die de selectiecommissie ertoe verplicht bij de mondelinge proef elke in het functieprofiel opgesomde functievereiste of competentie die ook al eerder in de procedure aan bod is gekomen opnieuw te toetsen. Die commissie beschikt bij de vergelijking van de aanspraken en verdiensten van de kandidaten over een ruime discretionaire bevoegdheid op grond waarvan zij het gewicht dat aan de verschillende beoordelingscriteria gehecht moet worden, mag bepalen. Verzoeker beweert niet dat de tijdens het interview getoetste criteria niet objectief, redelijk en pertinent zijn, niet in relatie staan tot de te begeven betrekking of niet op gelijke wijze op de kandidaten zijn toegepast. Hij toont evenmin aan dat een welbepaald, voor de functie doorslaggevend criterium ten onrechte niet, of ten onrechte enkel tijdens de initiële screening of de assessmentproef is onderzocht.
- De door verzoeker gevorderde schadevergoeding berust op het verschil tussen zijn wedde en de wedde die hij zou hebben ontvangen in het geval van benoeming. Er is sprake van twee samengevoegde zaken. De middelen uit de eerste zaak die ook betrokken konden worden op het tweede aanstellingsbesluit in de tweede zaak, zijn onderzocht. Daarbij is geen onwettigheid vastgesteld, die de weg opent naar de toekenning van een schadevergoeding tot herstel. Naar het oordeel van de Raad van State dient hij zich over de andere middelen, die enkel op het eerste aanstellingsbesluit in de eerste zaak zijn te betrekken, niet uit te spreken. De verwerping van het beroep in de tweede zaak betekent immers dat, eensdeels, de intrekking van het in de eerste zaak aangevochten eerste aanstellingsbesluit definitief is en, anderdeels, dat ook het in de beide zaken aangevochten tweede aanstellingsbesluit definitief is en dat, bijgevolg, dat laatste besluit elke wettigheidskritiek heeft doorstaan. Daaruit volgt dan weer, dat ongeacht de mogelijke onwettigheden die verzoeker nog zou kunnen aantonen in de nog niet onderzochte middelen, het oorzakelijk verband tussen die onwettigheden, die kleven aan de ingetrokken aanstellingsbeslissing, en de schade waarvoor hij een vergoeding wenst te verkrijgen, verbroken is. Zowel het financieel als het mogelijk morele nadeel dat hij in zijn verzoek tot schadevergoeding vermeldt, volgt nu immers uit het niet onwettig gebleken tweede aanstellingsbesluit. Om over het (...)…
- De verwerende partijen hebben samen één memorie van antwoord ingediend en één laatste memorie; zij hebben hun verweer bijgevolg tezamen gevoerd. Daarenboven heeft verzoeker tegen de goedkeuringsbeslissingen van de tweede verwerende partij geen autonome middelen aangevoerd en hun nietigverklaring enkel gekoppeld aan de onwettigheid van het goedgekeurde besluit. In die omstandigheden moet de vraag van de verwerende partijen om hen het dubbel van de rechtsplegingsvergoeding toe te kennen, worden afgewezen.
- Met het beroep tegen het initiële aanstellingsbesluit streeft verzoeker na dat, door de verwijdering van dit besluit uit het rechtsverkeer, hij een nieuwe kans maakt om zelf aangesteld te worden in de betrekking van algemeen directeur en ze daadwerkelijk uit te oefenen. Door de intrekking van dat aanstellingsbesluit, is dat streefdoel precies bereikt. De betrokken aanstelling wordt met terugwerkende kracht uit het rechtsverkeer verwijderd en de betrokken raad van bestuur is vervolgens opnieuw overgegaan tot een vergelijking van de aanspraken van de kandidaten. Het oorspronkelijk door verzoeker nagestreefde voordeel heeft hij dan ook verworven. Verzoeker heeft geen belang bij de vernietiging van de intrekking, om hierdoor de eerste aanstelling welke hij zélf aanvecht, opnieuw te zien herleven. In zoverre hij zijn belang nog ziet in zijn verzoek tot schadevergoeding tot herstel, moet worden opgemerkt dat dit geen belang bij het beroep tot nietigverklaring betreft, maar louter een belang bij het onderzoek van de middelen met het oog op het vaststellen van een onwettigheid.
- De verwerping van het beroep tegen het intrekkingsbesluit betekent dat die intrekking definitief is geworden, zodat het ingetrokken bestreden besluit met terugwerkende kracht uit het rechtsverkeer is verdwenen. Voor zover het beroep gericht is tegen het dat besluit heeft het geen voorwerp meer en is het onontvankelijk.
- Kritiek op een overtollige (“bovendien” en “ten overvloede”), “niet ter zake doende bedenking” kan geen doel treffen. Verzoeker leest in die overwegingen ten onrechte dat CL volgens de raad van bestuur van Sciensano een “voorrangrecht zou genieten” op een personeelslid zoals verzoeker, dat tot de Nederlandse taalrol behoort.
- Hoewel in het proces-verbaal niet woordelijk wordt gesteld dat CL wordt voorgedragen, volgt uit het geheel van die gegevens noodzakelijk een rangschikking van de kandidaten waarbij CL vóór verzoeker komt en die naar het oordeel van de Raad als een voordracht mag worden opgevat. Verzoeker voert overigens geen specifieke bepaling aan die de selectiecommissie tot een uitdrukkelijke voordracht verplicht, op straffe van nietigheid van de selectieprocedure. Ook de Raad van State kan in het selectiereglement geen zulke verplichting lezen. Het valt niet te begrijpen welk nadeel verzoeker heeft ondervonden door het ontbreken van een formele voordracht – en dus welk belang hij heeft bij deze kritiek.
- Bij het nemen van zijn aanstellingsbeslissing beschikte de raad van bestuur over de verslagen van de interviews en de rangschikking die de selectiecommissie had toegekend aan de geschikt bevonden kandidaten. Die raad kon zijn beslissing nemen door die motieven bij te vallen, zonder een eigen aanvullend onderzoek. Met die verslagen is voorts voldaan aan het vereiste van de materiëlemotiveringsplicht dat de betwiste beslissing moet steunen op kenbare motieven die blijken uit het administratief dossier en door de Raad van State kunnen worden gecontroleerd.