juriDict
Zoektips
Zo verfijnt u uw zoekopdracht:
- alle woorden moeten voorkomen
- exacte woordgroep tussen aanhalingstekens
- minstens één van beide woorden
- sluit een woord uit
- woorden die zo beginnen
- arrestnummer
- datum van het arrest
- Niveau 1Vreemdelingenzaken▤5 §0 Σ3.133✕
- Niveau 2Toegang, verblijf, vestiging en verwijdering▤5 §0 Σ2.823✕
- Niveau 3Materiële vreemdelingenrecht▤5 §0 Σ491✕
- Niveau 4Verwijderingsmaatregelen▤4 §11 Σ72✕
- Niveau 5Bevel om het grondgebied te verlaten▤0 §44 Σ44✕
Rechtspunten
62Arrest n° 261.438
Verzoeker XXXXEen bevel om het grondgebied te verlaten heeft een andere draagwijdte dan een beslissing waarmee een aanvraag om machtiging tot verblijf onontvankelijk wordt verklaard. De belangenafweging in de laatstgenoemde beslissing is beperkter dan het door artikel 74/13 van de vreemdelingenwet vereiste onderzoek bij het opleggen van een beslissing tot verwijdering. De RvV schendt artikel 74/13 van de vreemdelingenwet wanneer hij oordeelt dat het onderzoek dat in de onontvankelijkheidsbeslissing is gemaakt over de mogelijkheid om terug te keren naar het land van herkomst, volstaat in het kader van de verwijderingsbeslissing.Arrest n° 261.327
Verzoeker XXXXIn de vreemdelingenwet bestaat een onderscheid tussen enerzijds de beslissing tot verwijdering, waarmee de illegaliteit van het verblijf van de betrokkene wordt vastgesteld en hem een terugkeerverplichting wordt opgelegd (artikel 1, § 1, 6°, van de vreemdelingenwet), en anderzijds de verwijdering zelf, waarmee de uitvoering van de beslissing tot verwijdering en dus de fysieke verwijdering wordt bedoeld (artikel 1, §1, 7° van de vreemdelingenwet). Het verweer dat België gebruik zou hebben gemaakt van de in artikel 6.6 van richtlijn 2008/115 voorziene mogelijkheid en dat daardoor voor de gedwongen tenuitvoerlegging van een terugkeerbesluit (bevel om het grondgebied te verlaten) geen bijkomende beslissing nodig zou zijn, faalt naar recht.Arrest n° 261.327
Verzoeker XXXXArtikel 74/17 van de vreemdelingenwet heeft uitsluitend betrekking op de “verwijdering” en dus op de situatie van een imminente gedwongen fysieke verwijdering van de betrokkene van het grondgebied van het Rijk. Dit artikel vormt de omzetting in het Belgische recht van en stemt vrijwel letterlijk overeen met artikel 9.1, a), en 9.2 van richtlijn 2008/115.Arrest n° 261.327
Verzoeker XXXXTe dezen is nog enkel sprake van een bestaand bevel om het grondgebied te verlaten in hoofde van verweerder doch niet van een imminente verwijdering. Bijgevolg kon de RvV geen toepassing maken van artikel 74/17 van de vreemdelingenwet, dat uitsluitend betrekking heeft op imminente gedwongen fysieke verwijdering, om tot de onwettigheid van de aanvankelijk bestreden beslissing (de beslissing dat geen gevolg kan worden gegeven aan verweerders aanvraag tot verlenging van het bevel om het grondgebied te verlaten) te besluiten. In deze zaak was goed 17 maanden voorafgaand aan de voormelde afgewezen aanvraag in hoofde van verweerder een beslissing genomen houdende bevel om het grondgebied te verlaten met beslissing tot vasthouding met het oog op verwijdering , werd verzoeker effectief ook opgesloten met het oog op repatriëring (...)…Arrest n° 260.194
Verzoeker XXXXDe beslissingen houdende bevel om het grondgebied te verlaten en tot het opleggen van een inreisverbod in hoofde van verzoeker kunnen niet worden geacht impliciet te zijn ingetrokken door de afgifte van een “bijlage 19ter” bij het indienen van zijn aanvraag tot gezinshereniging. Het bestreden arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wijst er dienaangaande terecht op dat in artikel 1/3 van de vreemdelingenwet wordt gesteld dat het indienen van een verblijfsaanvraag door een vreemdeling die reeds het voorwerp uitmaakt van een verwijderingsmaatregel, het bestaan van deze maatregel niet aantast en dat de afgifte van een attest van immatriculatie de uitvoerbaarheid van een verwijderingsmaatregel slechts opschort in afwachting van een beslissing inzake de verblijfsaanvraag.Arrest n° 259.255
Verzoeker XXXXDe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen miskent het gegeven dat het aanvankelijk bestreden bevel om het grondgebied te verlaten niet enkel berust op “de vaststelling dat de verzoeker door zijn gedrag geacht wordt de openbare orde of de nationale veiligheid te kunnen schaden”, maar ook op het zelfstandige motief dat de betrokkene “niet in het bezit [was] van een geldig paspoort en niet van een geldig visum/verblijfstitel op het moment van zijn arrestatie”. Hij gaat er tevens aan voorbij dat, indien abstractie wordt gemaakt van het motief dat huidige verweerder door zijn gedrag geacht wordt de openbare orde of de nationale veiligheid te kunnen schaden, de minister of diens gemachtigde, overeenkomstig artikel 7, eerste lid, 1°, van de vreemdelingenwet slechts beschikt over de gebonden bevoegdheid om een bevel om het (...)…Arrest n° 259.255
Verzoeker XXXXOmtrent de keuze om geen enkele termijn toe te staan om het grondgebied te verlaten, wordt erop gewezen dat luidens artikel 74/14 van de vreemdelingenwet kan worden afgeweken van de termijn van dertig dagen, onder meer, indien er een risico op onderduiken bestaat. De in artikel 74/14, § 3, bepaalde gevallen waarin van de termijn van dertig dagen kan worden afgeweken, zijn niet cumulatief van aard. Voor het bestuur volstaat het met andere woorden, om te kunnen beslissen om geen termijn voor vrijwillig vertrek toe te kennen, dat één van de in artikel 74/14, § 3, bepaalde gevallen van toepassing is. Elk aldaar opgesomd geval levert derhalve een zelfstandige rechtsgrond op basis waarvan de minister of diens gemachtigde kan beslissen om geen termijn voor vrijwillig vertrek toe te staan. In het bestreden arrest gaat de Raad (...)…Arrest n° 258.767
Verzoeker XXXXArtikel 74/13 van de vreemdelingenwet, dat de omzetting vormt van artikel 5 van richtlijn 2008/115, bepaalt enkel dat rekening wordt gehouden met het hoger belang van het kind en het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan doch het houdt geen bijzondere motiveringsplicht in. In de uitoefening van zijn wettigheidscontrole hoefde de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zich dan ook niet te beperken tot de uitdrukkelijke motieven dienaangaande, of het ontbreken daarvan, in de aanvankelijk bestreden beslissing. Derhalve kan, althans wat de voorgehouden schending van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet betreft, niet worden besloten tot de onwettigheid van een bevel om het grondgebied te verlaten, enkel op grond van het ontbreken van uitdrukkelijke motieven in dat bevel over de door het (...)…Arrest n° 258.767
Verzoeker XXXXArtikel 74/13 van de vreemdelingenwet doet geen afbreuk aan de formelemotiveringsplicht die voortvloeit uit artikel 62, § 2 van de vreemdelingenwet. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen spreekt zich niet expliciet uit over de voorgehouden schending van de in artikel 62, § 2 van de vreemdelingenwet vervatte formelemotiveringsplicht, maar verwerpt de door verzoeker in zijn beroepschrift aangevoerde schending van de motiveringsplicht wel impliciet door te oordelen dat uit de in het administratief dossier aanwezige synthesenota blijkt, dat rekening werd gehouden met de in artikel 74/13 van de vreemdelingenwet vervatte elementen. Daarmee oordeelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen impliciet maar zeker dat geen uitdrukkelijke motivering vereist was. Door te oordelen dat de belangenafweging conform artikel 74/13 van de (...)…Arrest n° 258.767
Verzoeker XXXXGelet op artikel 62, § 2 van de vreemdelingenwet is de administratieve overheid verplicht in de akte zelf de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen die aan de bestreden beslissing ten grondslag liggen en dit op afdoende wijze. De motieven moeten daarbij kenbaar zijn hetzij vóór de beslissing wordt genomen, hetzij ten laatste met de eindbeslissing. Aangezien de overheid bij het nemen van een bevel om het grondgebied te verlaten in het bijzonder rekening moet houden met de eerbiediging van de fundamentele rechten van de betrokkene, komt het haar toe uiteen te zetten op welke wijze rekening werd gehouden met de vereiste belangenafweging voorzien in artikel 74/13 van de vreemdelingenwet.Arrest n° 258.741
Verzoeker XXXXDe verzoekende partijen houden voor dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet is ingegaan op de attesten betreffende de gezondheidstoestand van tweede verzoeker. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt dat in het desbetreffende medisch attest enkel de aandoening van tweede verzoeker wordt vastgesteld doch dat de verzoekende partijen in gebreke blijven aan te tonen dat een dergelijke behandeling voor hem niet beschikbaar of toegankelijk zou zijn in het land van herkomst. Vermits de verzoekende partijen de medische toestand van tweede verzoeker voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet hebben aangehaald als een hinderpaal voor het beleven van een gezinsleven in Guinee maar enkel in verband met een mogelijke schending van artikel 3 van het EVRM, heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen de grief (...)…Arrest n° 258.519
Verzoeker XXXXOm een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten te nemen op grond van artikel 52/3, § 1, iuncto 7 van de vreemdelingenwet, volstaat het niet enkel vast te stellen dat de betrokkene op het grondgebied van het Rijk verblijft zonder in het bezit te zijn van de bij artikel 2 van de vreemdelingenwet vereiste documenten, met name een geldig paspoort voorzien van een geldig visum. Het bestuur dient op grond van artikel 74/13 van de vreemdelingenwet ook rekening te houden “met het hoger belang van het kind, het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan van een derde land”. Artikel 74/13 van de vreemdelingenwet bepaalt slechts dat rekening wordt gehouden met het hoger belang van het kind en het gezins- en familieleven en de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan van een (...)…Arrest n° 258.198
Verzoeker XXXXHet bevel om het grondgebied te verlaten, is een individuele beslissing die onderscheiden moet worden van de beslissing waarbij het verblijf wordt beëindigd.Arrest n° 258.198
Verzoeker XXXXHet feit dat artikel 11, § 3, tweede lid, van de vreemdelingenwet bij of na de intrekking van het verblijfsrecht ook de mogelijkheid voor de verzoekende partij voorziet om een beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten te nemen, doet geen afbreuk aan de verplichting om dat bevel om het grondgebied te verlaten formeel te motiveren. De verwijzing naar artikel 13, § 3, van de vreemdelingenwet doet niet anders besluiten. Door te overwegen dat “de verwerende partij [thans de verzoekende partij] niet heeft aangegeven op basis van welke wettelijke bepaling zij heeft beslist dat een bevel om het grondgebied te verlaten diende te worden afgegeven en op welke feitelijke gegevens zij zich steunde om over te gaan tot het nemen van een bevel om het grondgebied te verlaten”, schendt de rechter in vreemdelingenzaken (...)…Arrest n° 258.198
Verzoeker XXXXZoals blijkt uit artikel 11, § 3, tweede lid, van de vreemdelingenwet kan de minister of zijn gemachtigde in de daarin omschreven gevallen beslissen om het verblijf van de vreemdeling in te trekken of te beëindigen en hem een bevel geven om het grondgebied te verlaten. Eens hij of zij gebruikt maakt van de discretionaire bevoegdheid om een bevel om het grondgebied te verlaten te bevelen, zal dat bevel overeenkomstig artikel 8 van de vreemdelingenwet dienen te vermelden welke bepaling van artikel 7 werd toegepast.Arrest n° 255.200
Verzoeker XXXXDe verzoekers hebben in hun enig middel voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) zelf aangegeven dat een terugkeer naar Syrië uitgesloten is gezien het advies van de commissaris-generaal in zijn beslissing en dat dus moet worden vastgesteld dat de verwerende partij beoogt hen uit te wijzen ofwel naar een land van doorreis, zijnde Turkije, Tunesië, Mauritanië, Algerije of Marokko, ofwel naar een derde land. In het bestreden arrest van de RvV wordt onder meer vastgesteld dat geen geloof kan worden gehecht aan de verklaringen van de verzoekers tijdens de behandeling van hun verzoek om internationale bescherming betreffende hun verblijfplaatsen voor hun komst naar België, dat de verzoekers geen coherent beeld hebben geschetst van hun eerdere verblijfplaatsen voor hun komst naar België en dat de verzoekers melding (...)…Arrest n° 255.200
Verzoeker XXXXIn het bestreden arrest van de RvV worden wel degelijk de landen vermeld waarnaar de verzoekers zouden worden teruggestuurd. De verzoekers brachten en brengen geen enkel concreet element aan waaruit kan blijken dat een terugkeer naar (één van) die landen in strijd zou zijn met het hoger belang van de kinderen of dat zij daarover bepaalde elementen zouden hebben kunnen aanvoeren indien zij erover zouden zijn gehoord. Zij tonen dan ook niet aan dat de RvV met de betrokken beoordeling het hoorrecht, artikel 74/13 van de vreemdelingenwet, artikel 8 van het EVRM en/of het hoger belang van het kind zou hebben geschonden.Arrest n° 255.200
Verzoeker XXXXDe verzoekers hebben voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zelf laten gelden dat de verwerende partij beoogt hen uit te wijzen naar een land van doorreis, zijnde Turkije, Tunesië, Mauritanië, Algerije of Marokko (of naar een derde land), en dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest oordeelt dat zij "na[laten] aan te tonen dat zij in voormelde landen een risico lopen op een behandeling strijdig met artikel 3 van het EVRM" en dat zij "geen gewag [maken] van concrete, op hun persoonlijke situatie betrokken elementen, waaruit een behandeling strijdig met artikel 3 van het EVRM blijkt". De verzoekers gaan uit van een foutieve lezing van het bestreden arrest als zou daarin geen onderzoek zijn gebeurd naar het reëel risico op een schending van artikel 3 van het EVRM in geval van een terugkeer naar (...)…Arrest n° 254.377
Verzoeker XXXXNaar luid van artikel 7, eerste lid, van de vreemdelingenwet kan, of moet in een aantal gevallen, "de minister of zijn gemachtigde aan de vreemdeling, die noch gemachtigd noch toegelaten is tot een verblijf van meer dan drie maanden in het Rijk of om er zich te vestigen, een bevel om het grondgebied binnen een bepaalde termijn te verlaten afgeven". Dit houdt in dat de rechtstoestand van de betrokken vreemdeling als dusdanig bestaat op het ogenblik dat de beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten wordt genomen, dat die vreemdeling op dat ogenblik dus geen titel (meer) heeft om op het grondgebied te verblijven zodat hij er onwettig verblijft en dat hij derhalve het grondgebied dient te verlaten. De omstandigheid dat de vreemdeling met toepassing van het eerste lid van dat artikel slechts "binnen een bepaalde (...)…Arrest n° 253.529
Verzoeker XXXXDe aanvankelijk bestreden beslissing houdende bevel om het grondgebied te verlaten, terugleiding naar de grens en vasthouding met het oog verwijdering, maakt een beslissing uit tot verwijdering. De verzoekende partij gaat uit van de verkeerde premisse dat het te dezen niet om een verwijderingsmaatregel zou gaan en dat er nog geen voornemen zou zijn om over te gaan tot verwijdering. Waar het ook te dezen gaat over een verwijderingsmaatregel, heeft de RvV met de enkele zin dat volgens het EHRM voor een grondig onderzoek in het licht van de artikelen 2 en 3 iuncto 13 van het EVRM het land van bestemming duidelijk moet zijn, geen betekenis gegeven aan het arrest van 15 april 2014 van het EHRM in de zaak Asalya tegen Turkije die niet overeenstemt met de bewoordingen of de inhoud ervan. Verder betreft de voorgehouden schending (...)…